Maandelijks archief: May 2002

Sexy voetbal

Posted on by

logo alfred birney Nu Louis van Gaal terug is bij Barcelona hoor je opvallend vaak dat het niet zíjn schuld is dat Oranje er niet bij is deze editie van het WK. Wonderlijk hoeveel krediet zo’n coach kan opbouwen. Daar was die dilettanterige Leo Beenhakker ook zo goed in. Het is allemaal de schuld van die verwende spelers! Onzin. De hele wereld speelt met twee spitsen, Nederland met drie en als het effe tegen zit met vijf! Dat schoolvoetbal liet meneer Van Gaal uit paniek zijn slaafjes demonstreren vlak voor het doek viel tegen een Iers elftalletje. Van Gaal heeft met zijn systeemdenkerij en absoluut gebrek aan improvisatievermogen de voetbalfan een oranje toefje op de WK-pudding onthouden. Nou, bedankt Louis!

We hadden ooit Thijs Libregts, met wie Oranje op zijn sloffen door de voorrondes kwam. Een lichte smet was een gelijkspelletje uit tegen West-Duitsland, toen Marco van Basten uit verveling vergat te scoren; de andere wedstrijden waren een formaliteit. Maar men vond Libregts te beschaafd en te saai en verving hem door een slager, die er een zootje van maakte. Zullen we voor de verandering eens een Duitser nemen als bondscoach van onze bananenmonarchie? Degelijk spelen en winnen kan ook bevredigend zijn. Voor wíe moeten we intussen juichen? Argentinië dan maar? Tango en machismo op het veld! Sexy voetbal! Leuk voor de vrouwen! Een finale Nederland – Argentinië had gewis een crisis kunnen brengen in het huwelijk tussen Willem Alexander en Maxima. Zat misschien wel in het systeemdenken van Louis van Gaal opgesloten.

Haagsche Courant, vrijdag 31 mei 2002

Kassian

Posted on by

logo alfred birney Kassian. Dat zeggen Indische mensen als ze medelijden met iemand hebben. In het onderhavige geval mijn kassian met Bouke Jagt, voor wie een In Memoriam verscheen in de HC van 4 mei jl. Nu blijkt de man helemaal niet dood te zijn. Waar hij uithangt, is niet bekend. Het gerucht wil dat Bouke Jagt zelf de rouwadvertentie in de krant heeft laten plaatsen, opdat hij ‘een lange reis’ kon maken om een gevangenisstraf te ontlopen die hem boven het hoofd hing naar aanleiding van een zedendelict. Men denkt aan een grap. Ik niet.

Wie is Bouke Jagt? Dat vroeg ik me af toen ik bij het samenstellen van de bloemlezing ‘Oost-Indische inkt’ een prozafragment van deze schrijver wilde opnemen. Bert Paasman, buitengewoon hoogleraar aan de UVA, schreef me dat er een kinderboekenauteur is met de naam Bouke Jagt én een schrijver, dichter, advocaat Bouke B. Jagt, geboren in 1944 te Bandoeng, Java. De in de HC van gisteren geciteerde rouwadvertentie vermeldt echter dat hij in 1942 geboren is te Padang, Sumatra. De schrijver nam nooit de moeite mij een rectificatie te sturen voor de kennelijk onjuiste informatie in mijn bloemlezing.

Bouke Jagt is héél even op de presentatie van ‘Oost-Indische inkt’ gesignaleerd bij boekhandel Van Stockum. Het was in de herfst van 1998. Schrijfster Paula Gomes vertelde me dat hij schichtig kon zijn. Volgens de HC van gisteren draait het in zijn boeken ‘meer dan eens om seksualiteit’. Volgens mijn eigen leeservaring vooral om de gewelddadigheden tijdens de oorlog in Nederlands-Indië. Vandaar mijn kassian.

Haagsche Courant, woensdag 29 mei 2002

Allo’s met pet

Posted on by

logo alfred birney Nog even een herinnering aan het verwijt richting politie, die met een zuivere telling kwam van haar ‘allochtone’ werknemers. Paraat, een vereniging van afgestudeerde allochtonen van de Nederlandse Politie Academie, vond dat de politietop een ‘geflatteerd beeld’ gaf met de gehanteerde registratiemethode. Van de 2700 allochtonen bij de politie zijn namelijk nog geen 1000 van Turkse, Marokkaanse, Antilliaanse of Surinaamse afkomst.

De Raad van Hoofdcommissarissen ontkende dat er met de cijfers was gesjoemeld. Gelijk hebben ze. Een allo heeft tenminste één ouder die van buiten de Nederlandse landgrenzen afkomstig is. Dat kan Groenland zijn, Turkije, Zuid-Afrika, België, Duitsland, de VS, anywhere. Een allo herkent men niet aan huidskleur, hoofddeksel, haardracht of uitingen van religie, maar aan de hand van diens registratie. Een autochtoon ook trouwens. Allo’s en auto’s dragen nog geen aparte kentekenbewijzen, maar wie weet komt dat nog mocht, zeg, een geleide leefbaarheid hier ooit haar beslag krijgen.

