Mijn webmail is weer up, maar zo te zien is er nogal wat verloren gegaan in de periode waarin mijn host allerlei technische capriolen moest uithalen om de mail van een miljoen adressen van de ene naar de andere server te transporteren. Dit betekent dat mail van mij wellicht zijn bestemming niet heeft bereikt en andersom: dat uw mail mij niet heeft bereikt. Heeft u iets belangrijks – een miljoen euro cash voor een noodruftige schrijver om maar wat te noemen – laat het mij dan nog een keer weten voordat u besluit de boel te doneren aan de een of andere schurk in Timbuktu of zo.
Maandelijks archief: August 2007
Mail down
Mijn host is bezig een miljoen webmailadressen te verhuizen. Daar zit ik bij. Ik kan 48 uur lang geen mail versturen en ontvangen. Ook ben ik bezig met het wisselen van computers, zodat ik ook momenteel mijn popmail niet kan gebruiken. Ik heb geduld. U ook?
Gebed
Heer, ze zijn weer terug Heer, de kudde begint aanstonds weer op hol te slaan Heer, een werkelijk afgrijselijk vooruitzicht Heer, de filemeldingen op de radio worden reeds langer, nemen meer tijd dan het weerbericht, en wat erger is Heer: die radiolui vinden het prachtig als ze filerecords kunnen melden! Voor een file van, zeg, vijf kilometer draaien ze de microfoon niet meer open Heer. Ain’t that no shame, Heer? De leden van de kudde, die almaar uitdijende koeien, rijden je al weer aan met hun winkelwagentjes in de supermarkten Heer, want het is zo Heer dat de kudde zich voedt met karrenvrachten in hun automobielen Heer, waarbij bescheiden winkelmandjes niet passen Heer, reden waarom de kudde zich liever bedient van het winkelwagentje dan het winkelmandje. Er gaat ook zo veel meer in Heer: als de kudde het een beetje bekijkt, dan plempt men het kofferruim der automobielen vol met allerhande rotzooi Heer, alles verpakt met houdbaarheidsdata ver voorbij de Apocalyps Heer, is dat geen bezopen en oerdom optimisme Heer? De zomer was rustig, kalm, Heer, wind en regen even daargelaten, de kudde had zich gespoed richting Thailand, Laos, Cambodja, Bali, Groenland en de Noordpool, waar diverse landen nu al ruzie maken over welk deel welke natie toekomt als de poolkappen eenmaal gesmolten zijn en de helft van de wereld naar Atlantis is, om zo te zeggen. Maar goed, ik moet u eigenlijk dank zeggen dat de kudde intussen weer heelhuids teruggekeerd is, zongebruind and all that. Biedt u de kudde volgend jaar asiel in de respectievelijke vakantielanden, Heer? Dan hebben wij hier onze rust, Heer. Dank u Heer.
Vakantielectuur
Mijn zoon wilde een paar boeken meenemen naar Parijs, maar mij leek dat één boek wel voldoende was. Zijn grootmoeder had me gesmeekt de jongen niet méér mee te geven dan een kleine rugzak met alleen de hoogstnoodzakelijke spullen. Ze vond zelfs één onderbroek per twee dagen wel genoeg, maar dat ging me wat ver. Sokken en ondergoed dienen elke dag te worden verschoond, wij houden er geen oude Hollandse gewoontes op na. Maar goed, ik wilde wel op het gewicht van de rugzak letten, dus liet ik mijn zoon één boek kiezen uit de volgende vertaalde titels: Samuel Beckett – Verhalen zomaar; Craig Strete – Doodsriten; Patrick Süskind – Het parfum; J.D. Salinger – De vanger in het koren; João Guimarães Rosa – Het uur en ogenblik van Augusto Matraga; en dan nog twee verzamelbundels: De toppen van Latijns-Amerika (met verhalen van Marquez, Llosa, Bastos etc.) en Reis om de wereld in 80 verhalen (een ratjetoe van schrijvers als Nabokov, Borges, Greene, waartussen heel verrassend een ultrakort verhaal van nota bene de dichter W.B. Yeats!). Mijn zoon houdt van Craig Strete, maar toen ik hem vertelde dat Süskinds roman in Frankrijk speelde leek hem dat ook wel wat. Salinger moest snel afhaken, net als Rosa en de twee verzamelbundels. Nou had ik mijn zoon een half jaar terug eens een bladzijde voorgelezen uit één van die zwartgallige tragikomische verhalen van Samuel Beckett. Die schrijver werd het dus. Mijn zoon heeft een zwak voor onschuldige randfiguren, voor wie de maatschappij te hard is. Een kijkje in de hoofden van dergelijke figuren kan zijn beeld wat verruimen. Het is wel nogal een sprong: van Donald Duck naar Samuel Beckett.
De slaapwandelaar
Mijn zoon heeft Neptunus in het eerste huis van zijn horoscoop en dat maakt hem wat dromerig. Hij is vergeetachtig, een eigenschap waar ik jaloers op nou moeten zijn met dat krankzinnige olifantengeheugen van me. Toen ik hem gisteravond per openbaar vervoer wegbracht naar zijn grootmoeder, bij wie hij zou overnachten, ontdekte hij halverwege de reis dat hij de oplader van zijn mobiele telefoon was vergeten. We stonden op het busplatform van Den Haag CS, in de omtrek waarvan ik ooit 16 jaar lang woonde en nu een labyrint van bouwputten de lucht vervuilen, in harmonie met de Utrechtse Baan, via welke dagelijks een paar honderdduizend auto’s de stad in- en weer uitgaan. Mijn zoon en ik maakten rechtsomkeert in zo’n afgrijselijk voertuig van Randstadrail, dat hopeloze project dat nog altijd kinderziektes vertoont, en haalden de oplader van zijn gsm op. Ik moest nog een vriend bezoeken en begeleidde hem naar de tramhalte, ik had geen tijd meer om hem naar zijn grootmoeder te brengen. Vanmiddag belde hij op vanuit Parijs, waar hij met zijn grootmoeder lekker op een terrasje aan de Seine zat. Hij belde me omdat hij naar zijn zeggen niet kon sms’en. Ik bevond me toevallig in zo’n telefoonwinkel en daar zeiden ze me dat met +31 voor elk Nederlands nummer het sms’en vanuit Parijs zou moeten gaan. Ik heb nog altijd geen sms gekregen, maar hij zal het wel goed maken met zijn Neptunus in het eerste huis. Ik bedoel: zulke mensen komen al dromend altijd wel op de goede plek terecht. Zijn grootmoeder kennende zal hij ook wel niet in een kinderachtig hotel verblijven. Lekker zappen in de avond op zijn hotelkamer, of lezen in het boek dat hij uit mijn kast heeft getrokken. Croissantjes in de ochtend als krachtvoer voor de vele culturele uitstapjes waar zijn grootmoeder hem op zal trakteren. De vrouw is een connaisseur. Ze zal hem vast heel veel vertellen en laten zien en hij zal ongetwijfeld heel veel vergeten. Op dat ene mooie meisje na, dat hem op zekere dag in een flits zal passeren.