Pasen is koud in Den Haag. Het algemene weerbericht is zelden van toepassing op de plaatsen direct aan de kust. Een vriend sms’t me dat het in Utrecht stralend weer is. Tweede Paasdag is al net zo saai als de Tweede Kerstdag. Gelukkig woon ik in een multiculturele buurt. Multiculturele samenlevingen zijn een zegen. Kijk maar over duizend jaar, dan is de hele wereld multicultureel. Turkse moslims hebben vandaag hun winkels open. Ze lijken op de Hollandse kruideniers uit de zestig. In een zelfbedieningszaak spreken klanten Engels, Duits, Pools, Hongaars, Turks, Nederlands en nog wat, Servokroatisch of zo. Oost-Europese vrouwen dragen petjes en lange getailleerde jassen, ze zijn vaak wat fragieler dan Hollandse vrouwen. Ze durven nog steeds niet naar andere mannen te kijken, zijn verlegen. Een Indonesisch meisje vroeg me in het Engels of ik haar wilde helpen met het uitkiezen van bloem. Ze zocht gewone bloem. Voor cake, roti kukus iets. Haar vriend was blank, lang, misschien Zweeds.
Maandelijks archief: April 2009
Pasen is koud in Den Haag
Pasen is koud in Den Haag. Het algemene weerbericht is zelden van toepassing op de plaatsen direct aan de kust. Een vriend sms’t me dat het in Utrecht stralend weer is. Tweede Paasdag is al net zo saai als de Tweede Kerstdag. Gelukkig woon ik in een multiculturele buurt. Multiculturele samenlevingen zijn een zegen. Kijk maar over duizend jaar, dan is de hele wereld multicultureel. Turkse moslims hebben vandaag hun winkels open. Ze lijken op de Hollandse kruideniers uit de zestig. In een zelfbedieningszaak spreken klanten Engels, Duits, Pools, Hongaars, Turks, Nederlands en nog wat, Servokroatisch of zo. Oost-Europese vrouwen dragen petjes en lange getailleerde jassen, ze zijn vaak wat fragieler dan Hollandse vrouwen. Ze durven nog steeds niet naar andere mannen te kijken, zijn verlegen. Een Indonesisch meisje vroeg me in het Engels of ik haar wilde helpen met het uitkiezen van bloem. Ze zocht gewone bloem. Voor cake, roti kukus iets. Haar vriend was blank, lang, misschien Zweeds.
Familietitels
Even kijken… Theodor Holman kwam in 1992 met zijn novelle Familiefeest. Marion Bloem volgde in 1999 met Ver van Familie. Adriaan van Dis tilde de familietitelvariant over de decenniumwisseling heen met Familieziek in 2002. Kent iemand nog meer varianten uit de Indische literatuur? Het boek mag ook honderd jaar oud zijn.
Eeuwige reizigers
Ik begrijp niets van bovenstaande titel, die Jos Vos aan zijn bloemlezing uit de klassieke Japanse literatuur heeft meegegeven. Gistermiddag heb ik de teksten van Sei Shonagun uitgelezen. Ik kende ze al, maar het is een genot ze te herlezen. De beroemde hofdame is beurtelings amusant en irritant, soms wijs maar altijd boeiend. Leefde een jaar of duizend geleden, anders was ze nu een hoogst getalenteerd blogger geweest. Bedoelt Jos Vos dát misschien: dat haar geest via haar prachtige teksten met ons mee blijft reizen? Enfin, na Sei Shonaguns Hoofdkussenboek volgt Het verhaal van Genji (begin elfde eeuw). Volgens de bloemlezer, die alle teksten direct uit het Japans (her)vertaalde, is dat het onovertroffen meesterwerk van de Japanse letteren. Ik ben benieuwd.
Helemaal jouw onderwerp
Dat stond op een kaartje van het AD, beschreven door de hoofdredacteur van de cultuurbijlage afdeling non-fictie. Het begeleidt twee gloednieuwe boeken: “Bij Lao Tsé op de thee, filosofische verhalen uit het oosten”; samengesteld en ingeleid door Michel Dijkstra (Uitg. Prometheus) en “Het spoor naar Tibet” door Abram Lustgarten (Uitg. Atlas). De eerste titel, een bloemlezing, zal ongetwijfeld tot opwekking willen dienen. De tweede, vertaald uit het Engels, lijkt me een stuk treuriger. De flaptekst begint zo: “In de zomer van 2006 voltooide de Chinese overheid een spoorlijn naar Tibet, waarmee het regime definitief greep wilde krijgen op dit afgelegen, mysterieuze grensgebied vol rijke bodemschatten… Enfin, voldoende leesvoer voor de komende feestdagen. Benieuwd of ik over deze boeken mag schrijven of dat ze me alleen maar cadeau zijn gedaan. Mal sehen.