En ik maar denken dat allo’s een hekel hadden aan de benaming ‘allochtoon’. Maar nee hoor, het was uitgerekend een allo-clubje dat de politietop beschuldigde van ongekleurd tellen. Met een kleurige hertelling richt Paraat het vizier op een select groepje allo’s. Tjonge, lekker paraat. Een woordvoerder van het korps Haaglanden wist het ook even niet meer en sprak van de weeromstuit van werknemers van ‘allochtoonse komaf’. Zeg, is de politie intussen al op jacht naar leden van het Bevrijdingsfront van Allochstan?

Haagsche Courant, maandag 27 mei 2002

Vlisch

Posted on by

logo alfred birney Toen Ellie tien jaar terug Frank ten huwelijk vroeg, kreeg ze een brommend ‘ja, mits’ te horen: ‘Ik trouw met je als je 15 kilo afvalt.’ ‘Dan kan ie lang wachten,’ gniffelde Ellie tegen me en deed zich vervolgens te goed aan een kilo noga. Het was in de tuin van een vakantiehuisje ergens in Drenthe, hoogzomer.

Vijf jaar later zag ik Ellie op het strand. Ze was de helft van het vereiste gewicht afgevallen, een wijs mens neemt immers de tijd. Waar hing Frank eigenlijk uit? Ellie wees naar de zee. Ik tuurde het water af en zag opeens een hulk gelijk Moby Dick uit de golven oprijzen. ‘Kijk, daar is-ie!’ riep ik. ‘Ja,’ zong Ellie fluisterend: ‘Frank…’ Ze zei dat ze zó veel van hem hield, van háár Frank, die enorme bink die druipend van het zoute water op ons toe kwam lopen. Ik bedacht dat als Ellie werkelijk die 15 kilo zou halen, zij misschien nog onder de liefde van haar leven geplet zou worden.

Vóór mij ligt thans de uitnodiging voor hun huwelijk. Na de voltrekking – wat een woord, lijkt wel een straf – zal een warme lunch geserveerd worden. Ben ik als nachtschrijver mooi klaar mee, want andermans lunch is mijn ontbijt. De genodigden wordt gevraagd of men aan de ceremoniemeester wil doorgeven of men vis, vlees dan wel vegetarisch wenst te eten. Daar heb ik niet op geantwoord. Met het beeld op mijn netvlies van een uit de zee oprijzende walvis, de verliefde blik van een struise meermin op het zand en een spoor van zeewier tussen de twee in, mag het wat mij betreft vlisch zijn. Het ultieme huwelijk, zou ik zeggen.

Haagsche Courant, vrijdag 24 mei 2002

Verdacht

Posted on by

logo alfred birney Bent u toevallig journalist? Of columnist? Hoofdredacteur van een krant, tijdschrift of buurtblad? Is u soms lid van een milieubeweging? Donateur dan? Eet u alles behalve vlees, vis en eieren? Heeft u per ongeluk links gestemd? Draagt u nog een rode stropdas in plaats van een oranje- of goudkleurige? Bent u wel goed fout? Heeft u allochtonen in uw kennissenkring? Heeft u zich ooit minder vleiend uitgesproken over een onlangs ter ziele gegane volksheld? Heeft u uw haar nog op uw hoofd zitten? Draagt u geitenwollensokken? Rijdt u toevallig rond in een Eend? Bent u al eens vanuit een patisserie geschaduwd toen u vertrok met een taartendoos in uw handen? Is uw advocaat heteroseksueel? Bent u wel genoeg pro alles wat leefbaar heet? Bent u óók zo’n voorstander van het enige echte vrije woord? Durft u een mop te vertellen over de balkende meewaaier in de politieke arena? Idem over de man wiens spoor hij volgde maar in de verste verte zelf niet kan trekken? Bent u kapper? Arts? Sigarenboer? IJsverkoper? Praat u weleens tegen onbekenden? Heeft u wel de Nederlandse vlag in huis mocht een op hol geslagen kudde op zoek gaan naar ramen die ze aan diggelen kunnen gooien? Spreekt u weleens voor een zaal vol mensen? Publiceert u? O ja? Wát dan? Draagt u een kogelvrij vest? Heeft u rolluiken voor de ramen laten plaatsen? Videobewaking? Mooi. Oefent u zich in de kunst van de zelfverdediging! Eet patat, altijd goed! En zwíjg verder. Alleen dán kunnen ze je niets maken! Wie? Ja, wie… weet ík veel.

Haagsche Courant, woensdag 22 mei 2002