Een agenda kun je maar beter niet krijgen in deze feestmaand, veelal zo’n jumbogeval in gevoerd leder, gebonden, met wijnatlas en zo meer. Ook erg: de literaire agenda, de jazzagenda, de klassieke muziekagenda en overige themastuff. Een agenda kun je het best zelf aanschaffen. Helaas is het hommeles op de agendamarkt. Agenda-uitgevers lopen hopeloos achter met die van-acht-tot-vijf-bladzijdjes, alsof er van vijf en acht niet gewerkt wordt, zoals uw columnist die zijn stukken rond middernacht uit de mouw schudt. En dan missen die dingen vaak nog leeslintjes of scheurhoekjes, zodat je je halverwege het jaar het lazarus zoekt naar de week waarin je leeft. De klassieke agenda die Bruce Chatwin ooit gebruikte op zijn reizen heeft zo’n handig achtervakje. De bladzijden missen de standaard dagindeling, een kwaliteit op zich. Maanstanden worden netjes vermeld, maar deze agenda mist dan weer zoiets basaals als een adressenboekje. Een ander agendaontwerp heeft een wereldkaart, maar daarin worden de dagen in zes talen genoemd. Waar is dat nou weer voor nodig? Het adressenboekje maakt veel goed met pictogrammen van brief, e-mail, telefoon, gsm en fax, maar hoe zet je dat allemaal naast elkaar op een regel? Weet je wat ik ga doen? Ik koop géén agenda! Ik onthoud mijn afspraken gewoon. Of ik vergeet ze. Maar let op mij, dames en heren! Het jaar 2003 wordt het jaar van de oprichting van de PZA! Ik ga voor de Partij Zonder Agenda! Beetje roepen vanuit zo’n kamerzeteltje, maakt niet uit wat. Past goed in onze huidige cultuur.

Haagsche Courant, woensdag 11 december 2002