Enkele dagen terug hoorde ik iemand met een mening op BNR Nieuwsradio, zeg de zender van het kapitalisme, waar ik graag naar luister om die idiote geldwereld te leren begrijpen (vergeefs totnogtoe). Ik ben helaas vergeten of de persoon een woordvoerder was van de Hartstichting of één of andere cardioloog met vage redenen die in het gebied van het menselijke ego gezocht moeten worden. De radioluisteraar kreeg te horen dat van alle hartpatiënten die een behandeling heeft ondergaan de helft nog altijd rookt én te dik is. Ik moest als luisteraar dus begrijpen dat die helft zowel rookt als te dik is. Merkwaardig, je zou bijna denken dat roken en dik zijn samengaan, terwijl eerder het tegenovergestelde het geval is. Nou ben ik als ervaringsdeskundige ooit uitgebreid een enorme hartafdeling wezen bekijken én interviewen. Wat wilde het geval? De helft van alle patiënten had nog nooit in zijn of haar leven gerookt en de enige dikkerdjes, om niet te zeggen kolossale reuzen, bevonden zich onder het huishoudelijk personeel: wanstaltige gedrochten die amechtig de maaltijden ronddeelden. De iemand met een mening op BNR Nieuwsradio had dus moeten zeggen dat de helft van de rokende en / of te dikke hartpatiënten gewoon doorgaat met paffen en / of donuts vreten. En dan had hij er ook nog bij achteraan kunnen zeggen dat het een raadsel blijft hoe al die niet-rokers op de hartafdeling terechtkomen. Misschien moet hij maar eens op de fiets een kilometertje achter een auto aan rijden. Eén kilometer maar.
Maandelijks archief: April 2007
Beginnen
Gisteren zat ik sinds jaren weer op de racefiets. De fiets stond me al een paar weken, opgelapt en opgetut, aan te kijken, maar ik had haar links laten liggen. Ik wendde onverschilligheid voor. In werkelijkheid was ik bang als een beginner om met mijn schoenen in de beugels te blijven haken, om een klapband te krijgen, of een gebroken stuur. Of zo traag te rijden dat zelfs mensen op ordinaire fietsen mij voorbij zouden stuiven. Om door de hitte bevangen te worden, ook dat was een aardige reden om niet om dat ding te klimmen. Toch kwam de dag, mijn lijf vroeg erom. Ik graaide mijn wielerkleding uit de kast, zocht lichtelijk nerveus naar gereedschap voor onderweg, vulde mijn bidon en liet me uitzwaaien door mijn zoon, die blij was het rijk voor zich alleen te krijgen. Ik was de straat nog niet uit of ik voelde me alweer één met mijn fiets, wat een goddelijk gevoel is dat vergeleken met dat gesjouw op zo’n kolossale stadsfiets. Ik ben een langzame starter, geef niets om mensen die me voorbijgaan in de stad, ik moet het eerste duin over zijn eer ik een beetje warm begin te draaien. En een uurlang trappen voor ik in mijn cadans begin te komen. Maar ik ben er lang, heel lang uit geweest, en dan beginnen de dingen weer van voren af aan: je moet niet trappen maar molenwieken, je schouders ontspannen, maar dan beginnen je tenen te tintelen en weet je dat je je voeten niet ontspant. Ik weet nu niet wat er de volgende keer pijn gaat doen, ik weet alleen dat er ergens pijn zal komen. Je lichaam toont je elke keer je zwakste plek en pas als je 2000 kilometer in de benen hebt, zit je lekker, zoals dat heet.
Indisch Anders
De jaarlijkse Pasar Malam Besar is op handen, ik zie het aan de bedrijvigheid in de keuken van mijn achterburen een straat verderop. Ze hebben de keuken in een uitbouw achter één van de huizen, die al langer dan een eeuw meegaan. Ooit woonde een familielid van me in die straat. Verder terug in de tijd liet de romanschrijfster Dé-lilah in haar debuutroman Gecompromitteerd (1897) haar heldin er een poosje bivakkeren. Men hield er toen nog huisbedienden op na. Thans zijn de huizen veelal opgesplitst in appartementen. Ik denk dat men toen alle parterres van een uitbouw is gaan voorzien, zeker weten doe ik dat niet. Ze zien er uit als veredelde schuren, er zijn mensen die erin slapen. Maar mijn Chinees-Indische buren gebruiken de uitbouw alleen om te koken, en dan éénmaal per jaar gedurende enkele weken. Dat gaat dag en nacht door en ik weet na acht, negen jaar niet altijd niet wat er nou precies gebakken wordt. Dat het voor een toko op de Pasar Malam Besar is, staat buiten kijf. In het begin slenterde er nog een oude man rond, die om de haverklap door zijn vrouw met de mattenklopper naar binnen werd gejaagd. Toen hij was verdwenen had ze het rijk voor zich alleen, maar ik zie haar nu ook niet meer, misschien ligt ze op sterven of is ze al dood. Het gaat nu heel hard met de Indische mensen van het eerste uur, het lijkt wel alsof ze het leven uit rennen. Inmiddels doet onze – tweede – generatie nog haar best de Indische cultuur dynamisch te houden, zoals met het uitbrengen van de jaarlijkse boekenkrant Indisch Anders. Ik bespreek hierin Theodor Holmans nieuwste roman Tjon. De krant is gratis in toko’s, kiosks en dergelijke verkrijgbaar.
