Maandelijks archief: April 2003

ID

Posted on by

logo alfred birney Oef, de wekker gaat. Tijd voor een column. Even kijken. Saddam Hoessein? Mwah, exit. Saeed al-Sahaf? Hm, niet leuk meer. Wordt door velen voor dood gehouden. Of hij zit al in Hollywood, kan ook. Balkenende dan maar, die niets anders doet dan door manden vallen? Geen eer aan te behalen, volstrekt oninteressante man. Eerst maar eens even die Marokkaanse jongens voor mijn huis wegjagen. Die knallen al urenlang hun voetbal tegen de zijmuur, ik vind het nu wel genoeg, ik wil schrijven. Ze laten zich niet zomaar wegjagen, vragen om uitstel, wat hopelijk geen dagelijks ritueel wordt, anders moet ik ze in elkaar gaan slaan, wat best wel zielig voor ze zou zijn. Een vriendje van hun die voorbij komt fietsen roept: ‘Marokkanen, hè?’ ‘Ja,’ roep ik: ‘***-Marokkanen!’ Ze lachen, ha ha, ze hebben een etiket, een identiteit, een ID. Vraag: draait de wereld om seks, geld of macht? Wat zegt u? Goed: draait seks dan om identiteit? Draait geld om identiteit? Draait macht om identiteit? Draait alles soms om identiteit? Volstaat een paspoort straks nog voor een vakantievluchtje naar Griekenland? Weet u eigenlijk wel wie u bent? Hoeveel ID-kaarten bezit u? Draagt u een ID-plaatje? Overigens benieuwd naar uw dubbelganger? Bent u soms bang voor identiteitsverlies? Is biseksualiteit een enkelvoudige of dubbele identiteit? Als die 50-miljoen baby’s die jaarlijks niet worden aangegeven geen identiteit hebben, kan er dan in geval van moord op personen uit die groep wel een procesgang volgen? Weet u waar US PATENT 5,629,678 voor staat? Kunt u het woordje identiteit tienmaal achtereen snel en foutloos typen? (Ik niet). Bent u gesteld op uw vrijheid? Zo ja, draait uw vrijheid dan om uw itenditied (Zie je wel)? Kan uw identiteit bestaan zonder wat anderen van u denken en weten? Is identiteit een illusie? Is illusie een collectieve identiteit? Weet u dat de een of andere zot aan deze vragen een roman-in-startpagina heeft gewijd? Nieuw genre! Titel: http://identiteit.pagina.nl/, oproepbaar met een klik van uw muis. Het is één pagina zo’n 300 verborgen pagina’s. Die kunt u doorzappen zoals Julio Cortázars hinkelspel, maar ook van boven naar onderen en van links naar rechts lezen. Als u het cyberboek uit heeft en nog altijd denkt te weten wat identiteit is, dan bent u briljant. Mocht u de mens iets in de plaats van een identiteit kunnen geven, dan mag u zich een genie noemen. Maar wie is zo gek een genie te willen zijn? En wie is die zot eigenlijk achter die internetpagina? Pardon, heeft u geen pc en internet? Wees blij! Geen internetstress! Hoewel… naar Ajax kijken kan ook bloeddrukverstorend werken. Die ***-Italianen maken in de laatste minuut 3-2. Shit, komt door die Koeman, die het bestaat om Van der Meyden, de kwelgeest van de Italianen, te wisselen voor een verdediger. Wat een wandaad. Dat krijg je met die ex-verdedigers die trainer worden. Die zijn identiteitgebonden.

