Maandelijks archief: December 2002

I-plicht

Posted on by

logo alfred birney Wie is enger: Donner of Gates? Laten we zeggen dat Donner micro-eng is en Gates macro-eng. Beiden zijn bezeten van het fenomeen identificatie. Beiden nemen de vrijheid andermans vrijheid voor eigen doeleinden te gebruiken. Naam noch aards voertuig telt zonder nummer. In Donners wereld staat dat nummer op je twaalfde al op je verplichte identiteitsbewijs. In Gates’ universum hangt het nummer aan elke pc die op MS Windows XP draait: uw privé-domein. Donner gaat als microminister voort op de weg van het bedrog dat ooit door de overheid is ingeslagen. Toen ons een sofi-nummer werd uitgereikt, is ons beloofd dat het louter voor belastingtechnische doeleinden zou worden gebruikt. Inmiddels hangt ons hele hebben en houden aan dat nummer. Wordt straks gewoon in een pasje verwerkt, achter een hologram met de knars van Gates, die de macrospion uithangt door gegevens te verzamelen van mensen met een licentie bij Microsoft. De gebruiker wordt aldoor verleid een update te downloaden, nota bene meestal tegen computerspionage! Het identificatienummer, gekoppeld aan de koper, wordt gecheckt, terwijl een berichtje verschijnt dat Microsoft geen misbruik zal maken van de gegevens op uw pc. Het kán dus wel! Maar u wordt beloofd… Nou, stel u krijgt per ongeluk een e-mail van een terrorist en die blijft in uw adresboek hangen. Kleven Bill Gates zijn vingerafdrukken al aan de poorten van de CIA? Een identificatieplicht maakt de wereld alleen veiliger voor de machthebbers. Het wordt tijd dat die lui zich eens beginnen te identificeren.

Haagsche Courant, maandag 16 december 2002

Toeti

Posted on by

logo alfred birney Professor Toeti H. (filosofie) was een van mijn gastvrouwen op mijn Indonesia-Tour. Mijn laatste dag bracht ik door in een van haar buitenhuizen met uitzicht op de Gunung Salak, een kalmerende berg even buiten Jakarta. Jammer dat ik terug moest, niet alleen vanwege Salak, ook vanwege Toeti. Geweldige vrouw, wandelt als een boeddha het leven door. Dat dankt ze aan een aanminnige vorm van verstrooidheid, die hopelijk virale kenmerken bevat. Ze was net even in Nederland om er de uitreiking van de Prins Claus Award bij te wonen en probeerde een afspraakje met me te maken. Ze koos mijn 06-nummer zonder nul en kreeg een UFO aan de lijn. Van de weeromstuit liet ze haar secretaresse uit Jakarta bellen en die gaf mij de naam van een Haags hotel met het telefoonnummer van een Amsterdams hotel door. Ik was niet alert door een griep, in Amsterdam dachten ze dat ik van Al-Qaeda was, etc. Intussen woonde Toeti de prijsuitreiking bij. Er wachtte een diner met de koningin, maar Toeti dacht een afspraak met mij te hebben in haar hotel in Kijkduin en smeerde hem. ‘Zo, dus ik ben belangrijker dan de koningin?’ wilde ik later weten. ‘Nou’, zei ze, ‘in de Ridderzaal waren ze begonnen met het serveren van hapjes, maar de loempiaatjes kwamen pas toen de taxi al was komen voorrijden!’ En dan: geen schrijver in Kijkduin te bekennen! Toeti reist blijmoedig naar restaurant Fat Kee. Een dag later, vlak voor haar vertrek, smikkelen we er samen van de eend en de bamisoep. Het leven… Beetje slaapwandelen en lekker eten. De rest is flauwekul.

Haagsche Courant, vrijdag 13 december 2002

Agenda

Posted on by

logo alfred birney Een agenda kun je maar beter niet krijgen in deze feestmaand, veelal zo’n jumbogeval in gevoerd leder, gebonden, met wijnatlas en zo meer. Ook erg: de literaire agenda, de jazzagenda, de klassieke muziekagenda en overige themastuff. Een agenda kun je het best zelf aanschaffen. Helaas is het hommeles op de agendamarkt. Agenda-uitgevers lopen hopeloos achter met die van-acht-tot-vijf-bladzijdjes, alsof er van vijf en acht niet gewerkt wordt, zoals uw columnist die zijn stukken rond middernacht uit de mouw schudt. En dan missen die dingen vaak nog leeslintjes of scheurhoekjes, zodat je je halverwege het jaar het lazarus zoekt naar de week waarin je leeft. De klassieke agenda die Bruce Chatwin ooit gebruikte op zijn reizen heeft zo’n handig achtervakje. De bladzijden missen de standaard dagindeling, een kwaliteit op zich. Maanstanden worden netjes vermeld, maar deze agenda mist dan weer zoiets basaals als een adressenboekje. Een ander agendaontwerp heeft een wereldkaart, maar daarin worden de dagen in zes talen genoemd. Waar is dat nou weer voor nodig? Het adressenboekje maakt veel goed met pictogrammen van brief, e-mail, telefoon, gsm en fax, maar hoe zet je dat allemaal naast elkaar op een regel? Weet je wat ik ga doen? Ik koop géén agenda! Ik onthoud mijn afspraken gewoon. Of ik vergeet ze. Maar let op mij, dames en heren! Het jaar 2003 wordt het jaar van de oprichting van de PZA! Ik ga voor de Partij Zonder Agenda! Beetje roepen vanuit zo’n kamerzeteltje, maakt niet uit wat. Past goed in onze huidige cultuur.

