Mam! Mâ-hâm!! Maaaaaaaaam, ik ben er!!! Ik heb het gehaald! Liefst 152 maal de sprint in één jaar, mam daar word je moe van hoor. Je hebt nauwelijks tijd meer voor andere dingen: de afwas, stofzuigen en meer van dat soort ontspannende zaken. Stofnesten hopen zich op in mijn huis, de muizen dansen in het rond, mam, ze hebben zelfs de kat opgegeten! Voor mijn pc hebben ze respect, dat wel mam, want daarin ligt een boek op voltooiing te wachten. Een boek is, dat weet je, als een marathon. Een frontpagecolumn is zoiets als de 100 meter sprint, in Om & Om zeg de 60 meter indoor. Dan heb je nog de 10.000 meter (novelle), de 1.500 meter (het korte verhaal) en natuurlijk die razend spannende 800 meter (de langere column dus, jeetje ik moet jou ook altijd alles uitleggen, ik word er niet goed van, zeg lig je te pitten of zo?). De 800 meter lijkt me uitdagend om een jaartje te gaan doen, hallo mam, zeg ben je daar? Ik hoef dan maar 52 keer de baan op en dat scheelt een verkoudheidje of twee. Ik kan dan weer mijn eigen potje koken in plaats van al die Indische, Surinaamse en overige allo-toko’s afstruinen en last but not least me weer aan de schone letteren gaan wijden. Tja, de muze hè? Die wint het toch van al dat nieuws dat je dagelijks door je strot geduwd krijgt. Nou, doe de groeten aan die vriendinnen van je, die trouw elke column van me uitknippen. Straks komt mijn kop ernaast, verplicht, niks voor mij, eerder iets voor ijdeltuiten, hè? Weet je dat ze morgen vuurwerk gaan afsteken, mam? Zou dat nou allemaal voor mij zijn?

Haagsche Courant, maandag 30 december 2002