Schrijven heeft geen zin. Althans niet wanneer je de intentie hebt de literaire canon te kritiseren. In navolging van Tjalie Robinson publiceerde ik een polemisch stuk in Archipel Magazine tegen een van de slechtste romans uit de koloniale literatuur, maar er is niemand die erop reageert, of er ook maar met sterke argumenten op kan reageren. Nou kun je zeggen dat ik mijn artikel dan maar naar een van de landelijke kranten had moeten sturen, maar nee, daar zitten mensen die er helemaal niets van begrijpen. Ook de NRC heeft het doodleuk over Oeroeg als actuele leidraad. Nou, hou dan maar op, want de hele NRC-kudde, die zichzelf tot het denkende deel van de Nederlandse bevolking rekent, rent suf en slaafs achter die krant aan.
De afgelopen weken ben ik van verschillende kanten gevraagd of ik vandaag ook gezellig van 19.30 uur tot 22.30 uur aanwezig zal zijn in de Centrale Openbare Bibliotheek van Amsterdam, waar men naar aanleiding van Nederland Leest het een of andere stompzinnige debat organiseert met de verkeerde mensen. Ik ben gevraagd door mensen die nota bene mijn artikel tegen de CPNB-Oeroeg-Maffia hadden gelezen. En daarom zeg ik: schrijven heeft geen zin. Schrijven is verworden tot geldjagerij van lui die louter willen amuseren. Ik zeg niet dat zoiets verkeerd is. Maar de werkelijk goede boeken en schrijvers vormen aldoor meer een subcultuurtje, waarin men artikelen voor elkaar schrijft, boeken ruilt en zich moed inpraat dat het allemaal wel goed zal komen.
Maar het zal niet meer goed komen. Als Tjalie Robinson dat romannetje van niks al niet van de boekenlijsten af wist te meppen, dan kan ik het ook niet. Wie mijn artikel Nederland Leest Niet niet gelezen heeft, die gaat terug naar de bron op de website van Siem Boon.
Google verrast de bezoekers van haar zoekmachine regelmatig met een tijdelijk logo. Allerlei ontwerpers krijgen de opdracht voor het een of andere item en ditmaal was Max Havelaar aan de beurt. Waarom, dat is mij niet helemaal duidelijk. Het boek verscheen in mei 1860, de schrijver werd geboren in maart 1820, dus de enige reden die ik zie is dat aankomende domme feest van de CPNB genaamd Nederland Leest. Max Havelaar als contrapunt op Oeroeg, ik gok maar even wat. Maar daar gaat het mij nu even niet om. Ik heb het tijdelijke logo van Google gejat en op mijn server gezet (Google jat teksten van mij, dus ik voel me in het geheel niet in overtreding) en ik heb gezien dat het logo het nummer 9 droeg. Er zullen dus vast meer logo’s zijn ontworpen, maar dit is uiteindelijk gekozen door de een of andere redactie, ik neem aan een Hollands gezelschap in dienst van de zoek- en jatgigant. Nou… werp eens een blik op dat logo. Ziet u Indonesië? Ja, goed, palmboompjes, sawahs… maar dan: die huisjes. Komen die niet uit Afrika of zo? De sfeer komt in elk geval op mij over als Afrikaans. Tja, en nu ik erover nadenk, zou ik liever hebben gehad dat Multatuli een Belg was geweest die over de Congo was gaan schrijven (ja, dit is een anachronisme!). En als Hella Haasse nou naar Suriname was vertrokken, dan hadden de Surinamers dat gedoe gehad met perspectieven van Hollanders en Surinamers, en niet wij: Indo’s, die langzamerhand in de Hollandse tafelkleedjes worden geborduurd. Google doet alvast een onhandige poging. Zo zie je maar: ook de beste zoekmachine is dom. En natuurlijk zijn er ook juichende Batavieren (link = dood) met weinig kennis van zaken. Maar ja, dát krijg je er nooit uit met dat literatuurgeschiedenisonderwijs van ons, dat al zo lang aan een update toe is.