Er viel geen harde wind te bevechten vandaag. Ik kon rustig om me heen kijken en zelfs de weinige passanten groeten die op de fiets de duinen opzoeken om hun conditie op peil te houden. Denken aan mijn roman kon ook, al is het niet raadzaam dat te doen wanneer je niet aan je bureau zit. Ik bedacht een motief dat zich in elk deel een keer moest herhalen. Iets in deze trant: ‘Zeg waarom speel je eigenlijk geen blues?’ vroeg iemand aan de zwarte pianist, die een reeks Mazurka’s van Chopin had gespeeld. Of: ‘Hey, waarom speel je geen keroncong?’ vroeg iemand aan de Indo, die de hele avond Ierse folk had laten horen. Of: ‘Waarom trek je geen geile jurk aan als je met je viool het podium op gaat? Je bent toch een lekker wijf?’ Kortom: De hel, dat zijn de anderen. (J.P. Sartre) Mijn gedachten dwaalden af naar een vroegere leerling, een talentvol meisje dat gitaarlessen kwam nemen en reeds fantastisch piano speelde. Ze had bijna geen borsten, sprak vrij laag en kastijdde zichzelf eens gedurende een winter door elke avond na het eten een half uur naakt in de tuin te gaan zitten. In de lente had ze zichzelf bewezen dat ze niet ziek was geworden van wind, regen, sneeuw, vorst. Ze verdween uit mijn leven, zoals zovelen. Later hoorde ik dat ze haar geslacht en naam had veranderd en in een ander deel van het land was gaan wonen om er een nieuw leven te beginnen. Haar vriendinnen spraken er schande van, maar ik miste een uitstekende leerling met een buitengewone intelligentie. Eens, op een middag, speelde zij of hij Russische pianomuziek voor me op een etage met alleen een slaapmat en de hoogstnoodzakelijkste dingen die een mens gebruikt om te kunnen leven.