Maandelijks archief: August 2003

KPNachtmerrie

Posted on by

logo alfred birney Zo, dus de KPN schopt eerst een paar duizend mensen de straat op en gaat nu sinterklaas spelen. Elke resterende werknemer krijgt een bonus van 500 euro toegestopt. Tjonge, waar halen ze het vandaan. Wat een bedrijf, hè? Zo vroeg een broer van me in augustus verleden jaar via Wanadoo bij KPN een ADSL-internetverbinding aan. Drie maanden gewacht. Geen apparatuur en contract ontvangen. Nou, annuleren dan maar. In december voor een KPN-vrije oplossing geopteerd en via Wanadoo een kabelinternetverbinding op het Casema netwerk aangevraagd. Ging lekker, niks klikken met KPN-tikken. Maar de eisen die aan de moderne mens worden gesteld worden strenger. Een avondje per maand boven je boekhouding hangen is geen overbodige luxe, wil je niet door een of ander syndicaat worden geplukt. Broer sloeg in april eens aan het rekenen om te zien wat dat internetten via de kabel nou eigenlijk scheelde. De KPN-facturen spraken boekdelen. Broer zag tevens dat de KPN hem doodleuk vijf maanden lang ADSL-kosten in rekening bracht, tot en met installatie- en apparatuurkosten. Geen KPN-hond aan de deur gezien toch. Broer blokkeerde de betalingen en schreef de KPN aan. Maar ja, werknemers op straat, brieven op straat. Tweede brief geschreven. Geen respons. Klantenservice gebeld. Doorverwezen naar Wanadoo. Wanadoo gebeld. Terugverwezen naar KPN. Brief nummer 3 gepost. Antwoord: aanmaning. Niks betalen, besluit Broer. Brief numero 4. Antwoord: KPN trekt de stekker eruit. Ten leste een aangetekend schrijven met het verhaal van a tot z. Antwoord: een brief ener Inkasso-Unie BV. Die kunnen het heen en weer krijgen, denkt Broer, ik laat de zaak lekker voorkomen. Ultimatum Inkasso-Unie BV verstrijkt. Op de minuut meldt KPN Klachten Service zich op Broers mobieltje, want zijn aangetekend schrijven is er toevallig via andere afdelingen binnengekomen. ‘Meneer,’ zegt een stem, ‘u had onze afdeling moeten bellen toen uw telefoon onterecht werd afgesloten.’ ‘Hoe moet ik dan bellen met een telefoon die is afgesloten?’ ‘Nou, u heeft toch wel een buurvrouw of zo?’ ‘Jawel, maar die maakt tegenwoordig gebruik van de postduif.’ ‘Wat romantisch, meneer!’ ‘Nou, mijn gebloemde briefpapier mag er toch ook zijn, niet?’ ‘Wij hebben hier verder geen brieven van u, meneer. En wat betreft die onterecht afgeschreven abonnementskosten, ja, ons computersysteem hangt wel eens.’ ‘Hm, Microsoft SQL-server zeker?’ ‘Geen idee, meneer. Bent u trouwens familie van die columnist? Die vind ik zo gaaf! Ik plak zijn columns door het hele huis, mijn man onwijs jaloers natuurlijk…’ – Enfin, Broer kreeg uiteindelijk zijn geld terug, 500 euro ongeveer… Minus de incassokosten van 80 euro overigens. Waar de KPN die bonus voor zijn nog niet ontslagen medewerkers vandaan heeft zal dat hangend computersysteem wel zijn.

