Maandelijks archief: March 2003

Oorlogshuishouding

Posted on by

logo alfred birney Even kijken, de oorspronkelijke oorlogshuishouding van Bush & Co voor de geplande blitzkrieg omvat in de Middellandse Zee de vliegdekschepen USS Rooseveldt en USS Harry S.Truman met elk 8000 man, 3000 militairen op Cyprus, 1700 man in Turkije voor 60 vliegtuigen, waaronder de F16, de F15, Jaguars en de KC135, waarmee in de lucht wordt bijgetankt, plus nog twee AWACS, in Jordanië zo’n 30 vliegtuigen van een onbekend type, in Saoedi-Arabië 5000 man voor 72 vliegtuigen waaronder de F15, de F16, de KC135 en KC10, in Koeweit 130.000 manschappen, onder wie 20.000 Britten (Engelsen, Ieren en Schotten dus) plus 1400 man luchtmacht met F15’s, F16’s en A10’s – wordt u al wat duizelig?

Verder, in de Perzische Golf de vliegdekschepen USS Constellation met 5300 man, de USS Kitty Hawk met 8000 man en de HMS Ark Royal met 1200 man, in Quatar aan luchtmacht 3300 man voor de KC10, KC35 en die enorme B-52-bommenwerpers, waar ze ook nog een stuk of wat van in Engeland hebben staan. In de Emiraten een luchtmachtje van 500 man, in Afghanistan 9000 man en in Djibouti 800 man Special Forces – hallo, bent u daar nog?

In de Arabische zee voorts het vliegdekschip USS Lincoln met 8000 man, bijgestaan door schepen uit diverse landen, waaronder Australië, Japan en Spanje, op het eiland Diego Garcia eiland 1900 man rond de buiken van de verwoestende B-52-ers. Waar de fraai ogende (tja, dat moet gezegd) Stealth bommenwerpers van het type B-1, B-2 en F-117 zijn gestationeerd is onbekend (kan evengoed Rotterdam Airport zijn, moet je aan Balkenende en zijn nieuwe blondje vragen), evenals de Tomahawks en overige kruisraketten. Verder fluisteren welingelichte tongen dat men nog beschikt over ultra geheime vliegtuigen, zoals de TR-3B (de vliegende driehoek) en de SR-71 (de Blackbird), beide voor spionageactiviteiten. Tenslotte kunnen nog worden genoemd de mannen en vrouwen voor onderhoudsdiensten, het enorme arsenaal aan tanks, pantserwagens en geschut, de helikopters, de tonnen munitie die door de woestijn worden gereden en ja, de satellieten die rond moeder aarde cirkelen.

Het aanvankelijk geplande totale budget voor de ‘campagne’ bedroeg zegge negentig miljard en schrijve 90.000.000.000 US Dollars. Daartegenover stelden een handjevol terroristen op de 11e september 2001 vier gekaapte verkeersvliegtuigen en wat handsteekwapens. Bush Jr. lanceerde de term New War, maar heeft er een ouderwetse betekenis aan gegeven. Wat wij aan reality tv te zien krijgen heeft weinig te maken met de New War: het uitschakelen van terroristen en massavernietigingswapens. Waarmee dan wel, zou ik niet weten. Toegegeven, ik heb me nooit bijster goed weten te verplaatsen in het brein van idioten.

