Maandelijks archief: December 2008

Kerstavond

Posted on by

Dat idiote Google heeft YouTube breedbeeld gegeven. Nou kan ik mijn oude template niet meer gebruiken, die werd te smal. Ik begin een aldoor grondiger hekel aan Google te krijgen. En aan WordPress, met die opgeklopte kwartaal-updates van ze. Er gaat geen dag voorbij of er komt wel weer de zoveelste onzinnige plugin uit. Als je alle plugins zou gebruiken, dan had je website een uur nodig om te laden. En dan, om de paar dagen worden er weer nieuwe themes over je uitgestort, allemaal variaties op vorige themes: een bloemetje erbij, een wolkje eraf, een ander kleurtje, voila. Toen WordPress nog jong was en ongerept, was alle nieuws ook werkelijk nieuws. Het ergste vind ik dat ze The Ultimate Tag Warrior hebben geprobeerd mee te bakken. Niet gelukt. Kijk maar naar dat zielige tagwolkje onderin. Vijftig tags is het maximum, gut wat een gekruidenier. De bedenkster van de UTW, Neato, heeft de pijp maar aan Maarten gegeven. Zonde van haar briljante werk. Haar tagclouds kon je zo groot maken als een Apple screen. De maker van de default theme, Michael Heilemann, is zijn heil ook maar elders gaan zoeken. Intussen zaagt de bedenker van de Sandbox aan de poten van de stoel van zijn twee voorgangers (er zijn twee standaard themes die worden meegeleverd), want hij wil dat zijn zandbak ook standaard wordt meegeleverd, zodat ook hij naast de troon van dat zichzelf opblazende WordPress kan zitten. Ernaast, ja. Het zal niet lang meer duren of WordPress wordt ingelijfd door Microsoft of Google. Daarna stort de hele open cummunity natuurlijk in elkaar. De bedenker van het systeem kan dan een eiland kopen, met vliegveld en zo meer, en rust op zijn lauweren, zich vervelend…

Het filmpje is hier te zien:

Archipel winternummer 2008/2009

Posted on by

archipelmagazine-winter-2008 Mijn nieuwste verhaal in Archipel Magazine heet De kali van Dudok. Het speelt in Den Haag, jaren vijftig, het begint als een essay over de architect Dudok en het eindigt als een vertelling. Ik speel graag met metamorfoses, liefst zo ongemerkt mogelijk.

Het is verrassend om weer een bijdrage van Rudy Kousbroek aan te treffen. Zoals gewoonlijk paart hij scherpzinnigheid aan onnozelheid en natuurlijk moet hij weer eens iemand te grazen te nemen. Als er iemand is die alleen kan schrijven als reactie op wat een ander doet, dan is het Rudy Kousbroek wel. Ditmaal is Wim Willems aan de beurt, die onlangs met een biografie van Tjalie Robinson kwam. Lizzy van Leeuwen krijgt ook een veeg uit de pan, maar dat mag geen naam hebben. Rudy Kousbroek claimt méér dan wie ook aan de erkenning van Tjalie Robinsons te hebben bijgedragen. Ik zou dat graag hebben geloofd, als Tjalie inderdaad die erkenning had gekregen. Grappig toch, hoe Rudy Kousbroek het steeds weer klaarspeelt om in één stuk de spijker op de kop en tegelijk de hamer op zijn eigen duim te slaan.

Ik ervaar het als uiterst hinderlijk wanneer mensen een claim leggen op een overleden schrijver. Helga Ruebsamen merkte tijdens een optreden op Crossing Border op dat Tjalie Robinson bij leven werkelijk geen poot aan de grond kreeg met zijn verhalen en novellen. Wim Willems, zijn biograaf, probeerde aan mij de uitspraak te ontlokken dat de Indische gemeenschap niet had kunnen bestaan zonder de figuur Tjalie Robinson. Dat is natuurlijk kolder, dat moet je omdraaien: eerst is er zoiets als een gemeenschap en die brengt grote figuren voort.

Het is aardig, of desnoods van grote importantie, dat vergeten schrijvers door biografen en essayisten voor het voetlicht worden gehaald. Het getuigt van groter inzicht, smaak en kracht wanneer je je inzet voor schrijvers die nog leven en het voetlicht nauwelijks halen. Helga Ruebsamen heeft in haar tijd als journaliste bij Het Vaderland althans nooit iemand gezien die zich sterk maakte voor de figuur Tjalie Robinson. Het was maar heel even dat hij lovende kritieken oogstte, daarna werd hij een marginale figuur. Vergelijkbaar is Edgar Caïro uit de Surinaamse letterkunde.