Haagsche Courant, vrijdag 29 augustus 2003

Privacy

Posted on by

logo alfred birney Wat is enger, die camera’s in de stationshallen of de servers bij uw internetprovider? De brave burger zal het allemaal worst wezen. Die zegt: ‘Joh, als je geen gekke dingen doet, dan kan je weinig gebeuren.’ Maar ja, wat is een brave burger? Kijkt u wel eens, per ongeluk uiteraard, naar een pornosite? Komt u wel eens terecht op een site die anti CNN is en pro Aljazeera? Laat u wel eens een persoonlijke review achter over een boek die u via een boekensite heeft aangeschaft? Stemt u wel eens mee in polls? Gebruikte u de stemwijzer ooit? Post u berichten op forums? Flirt u wel eens in cyberspace? Bezoekt u wel eens de webdokter? Surft u meer dan toegestaan in de baas zijn tijd? Eenmaal ja als antwoord en u kunt gaan denken aan voorzorgsmaatregelen. Of denkt u dat men nooit te weten zal komen waar u zich zoal in cyberspace begeeft? In Engeland schijnt de regering al zo ver te willen gaan om internetproviders te verplichten alle informatie van hun klanten voor zes jaar te bewaren. Zes jaar! Moet je je eens voorstellen. Je wordt ergens van verdacht en een stelletje ambtenaren gooit je surfgedrag even in de muil van een robot, die luttele ogenblikken later uw cyberprofiel uitspuugt. De laptoppolitie hoeft dan niet eens meer bij u aan de deur te komen om uw computer in beslag te nemen. De ironie is dat de computerspion door uzelf wordt bediend, met uw eigen muis, dames en heren! U weet waarom boulevardbladen zo populair zijn. Omdat die geen abonnees hebben onder de brave burgers. Die vinden het prettig om lekker anoniem te kunnen blijven. Privacy is meer dan de beleving op het toilet, inderdaad. Intussen overweegt dat maffiatuig van Microsoft om in hun toekomstige Longhorn besturingssysteem een automatisch updatemechanisme te bouwen. (Zit ook al in Windows XP, maar dat kun je uitzetten.) Dat betekent: pc on line en u ligt direct te lurken aan de zeug van Microsoft, of u dat nu wilt of niet. Intussen wordt de inhoud van uw pc gecodeerd opgeslagen bij Dictator Bill Gates, die dan later als graan in de ambtelijke molen kan worden gestrooid, als de overheid daarom vraagt. In de toekomst hoeft u niet meer van die dwaze formulieren in te vullen, wilt u eens naar dat paranoïde land achter het Vrijheidsbeeld, want men weet met één muisklik wat er met uw persoon binnen komt zeilen. Wordt het nu tijd voor u om zelfcensuur toe te passen of denkt u juist aan verzet? Lekker ouderwets verzet! Als ik zo om me heen kijk, verzet de burger zich nauwelijks, al is het maar uit luiheid. Toch zal er een dag komen waarop u ontwaakt en denkt: dit gaat me echt te ver! Maar dan bent u natuurlijk al te laat. U zal net zo kwetsbaar zijn als een beetje publicist die dingen durft te schrijven die het daglicht moeilijk kunnen verdragen. Kan natuurlijk ook zo zijn dat u in het dossier komt te zitten met het etiket: NIET INTERESSANT. Goed, daar heeft u dan geen weet van. Maar zij wel.

Haagsche Courant, vrijdag 22 augustus 2003

Camera’s (2)

Posted on by

logo alfred birney De wijsneus zegt dat de wereld constant in verandering is en tegelijk hetzelfde blijft. De echte wijze vouwt de handen, legt die op zijn buik en glimlacht de wereld toe. Een wijze kan geen columns schrijven, want de columnist is niet wijs, hij maakt zich nog druk om allerlei wereldse zaken. Neem nou die 270 camera’s, waar ik het eerverleden week over had. De onnozele zegt dat zonder die camera’s ze nooit de jongen op de fiets hadden kunnen spotten, die die andere jongen op die brommer overhoop schoot. Dat die camera’s dus hun nut hebben. Maar ja, ze hebben die kogels toch echt niet kunnen tegenhouden.

Dat akkefietje (zo heet dat tegenwoordig, geloof ik) aan het Hollandse Spoor heeft denkelijk niet zo’n indruk gemaakt op de mensen die de trein wilden halen. Ook niet die in de tram zaten, want ik stond rond die tijd een half uur op lijn 11 te wachten en toen ik met een zooi andere passagiers instapte hing er niet zoiets als ‘het gesprek van de dag’ in de wagons. We beginnen al te wennen aan schietpartijen, aanstonds zijn ze aan de orde van de dag en wie weet later niet meer weg te denken uit het leven van alledag. Nou, wat gaat het worden: meer blauw op straat op meer blauw achter de muur van monitors in het nieuwe heiligdom van onze politie? Worden onze agenten niet te dik van dat gehang in die verstelbare stoelen die muisarmen, pijnlijke ruggen en zo meer moeten tegengaan? Krijgen ze wel voldoende op maat gesneden training? Volgens mij houdt het op bij een snelcursusje in zelfverdediging. Dat schiet niet op natuurlijk. Die agenten moeten driemaal per week worden gedrild, goed leren vechten, want om zo’n jongen die met een mes op je afkomt, joh daar lach je toch om? Dat is helemaal niks, daar moet je je pistool niet voor hoeven trekken. Schijnbeweging, wering, pakken, arm breken, naar de grond, een flinke trap na en in de handboeien. Dat moet een politieagent kunnen. Naar een computerscherm kijken, kunnen we allemaal.

