Een decennium of twee geleden zag ik een speelfilm over een verkrachtingszaak. Zweeds, meen ik. Het was in een tijd dat rolpatronen ter discussie begonnen te worden gesteld. Een vrouw nam wraak op een man door hem naar zijn eigen bed te lokken. Ze hield hem met een pistool onder schot, bond hem vast en gebruikte hem. Waarop de vrouw zich bij de politie meldde. ‘Door wie bent u dan verkracht?’ wenste de commissaris te weten. ‘U begrijpt iets niet,’ zei de vrouw: ‘hij verkrachtte míj niet, maar ik hém.’
De hele film door slaagt de vrouw er maar niet in om aan te tonen dat die man door haar is verkracht. Want een man kán helemaal niet door een vrouw worden verkracht. De vrouw kan niet penetreren en bovendien geen man bevruchten, was de redenering.
Thans, vele jaren later, kwalificeert de rechtbank in Maastricht een tongzoen die een bedrijfsleider zijn caissière gaf als verkrachting. De man wordt veroordeeld met een werkstraf plus twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.
Hoe dit zal worden opgevat door vrouwen die klassiek verkracht zijn, benieuwt mij zeer. Mij dunkt kunnen zulke vrouwen dit enerzijds als een overwinning zien maar anderzijds als een nederlaag. Immers, een klassieke verkrachting kan door zo’n tongzoenincident uiteindelijk in het belachelijke worden getrokken: ‘Ach, alles heet tegenwoordig toch verkrachting…’ Interessant is het logische gevolg dat nu dus ook mannen door vrouwen kunnen worden verkracht. En dat kost heel wat minder moeite dan voor die actrice destijds.
Haagsche Courant, vrijdag 29 maart 2002