Haagsche Courant, vrijdag 25 april 2003

I now inform you

Posted on by

logo alfred birney Feitelijk bleef de minister van informatie met zijn baret en het slimme brilletje op zijn neus altijd geloofwaardig, ook wanneer hij dat niet meer was. Een topact dus. The Republican Guard is in full control werd een mantra in een spookdoctrine met een afwezige dictator. Intussen denderden de tanks ongehinderd door de straten van Bagdad. Don’t believe them, we will cut them into pieces! riep Saeed al-Sahaf desgevraagd tijdens zijn ‘ochtendshow’. Intussen maaiden de Amerikanen duizenden Irakese soldaten van het slagveld. Al-Sahaf, met zijn charmante accent, herhaalde een van zijn gevleugelde mantra’s, toen alle luchtafweer in Bagdad al was lamgelegd: My feelings – as usual – we will slaughter them all! As usual… Zagen we geen ironisch lachje rond zijn mondhoek verschijnen? Hij kon mooi gebaren en kwam het best tot zijn recht wanneer hij bijkans verzoop achter een batterij microfoons behangen met labels van televisiestations. Hij zou populairder worden dan Bush. Al-Sahaf droeg een uniform en bevond zich in het oorlogsgewoel. Bush ging doodleuk in zijn weekendkloffie naar zijn buitenverblijf, terwijl Amerikaanse teenagers de woestijn in werden gestuurd. Het enige dat Bush niet vergat waren de antieke oneliners die hij van zijn papa heeft geleerd: We will prevail! May God bless America. Al-Sahaf pareerde: God will roast their stomachs in hell! Het klinkt oneerbiedig, maar Al-Sahaf maakte die afschuwelijke oorlogsberichtgeving nog een beetje leuk. Op een ochtend verschijnt hij zonder bril op te televisie en leest een tekst van Saddam voor van een ONBESCHREVEN blad papier. Daar kan zelfs Don Quichot niet tegenop. Al-Sahaf kreeg zelfs fans onder de grootste patriotten in Amerika. Een fansite kreeg zoveel bezoekers dat de server van de provider in no time plat ging. Op identiteit.pagina.nl vind je onder het kopje actueel een link naar een koddige rap van de populaire minister. Het is een mix van malicieuze uitspraken van ‘Comical Ali’ op een melodie van Quincy Jones. Zijn mooiste uitspraak I now inform you that you are too far away from reality staat er helaas niet op. Dit absolute toppunt van omkering van de feiten kan alleen worden overtroffen door Al-Sahaf zelf. Maar niet als hij dood is. Hij zit niet in het bizarre kaartspel dat de Amerikanen hebben vervaardigd van de 52 meest gezochte Iraki’s. Houden de Amerikanen hem als clown gevangen voor het avondcabaret in de officiersmess? Konden we hem maar naar Nederland halen. Ons B.-kabinet numero II kan straks zo’n mannetje wel gebruiken als ze met draconische bezuinigingen aan komen zetten. Dan krijgen wij van Al-Sahaf te horen dat het goed gaat met de economie, terwijl er duizenden ontslagen vallen. En dat de pers geen enkele realiteitszin heeft. Klinkt leuker dan dat gebalk van die stuurse ezel die wat scharrelt met een blondje en intussen al maanden bezig is met zijn hoeven een blik zalm open te trekken.

Alfred Birney / Haagsche Courant, vrijdag 18 april 2003

SARS en de Marathon

Posted on by

logo alfred birney Terwijl neokoloniale High-Tech-cowboys naar biologische wapens zoeken in Irak, vinden ze per ongeluk olie. Gut, hadden ze toevallig net nodig in Amerika, dat in zijn eentje een kwart van de grondstoffen op aarde verbruikt om de hamburgerdemocratie te kunnen vetmesten. En terwijl de oud-koloniale Low-Tech-boeren hier te lande naar besmette kippen zoeken, dekt men zich te Rotterdam in tegen een aanval van Chinese biologische zelfmoordcommando’s.

Hebben die organisatoren van de marathon van Rotterdam hun opleiding in New York gekregen of zo? New war, new paranoia! De uitnodigingen voor de vrouwen Ying-Jie Sun en Jin Li worden bruusk ingetrokken. Deze serieuze kandidates voor de eindzege mogen thuisblijven in dat SARS-land van ze. En anders moeten ze maar in Noord-Korea gaan lopen over de terreinen van verdachte kernreactoren.

‘De overige atleten zouden erg gestresst kunnen raken van Chinezen in het hotel,’ wauwelde de woordvoerder van het organisatiecomité. Wie weet lispelde hij nog off the record dat álle Chinezen thans dubieuze wezens zijn in de straten van Rotterdam. Geef meneer een ministerspost vreemdelingenzaken in een leefbaar kabinet en er komt geen Chinees ons vreedzame SARS-loze landje meer binnen. Het organisatiecomité zou desgevraagd ongetwijfeld de koorzang hebben aangeheven dat ‘onze Chinezen’ zelf ook bang zijn SARS op te lopen. SARS is immers het gesprek van de dag in hun Chinatowns, niet de oorlog in Irak. Chinezen vliegen veel in die Yankee Boeings, begrijpt u, met die ziekmakende airconditioning van niks boven die kleffe hoofdsteunen. Mensen uit Afrikaanse landen doen dat weliswaar ook, maar AIDS is Amerikaans, dus dat zit wel goed, dat is friendly fire.