Haagsche Courant, vrijdag 28 maart 2003

De verstomming

Posted on by

logo alfred birney 1. Where have all the flowers gone. Protestsong van Pete Seeger. Eens zag ik Marlène Dietrich het lied in het Duits vertolken op de televisie, lang geleden. Ze toverde een traantje in een van haar ooghoeken, zonder dat haar make-up begon te lopen. Knappe aanstellerij.
2. The universal soldier. Tegen zijn zin in, het lijflied van Donovan, geschreven door Buffy St.-Marie. De soldaat als slaaf van dictators en overige machtswellustelingen. Fraaie gitaarbegeleiding van Donovan. Is Bob Dylan helemaal niks bij vergeleken.
3. The eve of destruction. Lied van eendagsvlieg Barry McGuire, een navolger van Bob Dylan met een rauwe stem en veel baardhaar en zo.
4. Blowin’ in the wind. Dylan himself. Als zelfs padvinders je liedjes zingen, hoe groot ben je dan wel niet in je eenvoud? Maar ja, de inhoud van de song wordt gewoonlijk tamelijk onnadenkend opgedreund.
5. It’s good news week. Beetje gekke song van een band die zich Hedgehoppers Anonymous noemde. Een hedgehopper vliegt onder radargolven door, overigens. Cynische tekst: it’s good news week, someone dropped a bomb somewhere… Muzikaal geproduceerd, met mooie ritmische breaks. Beetje oorlog al.
6. Welterusten meneer de President. Tekst van de onlangs overleden Lennaert Nijgh, vertolkt door zijn grote vriend Boudewijn de Groot. Deze protestsong telde mondiaal niet mee, zoals Nederland thans niets, maar dan ook niets voorstelt op het internationale podium. Vandaar de mogelijkheid van zo’n halfzachte stelling: we staan wel politiek achter Amerika maar niet militair. Hoe dat dan zit met die wapentransporten over Nederlandse spoorrails en met die raketten in Turkije, dat moet je iemand van gereformeerde huize maar laten uitleggen.
7. People got to be free. The Rascals. De eerste protestsong waar je op kon dansen, volgens mij. Beetje ongerichte songtekst, dat wel.
8. Give peace a chance. John Lennon. Gemaakt anarchistisch sfeertje rondom dit protestlied. De meligheid nabij, zal ik maar zeggen.
9. The unknown soldier. The Doors. Oog voor de soldaat die wordt geëxecuteerd, terwijl men thuis aan de ontbijttafel het televisienieuws aanhoort. Alsjeblieft, kan het actueler?
10. Machine Gun. Lang uitgesponnen oorlogsscène van Jimi Hendrix met zijn Band of Gypsys. De oorlog is overal, boven je hoofd, naast je, achter je. Hendrix zoemt in op een soldaat die wordt neergeknald, realistischer kan niet. Het genie is beroemd om zijn pratende, scheurende en huilende gitaar. Nu tovert hij zijn witte Fender Stratocaster om in een machinegeweer, waarmee hij aan de vooravond van de jaren zeventig ook nog en passant de protestsong de vernieling in schiet. Ongewild, zeker, maar wat zijn hoogtepunt bereikt moet natuurlijkerwijs naar zijn dieptepunt terug. Zou het protestlied nu nog een serieus internationaal popgenre zijn geweest, dan moest je wel heel erg snel zijn wilde je je lied de hitparade in zingen. De door Bush en Co beoogde oorlog is zo kort van duur, dat je lied geen schijn van kans zou hebben actueel te worden. Misschien draaien ze hier op de radio dáárom wel die oude liedjes uit de jaren zestig, al is het maar voor de vorm. Of uit nostalgie.

Haagsche Courant, vrijdag 21 maart 2003

Gods Prullenbak

Posted on by

logo alfred birney Weer eentje dood, iedereen gaat maar dood, je wordt er doodziek van, elke week is het prijs, het lijkt wel alsof ze geen zin hebben in alweer zo’n neplente zonder zon en hoop. Niet dat ik een rouwkaart ontving, de dood valt tegenwoordig per e-mail in het postvak, met de virusmeldingen, spam en funny mail. De dood van een Indische jongen is behalve de dood van een individu ook een knaag aan de Indische gemeenschap, die gedoemd is uit te sterven. Of ik dat treurig moet vinden weet ik niet, de Indische geschiedenis is niet bijster vrolijk. Achterlijk van de CPNB om nooit eens een Indische auteur uit te nodigen het boekenweekgeschenk te schrijven. Theodor Holman lijkt me wel geinig. Die schrijft zo’n boekenweekgeschenkje in een weekend in de etalage van de Bijenkorf, als het moet met de camera’s op zich gericht. De literatuur is onderhand wel toe aan een gimmick, als je het reilen en zeilen van de CPNB in ogenschouw neemt. In 1992 stond de boekenweek in het teken van Nederlands-Indië. Kregen we een geschenkje over weerborstels van een Brabander. In 2001 luidde het thema: tussen twee culturen. Kregen we een uit het Engels vertaalde folder van een ex-vogelvrije megasellerauteur, zonder weerborstels maar met baard. Uit protest begon ik een multiculturele internetsite. Wie deden er mee? Indo’s, Molukkers en Surinamers. Geen Irakees, Turk, Marokkaan of Iraniër te bekennen. Wel later schijnheilig e-mailen dat ze de weekreportages prachtig vonden. Maar meedoen? Ho maar! Te druk met pr-geslijm met de CPNB-maffia, die hen eerder zo hard liet vallen, in plaats van die club de vernieling in schrijven. Maar ja, een pen is geen raket, hè? En die lui van de CPNB lezen toch niet, hebben ze geen tijd voor. Ze volgen de toptien en dat is het. Vandaar die afgezaagde boekenweekthemaatjes. Dit jaar dus: de dood. Met een verbluffende diepzinnigheid stoppen ze er ook het leven in. De grote drie thema’s uit de literatuur, dames en heren: liefde, God en de dood. Kan een deur wijder worden opengetrapt? Als ze nou eens voor een ander perspectief hadden gekozen, okay. Maar dan zetten ze er weer zo’n provinciaaltje op. De CPNB en het koor der recensenten, journalisten en overige medialui kraaiden twee jaar terug nog: ‘De Nederlandse literatuur bestaat niet meer, is allang multicultureel geworden!’ Intussen werden tientallen multiculturele Nederlandstalige schrijvers gestraft omdat ze hadden vergeten in het Engels te schrijven. Cult-uitgeverij Vassallucci haalde nog een jochie van de schoolbanken om hem een roman te laten bakken waarmee ook hij een fatwa over zich heen zou krijgen. Kan het dommer? Je moet nu echt voor je kop geschoten worden als je zo nodig die boekentoptien in wilt. Dan ben je beroemd. En dood. Ongevraagd dan, hè? Mocht de CPNB ooit zelf de moord stikken, dan zijn we nog niet verlost van de CPGP: de Collectieve Propaganda van Gods Prullenbak. Wat dát is? Windows heeft er in elk geval een icoontje voor… Click! Weet u zeker dat u de rouwfolder naar de prullenbak wilt verplaatsen? Ja / Nee.

