In tegenstelling tot gisteren had ik een pro-mistige dag. Dat wil zeggen: de mist hinderde mij in het geheel niet tijdens mijn verplicht rondje fietsen. Zelfs de kou viel mee. Ik moet hierbij wel aantekenen dat de kwaliteit van de mist een stuk hoger lag dan gisteren. Veel zin om een uur te gaan fietsen had ik overigens niet. Het viel me al zwaar mijn bed uit te komen. Pas toen ik mijn zoon hoorde roepen (in werkelijkheid fluisterde hij, ik haat immers geroep bij het ontwaken) dat hij met een vriendje naar het plein ging, besloot ik maar eens op te staan. Na het ontbijt klom ik als een dweil op mijn fiets. Ik permitteer mij uiteraard elke ontsnapping wanneer iets me werkelijk begint tegen te staan. Meer dan het afsnijden van twee fietspaden werd het niet. Voor de afwisseling besloot ik nu eens langs de noordkant van het Huis van Bewaring te fietsen. Ik kreeg visioenen van de voormalige Berlijnse Muur, een afschuwelijk beeld (anders dan de Chinese Muur). Ik schakelde in de zwaarste versnelling en sprintte er voorbij. Gelukkig was het monsterlijke Scheveningen in mist gehuld. Opvallend was het groot aantal mensen op de boulevard. Ze beletten mij het uitzicht op een serene mistige zee. De vishandel in de haven was gesloten, dus ik fietste naar mijn buurt terug om er bij de Egyptenaar zalm of makreel te halen. Het werd voorgebakken rode poon, dit met het oog op eventuele mee-eters. Bij een Turk kocht ik een komkommer van een buitengewone afmeting plus kerstcola. Kerstcola is coca cola verpakt in blikjes waarop de kerstman staat afgebeeld. Zoals Google haar kerstversie opluistert met tamelijk infantiele kangoeroes, waarvan de betekenis me volledig ontgaat. Enfin, het is een voordeel in een multiculturele buurt te wonen. De Egyptische visboer is op beide kerstdagen open, evenals op oudejaardag en nieuwjaarsdag. Ik zie nu tot mijn verbazing dat het vandaag geen zaterdag maar zondag is. Verstrooidheid kan een zegen zijn. Als de mist aanhoudt, dan zullen het weekend plus de kerstdagen bij elkaar opgeteld één dag vormen. Dat zal mijn kersthaat stellig verzachten.
Maandelijks archief: December 2006
Oostenwind, zwak tot matig, 4°C
Toen ik langs het Huis van Bewaring fietste – dat heet nu anders maar ik vergeet die bespottelijke naam steeds weer – moest ik denken aan Misty Roses van Tim Hardin. Het nummer is enig in zijn soort in het rijtje liedjes dat de folkzanger achterliet voor hij zich het graf in zoop en snoof. Het nummer kreeg een bossa nova beat mee, Tim Hardin zal het wel in een romantische bui hebben geschreven. Ik dacht aan het nummer toen de Watertoren mistig opdoemde terwijl ik langs een rijtje nieuwbouwvilla’s fietste. Ik vroeg me af wat er nou eigenlijk zo romantisch is aan mistige rozen. Je ziet ze op ansichtkaarten, grammofoonplatenhoezen en misschien ook wel in reclamefolders die in bulkverpakking je brievenbus verstoppen. Ik denk dat een mistige roos alleen te pruimen is wanneer je lekker op een bank in zo’n villa zit bij een behaaglijke kamertemperatuur. Glas warme wijn erbij en zo. Woon je in een villa tegenover het Huis van Bewaring, dan lijkt mij de achtertuin geschikter voor een rozenstruik. Tijdstip van de mist ligt tegen de avond, maar dan moet je wel een kok in huis hebben, anders heb je geen tijd om lekker tegen je minnares aan te hangen om zo te genieten van die mistige rozen. Niks voor een arme schrijver natuurlijk, dit allemaal. De krant tussen mijn borst en jack volstaat nog maar net bij die waterige oostenwind. Wandelaars bij een mistige zee. Wat zouden ze zingen? How can we hang on to a dream?