Camera’s bezitten een eigenaardige tweeslachtigheid: enerzijds lijken ze je privacy te schenden, anderzijds lijken ze die juist te beschermen. Kortom het lijkt allemaal heel wat maar het is helemaal niks. Ze zijn er niet voor ons mensen op de straat. Wij beginnen stilaan wel steeds meer aan camera’s en voyeurs over te laten, omdat ze nu eenmaal een veiligheid suggereren. Dus straks kijken we eerst of er niet ergens een camera in de buurt hangt zodra er ergens stront aan de knikker is. We wijzen opgewonden naar de camera en proberen de voyeurs die erachter zitten te dutten erbij te roepen. Zoiets. De camera registreert de wijzenden en die krijgen vervolgens een bekeuring in de brievenbus wegens nalatigheid toen op die en die dag op die en die plek op dit en dat tijdstip iemand door een ander voor zijn hoofd werd geschoten. Wie nu glimlacht maakt kans ooit de galerij der wijzen te betreden.

Haagsche Courant, vrijdag 15 augustus 2003

Pollmans evangelie voor de Indo

Posted on by

logo alfred birney Tessel Pollman schreef ooit recensies over boeken van Indo’s en Molukkers, voor wie ze een lans brak. Jammer dat ze verdween. Jammer dat ze weer verscheen, namelijk in een gastcolumn op de website van het NIOD. Dat instituut voor oorlogsdocumentatie is een onderzoeksprogramma gestart om de geschiedenis van Indië naar Indonesië in een breder kader te kunnen plaatsen. Kritiek van Indo’s doet TP zich thans opwerpen als de evangeliste van Het Redelijke, opdat haar voormalige doelgroep zich vermag te verzoenen met haar lot. Amen. Allereerst doopt TP Indo’s terug tot Indo-Europeanen, zoals men hen van overheidswege aan het einde van de negentiende eeuw is gaan noemen. TP zit intussen namelijk bij het Ministerie van OC & W en is daar een ander taaltje gaan spreken. Volgens TP zouden nogal wat Indo’s in wrok leven jegens de Indonesiër en de Nederlander, omdat ze zich verbannen voelen van hun geboortegrond. TP schopt een open deur in door te zeggen dat niet alleen Indo’s ellende hebben gehad tijdens de Japanse bezetting. Het centraal stellen van Indo’s in een geschiedschrijving over de dekolonisering vindt zij dus ‘onwerkelijk’. Nou zijn dergelijke boeken, van Nederlandse historici, zeer recent en op één hand te tellen, maar TP vindt het wel weer genoeg. Open deur numero 2: Indo’s vormden geen hechte samenhangende gemeenschap. Maar ze werden wél ooit tot groep gebombardeerd. En door wie ook weer? Is mevrouw TP wakker? Er is geen Indo die beweert dat zijn geschiedenis losstaat van Europa en Azië. TP wekt de indruk dat Indo’s dat wel doen en richt haar Nieuwe Brede Vizier op overige groepen in Indië, waarmee ze toont helemaal niets van perspectief in geschiedschrijving te begrijpen. Geschiedenis is een belichting, het is de complete waarheid niet. Nooit. Nergens. Als je zegt dat Indo’s geen hoofdrol maar een bijrol speelden in de geschiedenis, dan betekent dat niet dat zij geen geschiedenis hebben. Het betekent hooguit dat hun geschiedenis moeilijk valt te begrijpen. Heeft TP ooit geschiedenisboeken van de hand van Indonesiërs gelezen? Die hebben maling aan wat Nederlanders over hen schrijven. Wat Indo’s schrijven, vinden ze intussen wél interessant. Hoe zou dát nou komen? TP doceert dat de ‘inheemsen’ van toen niet meer dan decor waren in de boeken van de Hollanders. Klopt. Maar níet in boeken van Indo’s. Die werden alleen genegeerd in de pers. In de boekenlawine van Hollanders over de kloof tussen hen en ‘de Javaan’ is de laatste behalve decor ook nog een romantisch ideaal. Indo’s sloegen bruggen over die kloof, maar ja, de Hollanders gingen liever zwemmen. En verzuipen deden ze, slecht geïnstrueerd door ambtenaren die dachten Nederlands-Indië vanuit Den Haag te kunnen besturen. Dat is hun geschiedenis, die van de domme arrogantie. Probleem voor de Indo’s is daarmee te moeten leven.