Haagsche Courant, vrijdag 14 maart 2003

Koningsplein – Koningsplein

Posted on by

logo alfred birney Het is een zootje op en rond het Koningsplein, voor fietsers is het klunen geblazen, maar het lijkt al in de oude luister hersteld wanneer in de avond de klassieke straatlantaarns worden ontstoken. Zachtgeel licht. Tranquillizer tegen overlast van hangjongeren misschien?

De kern van het Koningsplein was verleden jaar nog een betonnen basketbalveld in gettostijl, met kleinbehuisde bomen op de modderige vierkante meters eromheen. De bewoners aan het plein waagden zich er amper, beducht voor Antilliaanse jongeren die te stoned waren om link te worden maar die men toch liever aan de bomen zag hangen. Uit een of ander gemeentelijk grijzemuizenbrein kwam het onzalige idee om onder het basketbalveld een parkeergarage te bouwen. Zeg een doodlopende Haagse tunnel waar zwervers maffen, verslaafden een shotje nemen, vrouwen worden verkracht en blanke mannen door bruine knaapjes van twaalf voor een tientje worden bevredigd. Buurtcommissie in de bomen, wat dacht u.

Of dat plan nog doorgaat zou ik niet weten, ik lees de buurtkrant niet. Belabberd proza, krijg ik de kriebels van. Anyway, bovendeks het oude blabla, okay. Maar verkeerstechnisch is het het meest bezopen plein van heel Den Haag, want ruimend (= thans gas gevend inzake zieke kippen) van de Koningin Emmakade (zonder water) moeten automobilisten het plein linksom passeren, kippig of niet. Dat Engelse verkeer heeft menig hachelijke situatie doen ontstaan, dames en heren verkeerskundigen. Vanaf de Conradkade (met water) mag je niet rechtsaf, wat menigeen toch doet, zie de macht der gewoonte. Enfin, de helft van de (ook al zieke) bomen is inmiddels weggekapt, dus straks kan men beter zien wie men voor de sokken rijdt: een lekkere Turkse bink of een dito blond wijf.

Hoe het met het (voorheen) Koningsplein in (voorheen) Batavia is gesteld zou ik even niet weten. Mijn overgrootvader had er een koloniale woning met koetshuis voor hij terugging naar patria. Op eerbiedige afstand kabbelde de Tjiliwoeng, het tempo doeloe-water vergeven van de krokodillen. Mijn grootvader joeg op ze, die schurk. En mijn vader, nogal branie, beweerde dat tijdens de Japanse bezetting en de Bersiap de vijand usueel, dead or alive, aan de krokodillen werden gevoerd. De tijd is ook geen vegetariër. Toen ik een kijkje bij de rivier ging nemen, was er geen kroko meer te bekennen. Denkelijk verorberd door de paria’s aldaar.

Laatst ving iemand toch nog een babykrokodil uit de Ciliwung! Dat is zoiets als de ooievaar terug op het Koningsplein. Voorpaginanieuws! De armelui kunnen er niet om juichen. Die doen hun behoefte direct in de rivier, die zo vies is als bij ons de Noordzee wanneer de waterschappen na een zware regenbui even de fecale streptokokkenkraan opendraaien. Mijn zoontje rapt: ‘En er kwam een krokodil en die beet ‘r in d’r bil, en Sarie Mareis gaf een gil.’ Verindischt Afrikaans. Zouden ze in (voorheen) ou Transvaal ook nog ergens een (voorheen) Koningsplein hebben? Hoe maak je eigenlijk ooievaar klaar?

Alfred Birney / Haagsche Courant, vrijdag 7 maart 2003