Minimalisme op de gitaar door Albert Collins. Capo ongewoon hooggeplaatst. Try it.
Maandelijks archief: October 2008
Zelfs tekstverwerkersproza is al verouderd
Collega Frans Lopulalan waardeert mijn verhalen in Archipel Magazine, maar stelde me herhaaldelijk voor mijn proza door hem te laten redigeren. Ik vergat het steeds, ik vond het ook wel overbodig, totdat het laatste nummer van het blad verscheen. Ik vond mijn verhaal nogal slordig en herinnerde me het aanbod van mijn waarde collega. Gisteravond stuurde ik hem een gloednieuw verhaal. Kon ie waarderen. Maar ik kreeg het terug met een zooi redactioneel commentaar dat me even met de ogen deed knipperen. Nou had ik al drie proeflezers, maar die kijken meer inhoudelijk. Frans Lopulalan kan me werkelijk behoeden voor het produceren van slechte zinnen. Het voelt wel lekker, zo’n vriend, die je rotzooi even opruimt. Vandaag kreeg ik van hem een verhaal, dat ik op mijn beurt mag becommentariëren. Verbazingwekkend hoe hij als uitstekend redacteur zinnen kan produceren die me soms de wenkbrauwen doen fronsen. Uiteraard schuilt ook in mij een goede redacteur. Het is altijd makkelijker andermans werk te kritiseren. Wij maken dus gebruik van dat gemak, al is het maar om de strijd aan te gaan met wat ik kwaliteitsverlies zou willen noemen. Sinds de introductie van tekstverwerkers is men sneller gaan schrijven. Bij het Fonds voor de Letteren sprak men al snel over “tekstverwerkersproza”. Die term heeft het niet lang uitgehouden. Nu de hele wereld massaal blogt is het moeilijk zoeken in de stortvloed aan informatie die zonder papieren tussenversies het internet op wordt gekwakt. Een tekst laat zich pas goed beoordelen op papier. In de tijd van de schrijfmachine had ik drie versies nodig. Het zijn er nu vijf geworden, er zitten namelijk schermversies bij. Enfin, dat was ik even vergeten bij het schrijven van mijn vorige verhaal voor Archipel Magazine. Wat een ramp dat de tegenwoordige uitgevers werkstudenten loslaten op literair werk dat in productie gaat. De echte goede redacteuren en correctoren zijn er natuurlijk nog wel, maar worden allengs wegbezuinigd. Of ze worden gewoonweg niet opgemerkt dan wel in het geheel niet gewaardeerd. Waarmee het dédain voor de gemiddelde lezer wel pijnlijk aan het daglicht komt. Men wil geen lezers, men wil betalende klanten.
Ons Indisch erfgoed
De invloed van de Indische cultuur op de Nederlandse blijkt zo groot te zijn, dat je beter kunt spreken van een innige vervlechting tussen beide culturen. Althans, volgens Lizzy van Leeuwen, antropologe, die in haar nieuwe boek Ons Indisch erfgoed talloze opvattingen over de Indische geschiedenis van Nederland volkomen op zijn kop zet. Dat doet ze zo overtuigend dat het weleens het belangrijkste boek over de Indische geschiedenis kan worden sinds J.J.P. de Jongs De waaier van het fortuin (1998). Daarin werd de Indische geschiedenis van 1595 tot 1950 beschreven.
Lizzy van Leeuwen neemt de afgelopen zestig jaar voor haar rekening. Voor degenen zonder voorkennis: geen zorgen, ze neemt het complete verhaal vanaf de VOC-tijd in vogelvlucht nog even door. Actueel spilpunt in haar boek is de opkomst en ondergang van het Indisch Huis. Het is een verhaal dat vooral de Haagse gemoederen zeer heeft beziggehouden maar dat gezien de diepe historische achtergronden in heel Nederland bekend zou moeten zijn. Wat ging er aan de bouw van het Indisch Huis vooraf, wat kwam erna en hoe liep het uiteindelijk af? Belangrijker nog is de vraag waarom dat Indisch Huis er zo nodig had moeten komen. Het is hier vanwaar de sporen leiden naar talloze personen, instellingen en ondernemingen.