Dat hedendaagse schrijvers uit immigrantengroepen wél blijvende aandacht krijgen, ligt voornamelijk in de voortdurende negatieve aandacht van immigranten in de pers en het politieke debat. Die moet in balans worden gehouden. Bovendien is hun geschiedenis lang zo complex niet als die van mensen uit Indonesië en Suriname. Dáár liggen eeuwen van Nederlands kolonialisme en daar loopt men hier liever in een wijde boog omheen.

Confucius zonder I Ching?

Posted on by

Alsof de duivel ermee speelt: ik zit nog niet te zaniken over mijn gegoochel met de I Ching of ik krijg een telefoontje met de vraag of ik de biografie van Confucius wil bespreken voor de krant. Een levensverhaal van mijn lievelingsfilosoof? Bestaat dat dan? Jazeker, een docente aan Yale University, ik neem aan een immigrantendochter, heeft als eerste zich aan deze vijwel onmogelijke opgave gewaagd. Ik ben benieuwd. Een blik in het register leert me al dat de I Ching, ofwel Het boek der Veranderingen, niet wordt genoemd. Kan dat, een levensloop van Confucius zonder de I Ching? Waarom worden die andere boeken – het Boek der Oden, het Boek der Oorkonden, het Boek der Riten - wél genoemd? Vertaalde werken krijgen meestal goede recensies. Dat komt daardat veel recensenten gewoon hun buitenlandse collega’s napraten. Men zegt weleens dat vertaalde werken de storm der kritiek in eigen land al hebben overleefd, dus waarom nog naselecteren? Enfin, ik heb wat te lezen in deze periode, die men “vakantie” noemt. Ik ontvang inderdaad veel meldingen van afwezigheid in mijn mailbox. Maar… ik dacht dat het crisis was. Dat… mensen niet happig waren op vakantiereisjes naar Thailand, Bali, China…

Voor wie mee wil lezen:

Annping Chin
Confucius, een leven tussen filosofie en politiek
Oorspronkelijke titel: The Authentic Confucius. A Life of Thoughts and Politics
Vertaling: Irving Pardoen
Uitgeverij Athenaeum – Polak & Van Gennep: 2008
288 blz
€ 22,50
ISBN 978 90 253 6398 7

Update:
Iemand liet me weten dat in de Engelstalige Wikipedia over Confucius ook met geen woord over de I Ching wordt gerept. Op dezelfde Wikipedia over de I Ching staan weer wél verwijzingen naar Confucius. Zijn rol bij de ontwikkeling is overigens al lang raadselachtig, maar dat mag geen reden zijn om de I Ching buiten de biografie te houden. Enfin, ik kwam nog niet verder dan wat gesnuffel aan het boek. Wordt vervolgd dus.

Update 2:
Nirvana stuurde me twee lemma’s uit de 2009 (sic!) editie van de digitale Britannica in pdf-formaat over Confucius. In de literatuurlijst wordt gezegd dat The I Ching: or, Book of Changes, 3rd ed. (1967, reprinted 1981; originally published in German, 1924), is unsurpassed in its richness of primary sources and clarity of presentation. Overigens weten we nu ook dat Annping Chin is geboren in Taiwan in 1950. Ze is dus zelf een immigrante en geen, wat ik veronderstelde, immigrantendochter. Met de opkomst van China als aanstaande wereldmacht numero 1 zou het best eens kunnen dat in de komende eeuwen – bij leven en welzijn – er flink zal worden getwist over de figuur Confucius. Dat is weer eens wat anders dan dat gezemel over Jezus en Mohammed. Alhoewel… hoe zouden de fundamentalistische confucianisten zich gaan gedragen? (smile)

Tussen I Tjing en I Ching

Posted on by

Ik heb een paar weken de tumblr service uitgeprobeerd, het zogenaamde microbloggen. Daar ben ik nu mee opgehouden, ik heb enkele microblogs naar deze site getransporteerd en de rest in de prullenbak gemikt. Mijn laatste bijdrage had niets meer met microblogging te maken, wél met de service van tumblr.nl. Ik wierp er drie Chinese munten op, zesmaal, en raadpleegde het orakel dat ik al 35 jaar lang raadpleeg:


scan i ching worp

Een groot probleem bij de interpretatie van deze uitkomst ontstaat wanneer je je van twee vertalingen bedient, of wanneer je de pech hebt beide vertalingen te kennen:

1. I Tjing; Het boek der veranderingen (naar de Duitse vertaling met toelichting van Richard Wilhelm) – Deventer, 16e druk: 1991. Deze gebruik ik al een jaar of 35. Mijn eerste exemplaar kocht ik in 1973. Mijn derde exemplaar heeft zijn stofomslag niet meer, ik zal weer een nieuw moeten kopen.

2. De oorspronkelijke I Ching (in de nieuwe vertaling van Alfred Huang) – Haarlem, 1e druk: 2000 (oorspronkelijke titel: The Complete I Ching). Deze gebruik ik een jaar of zeven. Ik kocht het boek in de zomer van 2001.