Haagsche Courant, vrijdag 8 augustus 2003

Camera’s (1)

Posted on by

logo alfred birney George Orwells verdaagde visoen op de voorpagina van de Haagsche Courant afgelopen dinsdag: een muur van beeldschermen bij Politie Haaglanden. Multiple straatbeeld van Den Haag, door 270 camera’s verzonden, en wij mogen tegen de achterhoofden van de beroepsvoyeurs aankijken. (Ga ik zo even wat aan doen.) Is het leven te beveiligen? Ik dacht het niet. Terwijl jij op het CS in de loop van een pistool kijkt, is voyeur numero 1 net even naar de wc en zit voyeur numero 2 met zijn vriendinnetje te sms-en. Voyeur numero 3 roept uit: ‘Hé, daar wordt er eentje voor zijn kop geschoten! Net echt!’ Tegen de tijd dat hun kornuiten op hun mountainbikes ter plekke zijn valt de camera toevallig uit, want laatkomers schaden het imago van de politie. Men bewaart de videobeelden ‘in elk geval een week’. Kan het vager? De moord op u, slachtoffer ener zot, kan je familie straks op een cd-tje krijgen tegen een nog vast te stellen vergoeding. Zo verdient de politie zichzelf terug, mits ze het eigentijds aanpakken natuurlijk. Ik bedoel: wie lult er nou nog over recht op privacy, geen hond toch? Dat woord is verbazingwekkend afwezig in het artikel dat de foto vergezelt (let op: de foto vergezelt dus niet het artikel). Past niet bij de sappige terzijde over de mooie blondine die de eerste dagen door de agenten werd begluurd. Onze beroepsvoyeurs bleken zich gelukkig snel te vervelen en zijn spoedig weer ‘aan het werk’ gegaan. Wát nou werk? Beetje zitten gluren. Noemen ze werk! Klagen wat over notoir gespuis, maar oppakken en eh… eh… ophangen… ho maar! Ja hoor eens hier, ik verkondig ook maar even de mening van boeren, burgers en buitenlui, want die willen wel weer terug naar de galg, de schandpaal, het kielhalen en wat er allemaal niet meer voor onzaligs de revue passeerde de voorbije eeuwen. Reality TV! Seks, jaloezie, moord, roof en welzijn! Veelbelovend, die 270 camera’s om incidenten te voorkomen, misdrijven te signaleren en opsporing te vereenvoudigen. Draaiboek overbodig. Nou, je zal vandaag per ongeluk die moordenaar van morgen toch een vuurtje geven. Dan ben je mooi verdacht, niet dan? Trouwens: één moord in de hoerenbuurt en die camera’s hangen daar ook. Zin in koffiedik? Ja? Nou, een politieagent die een oogje op u heeft belt op zekere dag bij u aan en vertelt u dat hij het bewijs in een cd-tje bij zich draagt dat uw man regelmatig de Geleenstraat frequenteert. U laat zich troosten en beleeft een wilde middag met de agent. Maar die man van u is ook niet gek met die verstopte webcam in de boekenkast tegenover de sofa. Verslagen laat hij zijn hoofd achter zijn beeldscherm zakken, maar wordt opgebeurd met een lekkere beurt van zijn secretaresse. Een collega van de agent in de voyeurcentrale zoemt in en denkt: wow, wat een lekker wijf! En ziet niet hoe op een ander beeldscherm een oude vrouw aan het Spui wordt beroofd. Privacy is arbitrair, weet u.

Haagsche Courant, vrijdag 1 augustus 2003