Sinds mijn hart een aanval te verduren heeft gekregen, is mijn lichaam veel gevoeliger voor allerlei veranderingen in de atmosfeer. Als een dweil rond het middaguur opgestaan. Plotselinge regen brengt veel zuurstof in de lucht, het zou me goed moeten doen, maar mijn lichaam acclimatiseert trager. Is Japan nog één van de weinige landen waar men een echte lente, zomer, herfst en winter kent? De geleidelijkheid der seizoenen lijkt me een weldaad. Of heeft ook daar de luchtverontreiniging het klimaat ziek gemaakt? Eigenaardig dat in een dichtbevolkt land als Japan, waar de luchtverontreiniging hoog is, de mensen zeer oud worden. Ligt het Japanse geheim in hun keuken? Medische hulp schijnt er op een hoog niveau te staan. Een correspondent van een Nederlandse krant werd er op een ochtend onwel tijdens het scheren. Hij belde de ambulance, die binnen twee minuten arriveerde. De behandeling begon al voordat hij op een brancard naar het ziekenhuis vervoerd werd. Ze lieten hem in geen geval een half jaar wachten voor ze hun klus afmaakten, zoals mij is overkomen. Het is een fabel dat dotteren van de kransslagader een mens in korte tijd weer opgewekt maakt. Misschien geldt dit voor patiënten bij wie vernauwingen aan het licht kwamen nog voordat het hart een tik kon krijgen. Toch heb ik op een slechte dag als deze vanmiddag nog wat kunnen krassen in een manuscript aan de keukentafel. Daarna ben ik gaan slapen, om in de avond voor mijn zoon en mij verse zalm te kunnen bereiden.
Maandelijks archief: September 2006
Film
De film als kunstvorm bevalt me nauwelijks. Wil ik ervan genieten, dan moet aan verschillende voorwaarden worden voldaan. 1. Ik moet me mateloos vervelen. 2. De film mag geen geweld bevatten. 3. Seksscènes mogen niet voor de hand liggen. 4. Er moet minstens één acteur zijn in wiens rol ik me echt in kan leven. 5. Het script mag niet ingewikkeld zijn, zoals in een literair werk. Liefst een klein aantal personages. Een film van gisteren op de televisie was nog maar enkele jaren jong (oud dus voor de gemiddelde filmkijker) en gebaseerd op een bestseller, getiteld De passievrucht, van een vroegtijdig overleden schrijver-journalist. Een vader weet pas van zijn onvruchtbaarheid wanneer zijn zoon al 13 is, zijn vrouw al 9 jaar dood is en zijn vriendin een kind van hem wil. Van wie is zijn zoon dan in hemelsnaam? Verbeten gaat de vader achter de waarheid aan, om uit te vinden dat zijn zoon van zijn vader is… Nogal tragisch in onze cultuur, zeer lachwekkend in andere culturen. Ik leefde vooral mee met de vriendin, wier hoop op een kind voorgoed vervlogen was. Mijn log van gisteren heeft als titel een zin uit een nummer van Neil Young: A man needs a maid (1972). Het nummer kent een mooie interlude, waarin wordt gezongen: A while ago somewhere / I don’t know when / I was watching a movie with a friend / I fell in love with the actress / She was playing a part that I could understand.
Just someone to keep my house clean
Ik werd de hele ochtend nogal nadrukkelijk in mijn dromen vergezeld door de secretaresse van een collega schrijver, die ik op een of andere conferentie ontmoette. Bijzonder mens, uiterlijk kindvrouw, innerlijk iets anders, al zou ik niet weten wat. De armbanden en overige sieraden die ze op het nachtkastje naast mijn bed had achtergelaten, vertelden weinig. Zelfs niet over ons samenzijn. Ze was tegen me aangekropen, zoals wolven doen, we sliepen goed. Buitendrooms ging mijn gsm steeds af. Ik nam één keer op om me laten vertellen dat de stichting thuishulp iemand anders zou sturen, omdat de amechtige Indiase dame van verleden week op vakantie was. De andere keren liet ik de telefoon onbeantwoord. De invalster was een Hindoestaanse Surinaamse, van wie aanmerkelijk meer energie uitging dan die van verleden week. Ze wist van werken, ik voelde me ietwat opgelaten bij mijn lectuur van Kawabata op mijn zonnig balkon. Ik heb haar een pauze gegeven en Javaanse koffie voor haar gezet. Ze zei dat ze blij was dat ik niet aldoor met allerlei bevelen achter haar aanzat. Ze had een dergelijke ervaring gehad bij een Turkse dame, die haar geen minuut rust gunde, geen koffie, water, niks. De vrouw wil graag vast op de donderdag bij me blijven. Ik heb toegezegd het te zullen regelen. Waarmee mijn hoop op een Poolse natuurlijk meteen is vervlogen. De populariteit van Poolse arbeidskrachten is momenteel zo groot in Europa, dat hun werksters – tegenwoordig interieurverzorgers genoemd – inmiddels de vorstenhoven wel gehaald zullen hebben.