SMS-terreur
Mijn voornaam begint met de letter A, mijn tweede naam overigens ook, en daardoor sta ik in nogal wat mobiele telefoons op nummer 1. Nou kent iedereen natuurlijk wel het geluid van een mobieltje in een broekzak of damestasje van een voortstappend persoon. Maar complete tafelgesprekken, die je geheimen vertellen waarmee je een chantagebureau zou kunnen oprichten, komen toch relatief vaker mijn kant op. Helaas ben ik een fatsoenlijk mens, beschaafd achter een somtijds wat branieachtige façade, fijngevoelig achter een gevloek en getier waarvoor zelfs pitbull terriërs op de vlucht slaan. En daarom heb ik een valluik in mijn herinnering: zaken die mij niet aangaan verdwijnen daarin, om nooit meer boven te komen. Hoewel… de geluiden van een aarzelend stel dat vreemdgaat en uitvindt dat het met je eigen partner toch nog altijd makkelijk gaat, kunnen amusant zijn. Huiselijke ruzies zijn treurig. Ik heb het geluk dat ik mijn naam nooit heb horen vallen tijdens tafelgesprekken vol roddel en vuilspuiterij en ook niet het gehijg heb hoeven aanhoren van een ontrouwe ex, want dan, lijkt mij, ga je, om zo te zeggen, toch door de grond, niet? Ik zag ooit een Italiaanse speelfilm (die toen in de mode waren, jaren zeventig, tachtig), waarin iemand ziet hoe zijn geliefde hem bedriegt. Hij sterft bijkans van ellende. De mensen in de bioscoop schaterden om zijn eenzaamheid en dat was voor mij het sein om die hel te verlaten en buiten een sigaretje op te steken. Bij zulk triviaal volk wil ik niet horen. Maar ik dwaal af. Wie nog even verder leest zal begrijpen waarom. Weet je wat het ergste is dat een A. per mobiele telefoon kan overkomen? Het allerergste? Een bombardement van sms-jes terwijl je nog ligt te maffen! Het was vanmorgen niet te eerste keer en het zal ook zeker niet de laatste keer zijn. Gelukkig was het een VIP, die ik toevallig juist nodig had. Dat ik de rest van de dag in sufheid door moet brengen zij de persoon vergeven. Per slot is het zomers, een augustusdag in april.
Bespottelijk
Gisteren dacht ik nog dat de een of andere buur een lolletje uithaalde door vanachter een open raam een melige ringtone via een homecinemageluidsinstallatie versterkt de suffig schemerende straat door te sturen. Een bijzonder irritant geluidje, waaraan ik me evenwel weigerde te ergeren. Ik repeteerde één van mijn antistressmantra’s: dit geluid hindert mij niet in het minst, dit geluid hindert mij niet in het minst, dit geluid hindert mij niet in het minst - ad libidum – en begon het zelfs grappig te vinden. Maar vanavond hoorde ik wéér die afschuwelijke ringtone: een vérdragende infantiele melodie die van klassieke componisten ware seriemoordenaars zou hebben gemaakt, als zij nog leefden. Aangezien het de tweede keer op rij was dat deze debiele ringtone mij bijkans hysterisch maakte, spurtte ik geagiteerd de trap op, met het angstige vermoeden dat hier alweer een oude traditie om zeep werd geholpen. Ik stoof het balkon op en ja… ja… jaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik zag het! Een ijscoman in een gemotoriseerd voertuig met de grootte van een vuilniswagen! Is dit normaal tegenwoordig? Kunnen die ijsverkopers zich niet meer voortbewegen zittend op het zadel van een eenvoudige ijskar? Zijn ze bang voor een hernia misschien? En dan dat geluid, die ringtone! Nog bespottelijker was die ene vent die als een kind achter dat monstrueus ijsgedrocht aanholde en riep om een ijsco! Bij een volgende kabinetsformatie moet in het regeerakkoord opgenomen worden dat ijscomannen zich op driewielers voortbewegen en hun herkenningsmelodieën handmatig verspreiden met het beschaafde hameren op een bel.