Maandelijks archief: February 2004

Microsofts normen en waarden

Posted on by

logo alfred birney Terwijl burgers nog altijd vergeefs roepen om ‘meer blauw op straat’ speelt Microsoft steeds nadrukkelijker politieagentje in de virtuele wereld. MSN (Microsoft Network) sloot eind vorige week twee Nederlandse netwerkgroepen omdat er werd opgeroepen tot Jihad-geweld. MSN zal de gewraakte teksten van de groepen bewaren totdat justitie ernaar vraagt.

Er zijn ongeveer 200.000 MSN-groepen actief op het internet, die babbelen over allerlei onderwerpen, van kookkunst tot politiek. Bent u een MSN-gebruiker, dan kunt ook u zich bij een of meer groepen aansluiten. Moet je wel mee gaan uitkijken, want stel dat morgen heel Amerika vegetarisch wordt en u zit net lekker bij, zeg, de MSN-lamskoteletjesgroep, nou dan staat u zo op de zwarte lijst der fundamentalistische carnivoren.

Microsoft is vrijwel dagelijks in het nieuws. Al eerder sloot het software-imperium van de ene op de andere dag wereldwijd MSN-chatboxen vanwege pornografische kladderij. En nu dit. Ik ben geen liefhebber van geweld, heilige oorlogen en liederlijke zooi, maar van puur machtsvertoon word ik narrig. Microsoft duwt pc-fabrikanten met wurgcontracten hun besturingssysteem door de strot plus allerlei extra programma’s zodat de thuisgebruiker denkt dat ie speelgoed in huis haalt. Is ook wel zo, maar denk nou maar niet dat u niets te verbergen heeft. Elk zogenaamd normaal mens heeft wel iets te verbergen, net als elk zogenaamd abnormaal mens. Iedereen koestert graag zijn of haar geheimen, op welk niveau dan ook.

Microsoft is een dief, spion en hoer in één gedaante achter een hemelsblauw masker met de additionele initialen XP. Microsoft jat andermans ideeën en maakt talloze kleine bedrijven brodeloos. ICQ bijvoorbeeld, ooit een gratis en goed werkend Israëlisch chatprogramma, werd om zeep geholpen door de koppelverkoop van MSN Messenger die onderhand op negen van de tien pc’s zit. Dat nog daargelaten, begint Microsoft zich de laatste tijd wel heel erg met de vrijheid in woord en geschrift van haar gebruikers te bemoeien. Een softwareleverancier – want wat is Microsoft nou eigenlijk anders dan dat alleen? – zou volstrekt partijloos moeten blijven. Op wiens gezag koerst Microsoft eigenlijk?

Bill Gates stond een mooie droom voor ogen toen hij Microsoft leven in blies. De hele wereld als een ‘community’ waarin iedere burger vrijuit met wie waar dan ook kon communiceren. Intussen is Bill Gates de belichaming van George Orwell’s Big Brother geworden. Hij is de god die Amerika’s normen en waarden over landsgrenzen heen via de thuiscomputer aan ons oplegt. China heeft dat allang door en werkt koortsachtig aan een eigen besturingssysteem. China wordt ervan verdacht dat te doen in naam van de eigen ‘dictatuur’. Kan wel wezen, maar die dictatuur houden ze wel binnen de eigen grenzen.

Haagsche Courant, vrijdag 27 februari 2004

Indisch boekhouden

Posted on by

logo alfred birney ‘Het ware krabben gaat boven aftrekken, naar mijn mening. Je kunt je aftrekken tot je vijftigste, en zelfs nog langer, maar op het laatst is het enkel een gewoonte…’ Aldus een van Samuel Becketts tragikomische antihelden uit het verhaal La Fin (1958). Hij vervolgt zijn gedachten over het ‘ware krabben’ met: ‘Mijn kont gaf me de meeste voldoening.’ (vertaling: Jeanne Holierhoek, 1976). Okay, tot zo ver de grote Samuel Beckett, onderhand een writer’s writer denk ik als ik zo eens om me heen kijk naar de bagger die door de zondagslezer van de tafels in de boekhandel wordt geplukt. Is niet erg natuurlijk, maar wie schrijversaspiraties koestert – en dat zijn er nogal wat – kan niet om Samuel Beckett heen en wie dat wel doet, zal nooit weten wat schrijven is, al liggen er hele vrachten van zo’n auteur in de winkel. Maar daar wou ik het niet over hebben, evenmin als Becketts held het over krabben wilde hebben, hij was er eenvoudig toe veroordeeld. Maar wij toch niet! Kijk je echter goed om je heen, dan zie je nogal wat mensen een gedrag vertonen dat redelijk in de buurt komt van Samuel Becketts vieze mannetje. Dat vindt zijn oorzaak in, betoogde ik al eerder, het gebruik van wc-papier zonder spoelfles of sproeier. Afgaand op de reacties die ik op mijn laatste columns ontving, blijkt er binnen onze betegelde, krappe kubieke meters toch een brede subcultuur te leven. Reacties van frisse mensen: de een komt met een noodkreet omdat de loodgieter weigert een sproeier in een nieuw toilet te monteren en de ander met, jawel: HEUREKA!

