Een test onder Nederlandse kinderen zegt dat ze te dik zijn, maar toch tevreden met zichzelf. Ze snoepen veel en bewegen weinig. Wat de test niet zegt is dat kinderen meer binnen dan buiten spelen tegenwoordig. Ik ga nu even uit van mijn eigen waarneming. Hoe zou het anders kunnen dat kinderen behalve hun overgewicht ook nog te maken hebben met pesten, muisarmen en ademhalingsproblemen. Wie wordt gepest, die blijft binnen. Wie binnen blijft, die pakt een muis en surft naar cybercontacten. Die kunnen je ook pesten, maar die click je sneller weg dan die vervelende treiterkous bij je in de klas. Enfin, de test is het begin van een landelijke gezondheidscampagne waar zo’n 1000 basisscholen aan meedoen. Fijn. Hoe snel lees je over “ademhalingsproblemen” heen. Mijn zoon klaagde afgelopen zondag over de lucht en dan fietsten we nog door de duinen met een fris briesje uit zee. Gisteren stond ik met dat rare warme weer voor april voor een dilemma. Fietsen voor mijn gezondheid of thuisblijven voor mijn gezondheid? Fietsen schijnt volgende de jongste onderzoeken ongezonder dan autorijden. Maar auto’s zijn juist voor het grootste deel debet aan de luchtverontreiniging. De antirooklobby danst hysterisch de horlepiep bij het idee aan rookvrije cafés, maar is te corrupt om de auto-industrie aan te pakken. Het is 800.000 jaar vliegen met het Amerikaanse ruimteveer voor een enkele reis naar de Planeet 581 C. En dan moet je nog maar zien of je daar wat lekkerder adem kunt halen dan hier bij ons.
Maandelijks archief: April 2007
Wat is nou eigenlijk wereldnieuws
Ik was voor het laatst in Jakarta in 2004, oktober, vlak na de bomaanslag op de Australische ambassade, voor de promotie van een vertaling van één van mijn romans. Ik bleef er ruim tien dagen en heb er al die tijd ontzettend gehoest. Die hoest had ik waarschijnlijk opgelopen vlak voor mijn vertrek of in het vliegtuig en zou niet overgaan gedurende mijn hele tournee. De hoest sloopte me zo, dat ik het leukste van de reis, een conferentie op Bali, liet schieten en ijlings huiswaarts keerde. Achteraf gezien had ik hoogstwaarschijnlijk al zo’n last van een dichtgeslibde kransslagader, dat ik van geluk mag spreken dat ik op Java geen hartinfarct kreeg. Maar toen, in Jakarta, gaf ik het verkeer de schuld van mijn hoest. Mijn hotel lag midden in de stad, die maar vier, vijf uur slaapt. Een bevriende boekhandelaar vond mijn hoest zo erg dat hij me in huis nam in Jakarta Zuid, zeg het Wassenaar in die enorme asfalt jungle. De rit van het centrum naar zijn huis duurde ’s nachts, met weinig verkeer op de weg, ongeveer een half uur met de auto. Kruissnelheid: 100 kilometer per uur. In de ochtend rond 11 uur duurde de rit twee uur, maar in de middag kon het oplopen tot drie, zelfs vier uur. Zo erg waren de verkeersopstoppingen in Jakarta. Toen we eens een dagje naar Bogor wilden, kostte het ons op een zondagochtend twee uur om de stad uit te komen, en dan zaten we al aan de rand! Om kort te gaan: de files in Nederland, waar dan ook, zijn niets maar dan ook niets vergeleken met die in Jakarta, en toch klaagt mijn zoon nu al over de stank van auto’s. Geen ambulance of politiewagen die in Jakarta door die files heen kan komen. Het was afgrijselijk, terwijl ik me er twee jaar eerder toch enorm geamuseerd had. Maar goed, toen hoestte ik niet zo. Wat dacht je van de volgende cijfers, alleen al voor Jakarta… ruim 2,5 miljoen privé auto’s, 3,8 miljoen motorfietsen (veelal brommers) plus een kwart miljoen openbare bussen, bemo’s en overige typische Indonesische voertuigen. Nu, tweeëneenhalf jaar later, lees ik op de website van Al Jazeera dat Indonesië overweegt een halt toe te roepen aan de productie van nieuwe auto’s. Okay, het is spelen met de gedachte, niets is concreet, maar het onderwerp is oneindig belangrijker dan, zeg, PSV of de overname van de ABN/AMRO door Barclays.
