Een blik op de kalender zegt me dat ik lang ben weggeweest. Met deze afgezaagde zin begin ik het nieuwe jaar. Dat ziet er weinig hoopvol uit. Maar wat wil je, elke eerste dag van elk nieuw jaar geeft me het idee dat de wereld een afschuwelijk godsgericht over zich heeft gekregen. Voor zover ik weet is het vuurwerk dat men op oudejaarsnacht afsteekt, bedoeld om de boze geesten te verjagen die het oude jaar hebben verkracht, belazerd en mishandeld. Het schijnt dat de kwaliteit van vuurwerk elk jaar verbetert. Niet langer zijn het de Chinezen die het beste vuurwerk maken, maar de Hollanders. Veel vuurwerk was er niet rond mijn onderkomen, maar het had een uiterst indringende werking. The morning is dead, and the day is too… Werkelijk. Inktzwarte openingszin uit Burning Of The Midnight Lamp van Jimi Hendrix. Ik weet niet wat mij bezielt vandaag, maar ik wilde plotseling een langspeelplaat van Donovan terughoren. Op de achterkant van de platenhoes heb ik ooit genoteerd: 28.8.1971. Ik was twintig toen. Er was een meisje, een Duitse, een onmogelijke liefde. Donovan had een lied over een zwerver die zijn meisje moest achterlaten omdat zijn leven nu eenmaal zo was. Ramblin’ Boy heet het. De taal is bijzonder beschaafd, om niet te zeggen tuttig vergeleken met de rauwe teksten die men thans de strot uit doet komen. Maar het leven blijft onveranderlijk, zelfs op een dag waarop de wereld zo dood lijkt dat het onmerkbaar zou kunnen vergaan.