De afzender, met de initialen L. de L. (Mooi hè? Balans, wah? Yin & yang in evenwicht, hey!) adviseert mij op Google het woordje ‘Bidouche’ in te tikken. All right, gedaan. Zo kom ik op www.bidouche.nl en aanschouw een fraai apparaat voor wie niet zwervend door Samuel Becketts hel hoeft te gaan! Eenvoudig aansluitbaar, naar keuze direct op het watercloset of op de leiding van het fonteintje.

Nu even terug naar mijn eerder geopperde voorstel om een Spoelwet voor Indische mensen in te voeren. Denkelijk zijn er nogal wat bewindslieden met een Beckettiaanse stoelgang, dus zo kom je van lieverlede toch bij Stichting Het Gebaar. Die heeft 35 miljoen gulden ofwel 15,882,308 Euro te besteden. De billensproeier of gatspuit of bidet of sanisette of zitvlakdouche (hoe zou Samuel Beckett zo’n ding nou hebben genoemd?) is 125, 135 euro. Met verzendkosten, zeg, 150 euro. Er zijn 500.000 Indische mensen in Nederland. Reken je vijf personen per huishouden, dan kom je op 100.000 Indische huishoudens die in aanmerking komen voor de Spoelwet. Dat maakt 150 x 100.000 = 15.000.000 euro. Nou, van de resterende 882.308 euro kopen we onze visumplicht af bij de Indonesische ambassade. Kijk, dan zijn we zowel van de soesa rond Het Gebaar als Het Visum af.

Haagsche Courant, vrijdag 20 februari 2004

Spoelwet en Het Gebaar

Posted on by

logo alfred birney Naar aanleiding van de persconferentie rond een Japanse kanjer die onze plaatselijke voetbalclub kwam eh… versterken, ging ik twee weken geleden in op de verbazing van deze Kazu Toda over de afwezigheid van zoiets basaals als een bad in het appartement dat hem ter beschikking was gesteld. Met mijn historische gebondenheid kwam ik over het spoelgedrag van Indische mensen te spreken, die zich verbazen over de veegcultuur die men hier te lande koestert. Indische mensen spreken er niet gauw vrijmoedig over indien men zich bedient van een spoelfles bij de stoelgang. Uiteraard hangt bij Indische mensen wel een rol wc-papier op het toilet, maar die dient als notitieblok voor de herinneringen aan Nederlands-Indië, dat begrijpt u wel. Dr. L. de Jong veegde daar ooit de kont aan af, maar het muffe papier van zijn boeken is tegenwoordig hetzelfde lot beschoren, dus zo komt alles toch nog goed.

Lezers van mijn columns herinneren zich misschien nog de door mij geopperde Spoelwet, die elke verhuurder verplicht voor Indische mensen een sproeiertje in de wc te monteren. Geen kamerlid die reageerde hoor, die beroepsleugenaars buigen zich momenteel in hun miljoenen verslindende rookruimtes over valse euro’s en het uitzetten van kinderen die de pech hebben hier geboren te zijn en met een Hollandse tongval voor veertig jaar de woestijn in worden gestuurd. Maar goed, laten we in de eerste, tweede en derde plaats nou maar aan onszelf denken, want we hebben het al zo moeilijk met onze skivakantietjes, weekendjes Parijs, weekjes Mexico, vetgevreten pensjes, dure therapietjes voor goedkope traumaatjes en wat al niet meer.

