Anticipatie
Het weer lijkt op een vroege lente. Ik spring op mijn fiets, richting Watertoren. De mensen gedragen zich anders dan normaal, net als de ganzen die vanwege het extreem zachte weer niet aan de grote trek willen beginnen. Het wemelt van de wandelaars, joggers, renners, mountainbikers en nordic walkers in de duinen. Wanneer ik het gedrocht Scheveningen binnen fiets, staat er zowaar een file. Dat wordt oppassen, want op een zondag als deze claimen automobilisten straat, stoep én fietspad, onverschillig of ze zich in of buiten hun milieuvervuilende auto’s bevinden. Op de boulevard begint mijn dagelijkse inspanningstest. Met de wind pal van voren leg ik mijn duimen over mijn stuurpen, duik in elkaar en leg mezelf een zo hoog mogelijke pedaalomwenteling op. Ik hoor gehijg van andere fietsers in mijn rug. Het verbaast me dat ze me niet inhalen. Laten zij zich door een hartpatiënt uit de wind zetten? Wanneer ik bij de haven afsla en achterom kijk, zie ik dat vier fietsers mijn kielzog hadden gekozen. Ze zijn jong, één rijdt zelfs op een mountainbike. Dit geeft hoop voor de toekomst… Nou ja, voor mij dan. Gisteravond aan tafel sprak ik met mijn bijna 14-jarige zoon over de vergiftigde Russische ex-spion. Via de radioactieve stof polonium 10, die hem velde, kwamen we op het milieu. Ik noemde het jaar 2050. ‘Dan draag ik een gasmasker,’ zei mijn zoon. Ik vroeg hem of dat beeld soms door leraren op zijn school was geschetst. ‘Nee,’ zei hij, ‘dit denk ik zelf.’
