Indisch leven in Nederland
Annemarie Cottaar (samenstelling en redactie)
Amsterdam, uitgeverij Meulenhoff, 2006
Paperback, 256 blz, geïllustreerd
Cover Suzan Beijer
Foto omslag: HBM
ISBN: 90 290 7550 3
Uitverkocht!
Indisch leven in Nederland is een bundel met bijdragen van vooraanstaande publicisten die alle op een of andere manier betrokken zijn bij het naoorlogse Indische leven in Nederland. Het boek zit vol uniek fotomateriaal. Geen palmbomen, vulkanen en patriciërswoningen, maar Hollandse bakstenen, tafelkleedjes en aanrechten met verhalen van acht publicisten uit diverse disciplines. Het boek kwam tot stand onder redactie van Annemarie Cottaar, die als historicus verbonden is aan de Universiteit van Amsterdam. Bijdragen aan het boek komen van Alfred Birney, Jan Blokker, Siem Boon, Adriaan van Dis, Basha Faber, Helga Ruebsamen, Ricci Scheldwacht, Anneloes Timmerije en Hans Vervoort. Tjalie Robinson is postuum ook van de partij.
De auteurs kregen in het afgelopen jaar elk een serie foto’s voorgelegd waaruit zij een keuze mochten maken, om er vervolgens een tekst bij te schrijven. De foto’s zijn afkomstig uit de Indische Collectie van het Historisch Beeldarchief Migranten.
Alfred Birney kreeg tientallen foto’s van Indische mensen met gitaren voorgelegd, haalde er een dozijn uit en schreef een lang verhaal over de rol van de gitaar onder Indo’s, vanaf de tijd in het voormalige Nederlands-Indië via de jaren vijftig en zestig in Nederland tot op heden.
Als je al jaren tegenover elkaar woont zonder elkaar te groeten, dan moet je een goede reden hebben dat niet te doen. Een goede reden is, dat je in geen enkel opzicht bij elkaar past. De huizenmelker van de overkant en de man die niet kan stoppen met klussen, dat zijn lui die volkomen buiten mijn aandachtsveld vallen. Maar de buurvrouw van pal achter is een ander verhaal. Toen Alice hier nog woonde, begluurde ze de vrouw met een kleine verrekijker, die ze, als vogelaar, in haar uitrusting had. Ze ontdekte op elke schouder een tatoeage en meldde mij dat. Ook meldde ze mij wanneer ze Tatoe – zoals wij haar waren gaan noemen – de liefde had zien bedrijven met die minnaar, die zich een paar maal per jaar laat zien. Wanneer Alice naar haar werk was en Tatoe vroeger thuis kwam om nog even in haar serre van de zon te kunnen genieten, bespiedde ik haar met de verrekijker van Alice. Tatoe houdt erg van zonnebaden en van lezen. Ze heeft geen mooi gezicht, voor zo ver ik heb kunnen nagaan, ze is sexy evenmin maar er hangt altijd een zweem van erotiek om haar heen. Ik dacht haar eens te herkennen bij een feest op het plein, maar zeker weten deed ik het niet. Ze is altijd alleen, maar spreekt wel allerlei mensen aan, die ze misschien kent uit één van de omliggende cafés. Vandaag stond ze in de raamopening een sigaret te roken. Uitdagend, zo leek het wel.