Communicatie
Nou begin ik net een beetje aan de warmte te wennen, krijg je zo’n dag met bewolking boven de stad. Ik had mijn racefietskleren klaargelegd, ze zien er nogal mallotig uit als je ze lang niet hebt gedragen. Nu heb ik geen zin om te fietsen. Ik heb trouwens werk af te maken, zo slecht komt me deze dag niet uit. Gisteren was ik met mijn zoon de duinen wezen verkennen en tot mijn verbazing had de jongen moeite me bij te houden. Zijn zadel stond te laag, wat een medeoorzaak was. Ik dacht dat ik een steeksleutel nodig had, maar eenmaal thuis bleek het een clicksysteem, waarmee mountainbikes tegenwoordig zijn uitgerust. Toch reed ik op een zware stadsfiets met maar drie versnellingen, dus hij had me moeten bijhouden. Ikzelf had gewoon een goede dag. Hij zou eigenlijk voortaan elke zondag met me mee moeten. Ik vind niet dat hij hard moet leren fietsen maar wél regelmatiger van die pc af moet. Als ik niet oplet, zit hij de hele zondag achter die pc te chatten en te gamen met zijn cyberkornuiten van over de hele wereld. Ik krijg hem bijna niet aan het gitaarspelen. Hij luistert niet naar muziek, wat ik hem ook allemaal laat horen. De muziekcultuur is duidelijk ingehaald door de gamecultuur. Muziek is teruggebracht tot ringtones. Ik ben benieuwd waar de literatuur naar toe gaat. In dikke boeken geloof ik niet meer. Ze worden wel gekocht maar er is geen tijd meer om ze te lezen. Mensen nemen niet eens de tijd meer een e-mail fatsoenlijk met een aanhef te beginnen. Enfin, communicatie teruggebracht tot telegramstijl. Ik zal wel zeuren. Communicatie was per slot nooit het sterkste punt van de mens.
Regressie heelt (soms)
Omtrent racisme
Een vloedgolf van discussies over racisme naar aanleiding van de moord op meer dan 30 studenten en een leraar op de Virginia Tech university kon niet uitblijven toen bekend werd dat de dader van Zuid-Koreaanse komaf was. Op een willekeurig weblog (dode link) van een studente komt een stoorzender langs met, vrijuit vertaald, het volgende:
“Wat een zielig stelletje zijn jullie, om van te kotsen. Ik heb in Korea en Japan gewoond en die landen zijn zo’n beetje de meest racistische waar ik ooit was. Kinderen die half Koreaans zijn worden als honden behandeld en zijn de eersten die van school getrapt worden. In Amerika heb ik vaak genoeg Koreaanse kinderen horen roepen naar Filippino’s dat zij de ‘nikkers van Azië’ zijn. Wij zijn de besten en de rest sucks. Dat is toch echt een cultuur die racisme en haat uitbroedt.”
Hij heeft een punt, deze woesteling, maar ook niet meer dan dat. Racisme is inderdaad niet voorbehouden aan blanken, het komt zo’n beetje overal ter wereld voor. Een weldenkende Koreaan die dat toegeeft is niet moeilijk te vinden. Het begrip racisme kent overigens vele in- en uitgangen, zoals ‘vooroordelen’, ‘vreemdelingenhaat’ enzovoort. Ikzelf heb in Indonesië gezien dat Chinezen van de 7e (zevende!) generatie nog aparte bewijzen moeten overleggen bij diverse officiële loketten, waar Javanen dat helemaal niet hoeven. Dit gedoe bestond al tijdens de kolonisatie van de Nederlanders, die ooit apartheid in wetten waren gaan vastleggen. Nou kun je minderheden over de hele wereld wel verwijten dat ze lange tenen hebben en zelf ook discrimineren, maar intussen hebben blanken de luxe nooit en masse in de verdediging te worden gedwongen. Hoe zou dát nou komen?