Haagsche Courant, woensdag 11 december 2002

Alias ‘Gunsalvo’

Posted on by

logo alfred birney Ja, over de doden niets dan goeds. Uitgezonderd zekere personen, anders kunnen we geen geschiedenis schrijven. Gonsalves begon zijn loopbaan ooit als bestuursambtenaar in Nederlands Nieuw-Guinea en eindigde die als adviseur van de LPF. Een jaar of acht geleden publiceerde Vrij Nederland een document rond de ‘pacificatie’ in Nieuw-Guinea onder Gunsalvo eind jaren vijftig. De NRC vond dat later maar smakeloos. De man was er destijds al stevig over aan de tand gevoeld, had eerherstel gekregen, waarom nog langer zeuren? Nou, rond moord en mishandeling kent ons land niet alleen verjaring, maar ook een doofpotcultuur en die wil weleens wankelen. Eventjes. Want men wist zo gauw geen betere procureur-generaal te vinden die als een afgerichte tjelleng naar drugsbaronnen knorde en tegelijk Molukkers in de smiezen hield, veurwaer geen sinecure heren! Dat de overijverige ambtenaar ooit vanuit een hinderlaag Papoea’s in de rug neerknalde of ze persoonlijk aan een heuse marteling onderwierp waren details, geen rechtsgang waard, het ging maar om ‘inboorlingen’. Gonsalves heeft zijn herinneringen, beter gezegd getuigenissen, nog gepubliceerd, wellicht als zalf voor zijn geschonden imago. Soit. Maar wat moest hij als gepensioneerde nou opeens als adviseur van de LPF na de dood van Pim Fortuyn? Zou Nawijn het idee van herinvoering van de doodstraf misschien via die ouwe driftkop aan de borreltafel influisterd hebben gekregen? Te laat, maar zo’n Gonsalves had hem stellig nog kunnen leren hoe men zich de schandpaal weer uitdraait.

Haagsche Courant, maandag 9 december 2002

Kwast +

Posted on by

logo alfred birney Kwast zonder meer is volgens Van Dale een drank bestaande uit water, citroensap & suiker. Nogal magertjes voor ons, verwende Nederlandertjes, hè? In deze tijden van mist, regen, zonloosheid, gehoest & geproest zal dokter Links Om – voor het onderhavige bijgenaamd Doekoen Si Alpred – de lezer column itoe (dezes) thans zijn receptuur van kewast pelus (stemloze e’s) doen toekomen, opdat ook u spoedig verlost zal zijn van de Haegsche Snot. Daar gaan we! Sta op & wandel. Naar de keuken. Neem een pannetje & vul dat met een soepkom water. Leg daarin een stuk geschilde verse gember ter grootte enen dikken duim. Aan de kook brengen, dan vuur dim. Snij door een citroen, knijp beide helften uit boven ‘t pannetje & voeg tevens beide beurse delen toe aan de zachtjes pruttelende kwast ±. Even niet schrikken nu. Leg op de panbodem een paracetamolletje. Voeg een ferme schep honing toe, zie erop toe dat het paracetamolletje fragmenteert & roer. Als klap op de vuurpijl maeckt u het goedje af met een scheutje Oostenrijkse StrohRum. Nicht zu viel, Freunde, weil deze bevat 80 (!) prozent alkohol, zweimaal zoveel als, zeg, Ketel 1 (Schiedam). Als het goed is heeft u een minuut of tien wankelend & rillend aan uw gasfornuis staan toveren. Daarvoor zal u worden beloond! Breng de medicijn, eventueel met gebruik ener zeef, over in een soepkom & laaf uw keel aan de warme kwast +. Niet vergeten het gas uit te draaien? Legt u zich dan neder op bed of sofa voor gedagdroom van strand, s-seks, s-s-sneeuw… welke virtuele kwast ook bij u past.

Haagsche Courant, vrijdag 6 december 2002