Transits die langer duren dan een dag geven veeleer een trend aan en krijgen daarom ook meestal een vagere omschrijving mee van de astrologen die de taak hebben de tekenen aan de hemel een aardse vertaling te geven. Gisteren selecteerde astro.nl Venus transiterend door mijn 11e huis:
Werkzaam gedurende meerdere weken: In deze dagen kunt u een tentoonstelling van beeldende kunst bezoeken die een uitdaging vormt voor alles wat u tot nu toe onder schoonheid verstond. U zult geamuseerd zijn en niet geschokt: het is inderdaad een nieuwe ervaring die u opdoet. U kunt ook een concert bijwonen met muziek die totaal nieuw voor u is. Deze transit kan duiden op een lange, plezierige vakantie. Het beste is te gaan naar een plaats waar u nog nooit tevoren bent geweest: ook hier vindt u iets volkomen nieuws. Uw ervaringswereld kan verruimd worden doordat uw geliefde u op nieuwe dingen wijst. Er kan tevens iets gebeuren dat een nieuw licht op uw relatie werpt; niet iets wat u verontrust, doch wat uw inzicht verdiept.
Nou ben ik niet bepaald iemand die snel een tentoonstelling bezoekt, tenzij men een limousine laat voorrijden met een chauffeur die het juiste midden weet te houden tussen spraakzaamheid en zwijgzaamheid. Een concert met muziek die totaal nieuw voor me is lijkt me uitgesloten; dat moet dan wel van Venus komen, net als die geliefde natuurlijk. Een vakantie zit er niet in, ik heb zaken te doen. Zeg astro.nl , is een relatie met een nieuwe gitaar ook goed?
Aangezien ik geen verstand heb van marktwerking, politiek en boekhouden, is het mij niet helemaal duidelijk waarom zorgverzekeraars door de een of andere minister worden aangemoedigd vooral goedkope medicijnen voor te schrijven. Zo geschiedde het dat op zekere dag ik in plaats van Lipitor (een cholesterolremmend medicijn) Tahor meekreeg van mijn apotheker. Die werkte inderdaad beter. En hoe! De slagen in mijn haren namen de vorm aan van snijtouw, inclusief de vochtigheidsarmoe. De jeuk op mijn schedel was niet van de lucht en voor het eerst in mijn leven begon ik me met zoiets bespottelijks als het kiezen van de juiste shampoo bezig te houden. Een
Ik ga een gitaar kopen. Met die gedachte sprong ik rond noen als een jonge hond uit bed. Er tikt denkelijk een muzikale tijdklok ergens in me. Ooit, in 1980, brak ik een vinger en was mijn carrière als gitarist voorbij. Ik verkocht alle gitaren die ik had, op één na. Die ene gitaar heb ik nog: een klassieke uit 1978, waar ik alle stijlen op speel, zelfs blues. Toch kun voor blues en fingerpicking in het algemeen beter op een flattop spelen. Op nylon snaren kun je geen bottleneck hanteren, wat ik dus een kwart eeuw niet meer heb gedaan. Waarom ik opeens weer wil gaan spelen en zingen, weet ik niet. Ik wandelde naar de beste gitaarzaak van de stad en ja, ze kenden me nog. Ik ging tussen de gitaren zitten spelen en begon meteen weer les te geven. De verkoper had me namelijk gevraagd hoe je Stephen Stills moest spelen. Ik zette de gitaar in een E B E E B E – stemming en speelde 4 + 20, Blues Man en nog zo wat. Ik viel op een Martin HD 28 VS. Geen perfect instrument, maar een gitaar met karakter. Een gitaar die je moet temmen eer ie gaat rinkelen. Maar de eigenaresse adviseerde me te wachten op de nieuwe serie van Taylor. Die schijnt werkelijk fenomenaal te zijn. Ik ben nooit van Taylor-gitaren gecharmeerd geweest, maar ik kan nog wel wachten tot het jaar van het Zwijn. Trouwens: het is de gitarist, niet het instrument.