Achter rode gordijnen (1)
De jonge vrouw van de kamer achter de rode gordijnen was vanavond ijverig in de weer met de was. Ze hing onder andere het zwarte ondergoed op, waarin ze afgelopen nacht rond half twee was gaan slapen. Dat was een mooi beeld afgelopen nacht, hoe ze in haar ondergoed de balkondeuren sloot en vlak daarop het licht dimde. Ik neem aan dat ze in haar ondergoed slaapt, veel vrouwen die alleen wonen voelen zich veiliger wanneer ze iets dragen in hun slaap. Naakt slapen doen vrouwen vaak pas wanneer ze een man hebben. Het is handig, vooral wanneer je zo op elkaar bent ingespeeld dat je ook nog half in je slaap de liefde kunt bedrijven. Op dat punt dreigt het liefdesspel een afgezaagde gewoonte te worden, waarin dromen beginnen over een ander tijdens het minnen. Deze treurige gedachte ben ik eens tegengekomen in een experimenteel verhaal van Julio Cortázar. De jonge vrouw met het rode haar is zo ver nog niet, ze werd zo-even opgehaald door een vriendin. Ik zag haar snel de wasrekken binnenhalen en nu is ze verdwenen, waarschijnlijk op stap, stellig op zoek naar een man. Ze heeft tamelijk forse schouders, wat je wel meer ziet bij jonge vrouwen van die generatie. Ze kweken spieren, terwijl die feitelijk helemaal nergens voor nodig zijn. Lakens worden niet meer met de hand gewassen en uitgewrongen. Dergelijke karweien waren voorbehouden aan de generatie van mijn moeder. Deze generatie, nu, mag op mannenjacht. Met frêle schouders ben je daarin sterker.