Lizzy van Leeuwen toont zich een uitstekend gedocumenteerd auteur met oog voor detail én het grote geheel, een intelligente gedachtegang en een meeslepende schrijfstijl, die zoveel van haar wetenschappelijke collega’s ontberen. Heel Indisch Nederland, met al zijn bekende en op de achtergrond opererende figuren, komt ter sprake. Ook de vaderlandse politiek blijkt innig verweven met de Indische cultuur en het is smullen geblazen voor wie van roddels en weetjes houdt. Speels knoopt Lizzy van Leeuwen bekende en onbekende, soms ronduit hilarische feiten aan elkaar. Ze biedt de lezer een bonte kijk op het Indische leven, dat, zo blijkt, eigenlijk nooit een kwestie is geweest van onderonsjes onder Indo’s. Wat dat aangaat is haar invalshoek bijna revolutionair te noemen. Zelfs de opvatting, dat ‘Indo’s een probleem hebben’, weet ze met flair terug te kaatsten naar de bedenkers ervan. De worsteling met de naoorlogse overkomst van scheepsladingen vol Indische mensen met Nederlandse achternamen is niet aan boord van die schepen ontstaan, maar achter onze dijken en duinen. Vanzelfsprekend is de conclusie dat het niet alleen een boek is voor Indische mensen maar ook, of misschien wel juist voor Hollanders, ofwel autochtonen. Welke Hollanders dan? Wat te denken van geschiedenisleraren, ambtenaren, schrijvers, journalisten en webloggers. Als die de Nederlandse geschiedenis in een groter kader leren zien en niet angstvallig in een hoekje blijven zitten, dan kan Nederland zich, bevrijd van allerlei taboes, met al zijn ervaring eens met flair in het internationale culturele debat mengen.
© 2008 Alfred Birney. Verscheen eerder in de boekenbijlage van het Algemeen Dagblad op zaterdag 11 oktober 2008 onder de titel: De Indische literatuur achter de dijken. Antropologe Lizzy van Leeuwen zet in “Ons Indisch erfgoed” de Indische geschiedenis van Nederland op zijn kop.
Affiche Association franco-indonésienne
Association franco-indonésienne Pasar Malam
Association culturelle pour l’amitié entre les peuples français et indonésien
14 rue du Cardinal Lemoine – 75005 Paris
Tél. 33-(0)1 56 24 94 53
afi.pasar-malam@wanadoo.fr
http://pasarmalam.free.fr
From the Private Sphere to the Public Arena: “Auto-Fiction” or a True “Self’ Revisited”? An examination of the role of autobiography in literature
Third conference in a biennial series promoting cultural and literary exchange among noted French and Indonesian scholars and literary figures. The theme of this year’s conference series is an examination of the transitional space between the private sphere and the public arena, with a focus on the concept of the “Self” as presented in a variety of literary forms.The programme will feature speeches, roundtable sessions and a film hosted by acclaimed scholars and literary figures as include a dinner buffet. With Vincent Bardet, Bernard Chambaz, Anda Djoehana Wiradikarta, Gilbert Hamonic, Christine Jordis, Etienne Naveau, Richard Oh, Laksmi Pamuntjak, Ilse Peralta, Sitor Situmorang.
Maison des Cultures du Monde
101 boulevard Raspail, 75006 Paris (metro Notre Dame des Champs, Rennes, St Placide)
Sunday, December 7, 2008, 13h00 – 23h00
Information : afi.pasar-malam@wanadoo.fr, Tel. : 33 (0)1 56 24 94 53
Partners : Maison des Cultures du Monde, Ambassade d’Indonésie, Centre national du Livre, Conseil régional Régional d’Ile de France, Direction Régionale des Affaires Culturelles d’Ile de France, Éditions du Pacifique, Dora Gruner, Saritaksu Editions and Willem
These days, de dagen, ja
Iemand maakte dit filmpje in Berlijn bij het nummer These Days , zoals vertolkt door Nico met de Velvet Underground. Het weer van vandaag, de eerste dag van die afschuwelijke wintertijd, deed me eraan denken. Het lied wordt hier niet uitgezongen, daarvoor kun je het best Jackson Brown beluisteren. Hij schreef het nummer op zijn zestiende. Ongelooflijk, niet? Ik speelde en zong het in januari op de begrafenis van een vriend, wiens lijflied het was. Het was dertig jaar terug dat ik op een podium had staan spelen. Ging goed, met een geleende gitaar. Ik sta nog altijd liever met een gitaar op het podium dan met een boek. Dat blijf ik iets bezopens vinden.