Wat een kansen we al niet missen. Welke marathonatleet blijft er nou achter een SARS-loper hangen? Weg kans op toptijden van atletes die zich het vuur uit de sloffen lopen om de SARS-lopers voor te blijven en geen bacillen te hoeven snuiven. Weg vrachtvluchten met onze zieke kippen tegen een vriendenprijsje voor die toch al zieke SARS-lijders in China.

Boze tongen fluisteren dat het Severe Acute Respiratory Syndrome is ontstaan door het vrijkomen van chemicaliën bij de fabricage van biologische wapens waarmee de Chinese oorlogsmachine zou experimenteren. Is dat waar, dan kunnen Bush en zijn trawanten China als vijfde poot aan de as van het kwaad toevoegen. Pentagonischer kan niet. Kan nog gezellig worden op aarde.

Alfred Birney / Haagsche Courant, vrijdag 11 april 2003

Apache

Posted on by

logo alfred birney Apache, zo heette een hit van The Shadows in de jaren zestig. Instrumentaal nummer, ingeleid met namaak Indiaans getrommel. Verkapt soort filmmuziek uit een tijd waarin je werd doodgegooid met Amerikaanse westerns. Nijverige stadjes met daarbuiten het getooide gevaar immer loerend aan de kim: Apaches die niets anders deden dan postkoetsen overvallen en dus dienden te worden afgeslacht. Ik ergerde me kapot aan die Indianen, met wie ik me vereenzelvigde omdat ik meer op een Indiaan dan op een Ier leek. Waarom waren ze zo stom om achter die postkoetsen aan te galopperen in plaats van ze te omsingelen? Waar kwamen ze eigenlijk vandaan? Dat was de vraag dus. En nooit: waar kwamen de blanken vandaan? Die zaten er gewoon, de camera snorde immers op de schouder van kolonistenzonen.

Ons werd niet op school verteld dat de Apachen sinds mensenheugenis in Noord-Amerika zaten. Beetje rondtrekken op de grasvlaktes, slapen in tenten, jagen op bisons in de bergen, vissen in de rivieren en bij zonsopgang dansen om de goden goed te stemmen. Totdat in de 16e eeuw Fransen en Engelsen kwamen. Die begonnen timide met kleine handelsondernemingen en boerenbedrijfjes. Grond werd listig van de Indianen gekocht, later met geweld afgenomen. De Europeanen importeerden ziekten, waaraan talloze Indianen stierven. Dan de goudkoorts. Miljoenen Europeanen overspoelden Californië en Colorado. In Arizona, het woongebied van de Apachen, werden de beste weidegronden van de Indianen afgenomen. De bizon, waarvan ze leefden, werd uitgeroeid. Resultaat: een genadeloze oorlog tussen het Amerikaanse leger en de Apachen.

De beroemdste Indiaanse aanvoerder was Geronimo, aan wie een eeuw later een apart nummer door The Shadows werd opgedragen. De melodie klinkt weemoediger dan Apache, want ja, het was uiteindelijk deze Geronimo die ten slotte de strijd staakte en zich overgaf aan de blanke autoriteiten met hun, jawel, Indiaanse hulptroepen, want zo zijn ze wel, die Amerikaantjes. Geronimo werd boer en sloot zich zelfs nog aan bij de Dutch Reformed Church. Amen? Nee, na een paar jaren werd hij uit de kerk gezet wegens dobbelen. Aan het einde van zijn leven verkocht hij foto’s van zichzelf en een gedicteerd boek over zijn strijd.

Thans vliegen Apache helikopters voor de grondtroepen uit in Irak, dat is vergeven van het zwarte goud. Of de nazaten van de Apachen trots zijn op dit eerbetoon aan hun zogeheten dappere voorouders zou ik niet weten. Er zullen vast wel Amerikanen meevechten die Indiaans bloed in de aderen hebben. Ooit had ik een Amerikaanse buurman: half Europees, half Sioux. Indiaanse kop achter een blanke façade. We keken samen naar de eerste landing van de Amerikanen op de maan. Hij geloofde er helemaal niets van. Dat was allemaal Hollywood! Studiowerk! Ik weet niet waar hij nu uithangt, maar zou hij bij het zien van de oorlogsbeelden in Irak nu ook roepen dat er niets van waar is? Of heeft ie er een zoon vechten? Wat een ramp was het eigenlijk dat Columbus in 1492 vergat om Amerika heen te varen.

Alfred Birney / Haagsche Courant, vrijdag 4 april 2003