Het grootste verschil tussen beide versies ligt in de interpretaties van hexagrammen wanneer er méér dan één lijn beweegt. In bovenstaand hexagram – op zich een prachtige uitkomst – bewegen er liefst drie lijnen. Richard Wilhelm zegt dat alle drie bewogen lijnen in hun tegendeel omslaan. Ze worden dus alle drie yin. Het hexagram nr 1 (Het Scheppende) verandert dan in hexagram nr 42 (De Vermeerdering). Alfred Huang daarentegen zegt (onder meer) dat bij drie bewogen lijnen alleen de middelste bewogen lijn moet worden gekozen. Volgens hem zou de uitkomst dan niet hexagram nr 42 zijn, maar hexagram nr 10 (Vervulling).

Overigens heeft Alfred Huang hexagram nr 1, Het Scheppende, hernoemd tot gua nr 1: In Gang Zetten. Nr 10, Het Optreden, heet voortaan Vervulling.

Volg ik de interpretatie van Richard Wilhelm, dan zou het inwisselen van mijn klassieke weblog voor een microblog meer ruimte geven voor het ouderwetse schrijven, dat ik bij het werpen van de drie munten in gedachten had. Volg ik de interpretatie van Alfred Huang, dan moet ik de derde lijn, de middelste van de drie bewogen lijnen dus, aandachtig lezen. Daar staat onder meer: “Wie op deze plaats staat, moet opletten dat hij niet te ver van het centrale pad afwijkt en daarmee een ongunstige situatie creëert.” Maar wat is nu “het centrale pad”? Mijn weblog of mijn schrijverij? Richard Wilhelm spreekt bij deze lijn onder meer: “Reeds menig groot man ging te gronde doordat de massa’s hem toevielen en hem meesleepten in hun eigen baan.” Zijn “de massa’s” al die wegloggers en microbloggers die mij van mijn core bizz weghouden: het schrijven en publiceren van boeken?

Het zal me nog menig meditatief uurtje kosten eer ik deze kwestie heb opgelost. Ik zal ook wel moeten, want er ligt een e-mail van mijn host met de vraag of ik een tweede domein, waarmee ik mijn tijd verkwansel, wil verlengen of wens te laten verlopen.

Oemf, het antwoord ligt voor het oprapen, zo te zien.

Update 26 dec:

Harmen Mesker van I Tjing Centrum Nederland mailde me dat hij hexagram 1 interessant vond. Het is immers een compleet yang hexagram en staat voor ideeën, maar niks concreets (dat zou hexagram 2 eerder zijn). Er is dus geen resultaat, het levert niks op. Drie bewegende lijnen is overigens best wel veel, het geeft aan dat er – voor jou in ieder geval – best wel wat haken en ogen aan het systeem zitten. En dat het dan eindigt in hexagram 42, De Vermeerdering, is niet echt ‘micro’. Het lijkt meer van minder te worden, en of je daar nou op zit te wachten…

Met ‘micro’ doelt hij op de microblogging service van Tumblr. Prettig dat zo’n orakel even de moeite neemt om zijn inzichten te delen. Ik hing namelijk nog altijd met een zwaar hoofd boven deze uitkomst.

Zomaar een film

Posted on by

hat logo meneer b De laatste tijd kijk ik tenminste één film per week uit op de televisie. Dat is veel voor mijn doen. Meestal doe ik het om bij te komen van de een of andere afspraak. The mind clearen. De programmamakers moeten zoveel mogelijk kijkers trekken, dus echt goede films zijn zeldzaam. Meestal zijn ze oud voor het grote publiek, zoals Panic (2000) van Henry Bromell. De film gaat over een huurmoordenaar. Ik schreef ooit een verhaal over een huurmoordenaar, dus het thema sprak me aan. Gaat het in mijn verhaal over fictie en werkelijkheid en vrouw versus man, in deze film gaat het tussen vader en zoon. De vader is namelijk de opdrachtgever, een control freak met duistere kanten. De moeder is the godmother maar blijft vrijwel buiten beeld. De zoon komt in gewetensconflict en gaat bij een psychiater te rade. Omdat zijn vader erachter komt, zet hij uitgerekend de psychiater van zijn zoon op de lijst van veroordeelden. De zoon raakt in een uiterst lastig parket. In flashbacks krijgen we te zien hoe vroeg de vader al is begonnen zijn zoon te leren schieten. Eerst op eekhoorns. Wanneer nu zijn eigen zoontje, pas zes, thuiskomt met het verhaal dat hij iets ergs heeft gedaan, samen met zijn grootvader – een eekhoorn doorgeschoten – neemt de huurmoordenaar een besluit. Het is moeilijk om geen begrip voor de vadermoord aan het slot van de film te krijgen.