Dan die andere jaarwisseling maar
Om vijf voor twaalf op de laatste dag van dit jaar mijn manuscript in schone staat uit de printer laten rollen, dat haal ik natuurlijk nooit met 180 A4-tjes. En al helemaal niet met die dagen van terugval, zoals gisteren: met veel pijn en moeite mijn bed uitgekomen, hijgend de trappen af om de voordeur van het nachtslot te halen voor als mijn zoon op de stoep staat, terug in bed voor een uurtje extra slaap, dan er weer uit, er weer in, tja… totdat je besluit om toch maar op te staan omdat een mens nu eenmaal op moet staan. Ze zijn niet te voorspellen, die dagen, dus dan weet u dat alvast voor het geval u ooit in uw leven wordt verrast met een hartinfarct en daarvan moet herstellen. Maar ik ben stoer. Ik klom op de fiets voor wat ik tegenwoordig noem mijn ‘cardiorondje’. Helaas, op de hoek van de straat voelde ik het al: dit wordt helemaal niks. Dan maar naar de supermarkt. En ja, het is alsof de mensen voelen dat je zwak bent. Ze duwen je met hun winkelmandjes in de rug, alleen maar omdat je zo rustig aan doet terwijl zij zo enorm gestresst zijn met die hel van de kerst in het vooruitzicht. De puree met veldsla smaakte niet bijster, mijn gehaktballen waren veel te hard, maar mijn zoon vond het allemaal wel meevallen. Na het eten deed ik een dutje van een uur op de bank. Ik heb vier uur kunnen schrijven en dat is ook wel een normaal maximum. Ik denk dat ik mijn deadline maar verzet naar het Chinese nieuwjaar: 18 februari 2007. Dan begint het jaar van het Zwijn. En kenners weten dat wat niet afkomt in het jaar van het Zwijn wel helemaal nooit af zal komen.
