Ik heb mijn boekenkast afgezocht naar een essay van een schrijfster die ooit beweerde dat fotograferen geen kunst is. Ik kon het niet vinden, of ik was te lui om het te vinden, mijn boekenkast is een doolhof, werkelijk. Als ik me nou de naam van de schrijfster maar herinnerde, dan zou dat het zoeken een stuk makkelijker maken. Het is een Amerikaans schrijfster, geliefd bij literatuurwetenschappers die met hun hoofd en niet met hun hart lezen. Ze schreef of zei ooit dat fotograferen niets anders is dan simpelweg een knopje indrukken. Ik ben het daar wel mee eens. Natuurlijk heb je zoiets als een oog nodig, timing, gevoel voor verhoudingen and all that, maar voor de rest is het toch echt simpelweg een knopje indrukken. Kijk maar op het internet: de fotoblogs zijn niet van de lucht. Veel foto’s van luchten trouwens, zonsondergangen, de regenbogen vliegen je om de oren. Ik heb een simpel cameraatje, een paar jaar geleden inderhaast gekocht ergens in Indonesië, ik dacht dat ik wel foto’s kon gebruiken voor een beetje couleur locale. Nooit gebruikt. Ik kijk naar binnen als ik schrijf. Kortom, ik neem fotografie niet serieus. Natuurlijk mag niemand daaronder lijden. Toch heb ik gisteren een slachtoffer gemaakt: niemand minder dan mijn eigen tweelingbroer. Now, ain’t that no shame? De jongen moest op voor een jujutsu-examen en ik zat tussen het publiek. De sensei vroeg me of ik foto’s van mijn broer wilde maken en griste diens fototoestel bij hem vandaan (wat moet een jujutsuka ook met een camera op de mat, dat is tegen alle regels). Ik kreeg het in mijn handen geduwd en zag meer dan één knopje. Het duizelde me, werkelijk. Fotograferen is in elk geval moeilijker gemáákt dan toen in de jaren dertig die Amerikaanse schrijfster, wier naam u maar van me tegoed moet houden, zo op dat ene knopje afgaf (niks Freudiaans, I presume). Ik keek wat dom om me heen en vond een slimmerik die het toestel op automatic zette. Daarna ben ik gaan schieten: veel broer, veel mooie vrouwen. Het gaat tegenwoordig bijzonder snel met die foto’s, dus ik kreeg vandaag al bericht. Ze waren allemaal mislukt, vanwege een verkeerde instelling, iets met een knopje. Plus… ik had alle voorgaande 400 foto’s die mijn broer had gemaakt, overschreven. Dat betekent: uitgegomd. Mijn broer was niet boos, zijn examen was immers geslaagd. En ik heb de persoonlijke herinnering weer eens een dienst bewezen.