Bespottelijk
Gisteren dacht ik nog dat de een of andere buur een lolletje uithaalde door vanachter een open raam een melige ringtone via een homecinemageluidsinstallatie versterkt de suffig schemerende straat door te sturen. Een bijzonder irritant geluidje, waaraan ik me evenwel weigerde te ergeren. Ik repeteerde één van mijn antistressmantra’s: dit geluid hindert mij niet in het minst, dit geluid hindert mij niet in het minst, dit geluid hindert mij niet in het minst - ad libidum – en begon het zelfs grappig te vinden. Maar vanavond hoorde ik wéér die afschuwelijke ringtone: een vérdragende infantiele melodie die van klassieke componisten ware seriemoordenaars zou hebben gemaakt, als zij nog leefden. Aangezien het de tweede keer op rij was dat deze debiele ringtone mij bijkans hysterisch maakte, spurtte ik geagiteerd de trap op, met het angstige vermoeden dat hier alweer een oude traditie om zeep werd geholpen. Ik stoof het balkon op en ja… ja… jaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik zag het! Een ijscoman in een gemotoriseerd voertuig met de grootte van een vuilniswagen! Is dit normaal tegenwoordig? Kunnen die ijsverkopers zich niet meer voortbewegen zittend op het zadel van een eenvoudige ijskar? Zijn ze bang voor een hernia misschien? En dan dat geluid, die ringtone! Nog bespottelijker was die ene vent die als een kind achter dat monstrueus ijsgedrocht aanholde en riep om een ijsco! Bij een volgende kabinetsformatie moet in het regeerakkoord opgenomen worden dat ijscomannen zich op driewielers voortbewegen en hun herkenningsmelodieën handmatig verspreiden met het beschaafde hameren op een bel.
