I Ching geeft nr 47 (de uitputting)

op de vraag wat ik met mijn officiële weblog moet doen, aangezien dat zich ongebreideld uitdijend monster me al te lang in de weg zit. Laatst haalde ik postings weg uit het jaar 2000. Een hele zwik krantencolumns uit de periode 2002 – 2005 heeft zichzelf nu wel overleefd. Na een eenvoudige filtering zullen ongetwijfeld enige tientallen verhalen bewaard blijven. Uit een blogserie in de periode 2005 – 2007 kan zelfs nog wel een roman verrijzen. Maar dan moet de boel eerst offline en op papier bekeken worden. Ziehier het dilemma van de bloggende schrijver: hij heeft de neiging om wat hij op het web heeft gezet als gepubliceerd te beschouwen.

Wat gaf het Boek der Veranderingen op mijn vraag of ik de heleboel maar offline moest halen? Hexagram 47 met de 1e en 6e lijnen bewegend van yin naar yang. De 1e lijn zegt, volgens de interpretatie van Alfred Huang, die de jongste vertaling van het oude Chinese orakel maakte, dat “wie in een treurige situatie zit (uitputting), op zoek moet gaan naar verlichting en wijsheid.” De 6e lijn zegt, in de beroemde vertaling van Richard Wilhelm: “Men leeft onder de druk van banden, die gemakkelijk verbroken kunnen worden. Het einde van de benauwenis is in zicht, maar men kan nog niet tot een besluit komen. Nog onder de indruk van de vroegere toestand meent men reden tot berouw te zullen hebben, wanneer men zich beweegt. Maar zodra men tot inzicht komt, deze geestelijke houding aflegt en een resoluut besluit neemt, gelukt het, de druk te boven te komen.” Welaan, de jaarwisseling zou een goed moment kunnen zijn.

Scott Walker’s poëzie (jaren zestig)

The window sees trees cry from cold
And claw the moon
But we know don’t we
And we’ll dream won’t we
Of Montague Terrace in blue

Scott Walker

Onderschat als tekstschrijver, vind ik. Brian Eno zei ook zoiets. Onderschatte kunstenaars krijgen hun credits vaak pas heel laat. Of nooit, tijdens hun leven.

AH

Buurvrouw 1: Het was eerst Noord: de Konmar. West: C1000. Zuid: Albert Heyn.
Buurvrouw 2: Ja, klopt. Ik ging altijd naar C1000. Lekker dichtbij.
Buurvrouw 1: Toen werd het Noord: Albert Heyn. West: C1000. Zuid: Albert Heyn.
Buurvrouw 2: Ja, klopt. Ik ging altijd naar C1000. Lekker dichtbij.
Buurvrouw 1: Nu is het Noord: Albert Heyn. West: Albert Heyn. Zuid: Albert Heyn.
Buurvrouw 2: Nee! Echt? Maar dan kan ik nergens meer heen!

Quote

De niet altijd geweldig interessante smaak van de massa (hoe zeg je het vriendelijk) is dominant geworden.

Een aardige observatie uit Nieuwe Rederijkers van Carel Peeters, een column in Vrij Nederland (nr 50/51, 13 dec 2008 – 7 jan 2009, jrg 69), waarin de gewezen godfather van de Nederlandse letteren in een tamelijk harkerige stijl een weinig intelligente poging doet Dirk van Weelden’s pamflet Literair overleven (uitgeverij Augustus, 2008) enig zinvol commentaar mee te geven.

Cubaanse eenvoud

Update 31 dec:

Frans Lopulalan reblogde dit nummer in zijn posting Muziekkeuze Alfred Bluebird Birney. Ik mailde hem dat deze man waarschijnlijk met een afgekoven zakkammetje op 4 snaren zat te spelen. Frans mailde: Die Maffe Ouwe ontroert … je ziet zijn leven op dat barre Cuba, dat het Paradijs moet zijn. Te arm om aan zoiets simpels te komen als een plectrum (bij mijn dochter op het kakkerige Montessorilyceum gebruiken ze die dingen bij wijze van spreken als confetti … ), maar wel blijven zingen, met scheurend hart …

Zo is het.