Communicatie
Nou begin ik net een beetje aan de warmte te wennen, krijg je zo’n dag met bewolking boven de stad. Ik had mijn racefietskleren klaargelegd, ze zien er nogal mallotig uit als je ze lang niet hebt gedragen. Nu heb ik geen zin om te fietsen. Ik heb trouwens werk af te maken, zo slecht komt me deze dag niet uit. Gisteren was ik met mijn zoon de duinen wezen verkennen en tot mijn verbazing had de jongen moeite me bij te houden. Zijn zadel stond te laag, wat een medeoorzaak was. Ik dacht dat ik een steeksleutel nodig had, maar eenmaal thuis bleek het een clicksysteem, waarmee mountainbikes tegenwoordig zijn uitgerust. Toch reed ik op een zware stadsfiets met maar drie versnellingen, dus hij had me moeten bijhouden. Ikzelf had gewoon een goede dag. Hij zou eigenlijk voortaan elke zondag met me mee moeten. Ik vind niet dat hij hard moet leren fietsen maar wél regelmatiger van die pc af moet. Als ik niet oplet, zit hij de hele zondag achter die pc te chatten en te gamen met zijn cyberkornuiten van over de hele wereld. Ik krijg hem bijna niet aan het gitaarspelen. Hij luistert niet naar muziek, wat ik hem ook allemaal laat horen. De muziekcultuur is duidelijk ingehaald door de gamecultuur. Muziek is teruggebracht tot ringtones. Ik ben benieuwd waar de literatuur naar toe gaat. In dikke boeken geloof ik niet meer. Ze worden wel gekocht maar er is geen tijd meer om ze te lezen. Mensen nemen niet eens de tijd meer een e-mail fatsoenlijk met een aanhef te beginnen. Enfin, communicatie teruggebracht tot telegramstijl. Ik zal wel zeuren. Communicatie was per slot nooit het sterkste punt van de mens.
