De boekenweeknorm
Ik heb een hekel aan de boekenweek maar het is lastig aan je zoontje uit te leggen waarom, dus we spraken af om eerst naar de centrale van de Openbare Bibliotheek in het IJspaleis te gaan. Daar een boek uitzoeken en die dan gaan kopen bij een van de kwaliteitsboekhandels in de stad. Nogal naïef voor een boekenweekhater natuurlijk. Eerst lekker flapteksten lezen in de Openbare Bibliotheek, want die lui daar verstaan hun vak en beperken zich niet tot een obligaat boekenrijtje. Mijn zoontje koos twee boeken uit, ik koos er eentje voor mijzelf, want er zijn kinderboekenauteurs die thema’s behandelen waar schrijvers voor grote kinderen niet aan toe komen. Hup, de stad in! In kwaliteitsboekhandel numero 1 stond een kast van krap een meter breed en twee meter hoog, waaromheen zich tientallen mensen verdrongen die er niets van hun gading konden vinden. Quote boekenverkoopster: ‘Maar dat boek is alweer een halfjaar oud, mevrouw!’ In kwaliteitsboekhandel numero 2 hetzelfde verhaal: een kwart van de kast volgestouwd met Harry Potter boek 1 tot en met boek zoveel, en nog wat romantiek van Anthony van Kampen of all names, al honderd maal een halfjaar vergeten en thans herontdekt door de nieuwe padvinders in het normen- en waardendebat. Zelfs Balkenende kende hem nog niet, anders had-ie toch niet op zijn verkiezingstournee braaf zitten voorlezen uit dat bijstandsmoederproza van HP’s geestelijke moeder. Tovenarij was toen de norm en verkoop de waarde. Nu komt daar een beetje God bij. Op een zeilboot. Hoe reist Allah eigenlijk?
Haagsche Courant, woensdag 23 oktober 2002