Pijlstaartroggenhaat
Ik weet niet wat het lot is van de in Amsterdam aangetroffen zwarte weduwe, waarover mijn vriendin uit W. mij gisteren mailde. De dood van een Australische megatelevisiester, beroemd vanwege de halsbrekende capriolen die hij uithaalde met voornamelijk krokodillen en slangen, heeft een pijlstaartroggenhaat doen verspreiden over Australië. Ik kende de ‘krokodillenjager’ van zapsessies tijdens griep of verkoudheid, wanneer ik de dagen zoekbreng achter zoiets achterlijks als een televisie. Een vrolijke, grappige man, bezeten van spelen met dieren. Eerder spelen dan observeren, een belangrijk onderscheid met biologen. Toen ik hem eens bezig zag met zeeslangen, wist ik dat hij de grenzen opzocht. Op het land was de man te ervaren en te behendig om te worden gepakt, maar eenmaal in het water is elk mens kansloos. Zijn dood kwam uiteindelijk niet van een slangenbeet maar van een steek van een pijlstaartrog. De krokodillenjager had een poosje boven de vis gezwommen, die waarschijnlijk nerveus was geworden en daarom zijn met giftige weerhaken bezette staart omhoog stak, recht in het hart van de man die misschien liever dier dan mens was geweest. Een bijzonder fraaie dood, dacht ik. Toch treurde de wereld van televisiekijkers. Dat kan ik nog wel begrijpen. Maar dat inmiddels zes pijlstaartroggen dood zijn aangetroffen met afgesneden staarten door wraakzuchtige lieden is lastiger te begrijpen. Kennelijk stellen deze mensen het gedrag van dieren en mensen op één lijn. In dat licht is het mogelijk dat de machtige pijlstaart diepe gevoelens van seksuele jaloezie bij de wraakzuchtige wezens heeft opgewekt.
Zwarte weduwe
Een vriendin uit W., die al vijf jaar bezig is aan de perfectionering van haar dubbele debuutroman stuurde me in een manie een rits mails, in één waarvan het proza me zeer beviel: Er vliegt hier sinds deze zomer een hele kolonie knalgroene grote grasparkieten… in mijn buurt. Ik mailde één woord terug: cool! In een vorig leven als columnist schreef ik al eens enthousiast over de import van die vogels, reden waarom enkele lezers mij wilden verbannen naar Java of zoiets. Mijn vriendin uit W. draaide bij: Ja: eerst was ik niet zo blij met die grasparkieten vanwege hun geluid, maar nu ben ik aan ze gewend en vind ik ze ook wel cool, want het geeft inderdaad een tropisch gevoel (maar eh… zwarte weduwe spin… is ook in ons land gesignaleerd… en 17 aug jl. aan daglicht gekomen… en 18 aug in krant…: zw. weduwe gevonden in eh… Amsterdamse achtertuin nota bene… en alleen omdat TOEVALLIG… whatever such means… buurman, die bioloog was, langs kwam toen andere buurman zwart spinneke wilde verwijderen en in potje had gevangen… en bioloog buurman dus TOEVALLIG behalve bioloog ook nog de buurman van die … eh … andere buurman was… die zw.wed. gevonden had… het spinbeest met rooie diabolo op buik (dus had ie het spinbeest eerst om moeten draaien wat je juist nooit moet doen bij dat beest)… als vrouwtje zw weduwe herkende… (ultra-giftig); nou: lamaar. Was in Westerpark… gevonden. Dus dat is andere kant van tropischer worden hiero…, zal wel.