Terug naar de Spoelwet. Ik ontving een brief van radeloze lezers die een nieuwe closetpot wilden bestellen maar te horen kregen: ‘… dat het “Indische spuitje” zoals we dat nu in de closetpot hebben, niet meer aangebracht mag worden in verband met de veteranenziekte, die veroorzaakt wordt door stilstaand water.’ ‘Kletskoek’, vervolgen de briefstellers, en terecht, want in een closetpot staat het water nooit lang stil. Ben je een poosje weggeweest, dan volstaat een aantal malen doorspoelen. Bovendien voelt de legionellabacterie zich pas lekker bij een watertemperatuur tussen de 25 en 55 graden. Maar goed, het mag niet meer en nu wordt een beroep op mijn beperkte kennis dan wel onmetelijke gezag gedaan.

All right, here I go. Heeft u een fonteintje in uw toilet? Ja? Laat een loodgieter een koppeling in de waterleidingbuis monteren naar uw sproeier. Heeft u geen fonteintje? Dat wordt dan Spoelwet II, die elke huiseigenaar en woningcorporatie verplicht standaard een fonteintje te plaatsen. Nou, ziet u het gedoe al? Zullen we anders Stichting Het Gebaar maar achter de kont gaan aanzitten? Die stopt dat geld toch alleen maar in projecten van niks.

Haagsche Courant, vrijdag 13 februari 2004

De Staat is nog altijd een pooier

Posted on by

logo alfred birney De onlangs ingevoerde zoveelste verhoging in zeer korte tijd van de accijns op tabakswaren is buitenproportioneel. De Staat schaamt zich niet eens meer voor de dubbele rol die zij speelt: het beschermen van de gezondheid van haar onderdanen en tegelijk het binnenhalen van zoveel mogelijk belastingcenten. Hoe meer rokers stoppen, hoe hoger de accijnzen. Wie dit als argument hanteert dat rokers voor hun eigen gelag betalen, zit er naast. De accijnzen worden niet linea recta naar de gezondheidszorg doorgesluisd. Integendeel: de gezondheidszorg wordt uitgekleed en diverse organisaties binnen die zorg worden als concurrenten tegen elkaar uitgespeeld met als grote marionettenspeler uiteraard de Staat.

De gevolgen van de extreme accijnsverhoging zijn direct zichtbaar. Sommige tabakshandelaren verkopen nu al sigaretten per stuk onder de toonbank door aan mensen die niet kunnen of willen stoppen met roken en het met wat minder gaan doen. Kortom: de sigaret als joint, zoals je die per stuk in zogenaamde coffeeshops kunt kopen.

Onze Staat voerde ooit uit pure geldzucht een zogenaamde ‘opiumregie’ in voormalig Nederlands-Indië (zie o.a.: The effect of government policy on drug use; Java, 1875-1904, Journal of Economic History – Eric van Luijk en Jan van Ours, maart 2001). Die ‘opiumregie’ stond onder toezicht van een bureau van het ministerie van Financiën. De Nederlandse Handel Maatschappij (NHM) was monopolist en zou later trouwens opgaan in de ABN. Volgens het Amerikaanse zakenblad Forbes heeft Beatrix thans voor tien procent aan aandelen in ABN-AMRO. Of dat fraai is, is aan de lezer. De Indische bellettrie van de negentiende eeuw staat overigens bol van de schandalen rond de opiumhandel, maar die titels halen natuurlijk de boekenlijsten op de middelbare scholen niet, dat begrijpt u zeker wel.

Wie de schadelijkheid van het dagelijkse autoverkeer als tegenvoorbeeld aanhaalt in de discussie over de schadelijkheid van het roken, krijgt steevast te horen dat het autoverkeer de economie dient. Al die automobilisten die veelal alleenrijdend enorme files vormen en de lucht verzieken, die dienen ons! Het zal wel, maar ons nageslacht zal daarvoor moeten boeten, méér dan voor die sigaretten waar hysterici zo debiel over lopen te schreeuwen.

De penoze wrijft zich intussen verlekkerd in de handen. Dealen in cocaïne, heroïne en XTC wordt uitgebreid met de handel in sigaretten uit clandestiene fabrieken. Wie nu nog een krantenwijkje loopt, is straks koerier van zo’n organisatie. Fijn, dat worden straks dus nog meer smoking guns in de handen van de politie, die het vuile werk mag opknappen dat nota bene door haar werkgever wordt geschapen. Enfin, wie nu nog lult over de teloorgang van normen en waarden die moet maar eens de geschiedenisboeken induiken. Die van pakweg honderd jaar terug staan in elk geval nog overeind.

Haagsche Courant, vrijdag 6 februari 2004