Dan die andere jaarwisseling maar
Om vijf voor twaalf op de laatste dag van dit jaar mijn manuscript in schone staat uit de printer laten rollen, dat haal ik natuurlijk nooit met 180 A4-tjes. En al helemaal niet met die dagen van terugval, zoals gisteren: met veel pijn en moeite mijn bed uitgekomen, hijgend de trappen af om de voordeur van het nachtslot te halen voor als mijn zoon op de stoep staat, terug in bed voor een uurtje extra slaap, dan er weer uit, er weer in, tja… totdat je besluit om toch maar op te staan omdat een mens nu eenmaal op moet staan. Ze zijn niet te voorspellen, die dagen, dus dan weet u dat alvast voor het geval u ooit in uw leven wordt verrast met een hartinfarct en daarvan moet herstellen. Maar ik ben stoer. Ik klom op de fiets voor wat ik tegenwoordig noem mijn ‘cardiorondje’. Helaas, op de hoek van de straat voelde ik het al: dit wordt helemaal niks. Dan maar naar de supermarkt. En ja, het is alsof de mensen voelen dat je zwak bent. Ze duwen je met hun winkelmandjes in de rug, alleen maar omdat je zo rustig aan doet terwijl zij zo enorm gestresst zijn met die hel van de kerst in het vooruitzicht. De puree met veldsla smaakte niet bijster, mijn gehaktballen waren veel te hard, maar mijn zoon vond het allemaal wel meevallen. Na het eten deed ik een dutje van een uur op de bank. Ik heb vier uur kunnen schrijven en dat is ook wel een normaal maximum. Ik denk dat ik mijn deadline maar verzet naar het Chinese nieuwjaar: 18 februari 2007. Dan begint het jaar van het Zwijn. En kenners weten dat wat niet afkomt in het jaar van het Zwijn wel helemaal nooit af zal komen.
Gestreepte pantalons
Vandaag was mijn saaiste dag van het jaar. Beviel wel. Geen hond op de weg, windstil, een neutrale wereld, een neutraal leven, geen enkele surfer op zee. Soort nieuwjaarsdag van mist, slaap en niks. Twee vrouwen lieten mij hun achterste zien. Ik denk niet dat ze hard fietsten, eerder fietste ik nogal traag. De eerste droeg een fijn gestreepte pantalon, die ik wel vaker zie bij vrouwen die zo te zien net van hun werk komen. De tweede zat afschuwelijk op haar fiets, met een holle rug vreemd voorover hangend. Ze trapte een zware versnelling en schokte zwaar met de schouders, alsof ze zich oefende in Zen en de kunst van het Lelijk Fietsen. Zo lang ik nog voorbijgestoken word door personen die in het geheel niet geschapen zijn voor de fiets, gaat het niet goed met me, vind ik. Mijn lijf is namelijk geschapen voor de fiets. In het kader van mijn revalidering forceer ik mezelf niet, wat onderweg tot een bespiegeling leidde over vrouwen in gestreepte pantalons op fietsen. Dat vrouwen lekkerder in broeken fietsen dan in jurken, begrijp ik. Maar waarom dragen ze die gestreepte pantalons? Vallen ze alleen mij op of zijn ze in de mode? Ik droeg die pantalons vroeger wanneer ik naar de kerk moest. Wie heeft ooit die fijne krijtstreep bedacht? Een Italiaan? Een vrouwenkont in een gestreepte pantalon geeft een heel ander effect dan in een spijkerbroek. Alsof een zakelijk soort sex-appeal wordt geschapen voor in glas-en-staalkantoren waarin een neutrale temperatuur heerst.
Then he was a she
Then she was a he is een omkering van het zinnetje Then he was a she, uit dat obscure nummer van Lou Reed, getiteld: Take a walk on the wild side. Dit voor wie de speelse verwijzing van de titel van mijn vorige log niet helemaal begreep. Het nummer (waarin travestie voorkomt, geen transseksualiteit) brengt me nare herinneringen aan een tijd waarin ik met veel te veel mensen een verwaarloosd herenhuis bewoonde, veel te veel voor mijn kamer betaalde en er veel te veel ellende had van mijn benedenburen. De politie verdacht hen van het handelen in drugs en kwam zo eens per week het herenhuis binnenvallen. Het pand werd aan ons onderverhuurd door een alcoholist die als stroman door een makelaar in vastgoed werd gebruikt, een boef die de grond wilde verkopen aan een of andere projectontwikkelaar van Jupiter of Mars. Jaren zeventig, de man was zijn tijd vooruit. Wanneer de politie huiszoeking kwam verrichten, kreeg ook ik bezoek en werd mijn kamer overhoop gehaald. Mijn benedenburen juichten altijd weer zodra de politie weg was. Dan werd Lou Reed gedraaid. Toch had hij één nummer dat ik erg mooi vond: Perfect day. Maar nu ik het met volwassener oren beluister, hoor ik weinig meer dan André Hazes in het nummer terug. De herinnering aan een lied is vaak mooier dan het lied zelf. Overigens was mijn dag perfect. Geen tegenwind op de fiets naar de boulevard. De zee glimlachte me vriendelijk toe. De haring smaakte bijna als een kerstkalkoen. Maar mijn herinnering zal me wel weer bedriegen.