De koffergrammofoon
Ik zocht naar de gele koffergrammofoon waarop we onze 45-toeren-singles draaiden en vond hem op de website van het Nederlands Grammofoon Genootschap. Volgens het Nederlands Grammofoon Genootschap ging het om een Philips AG 9148 uit het jaar 1959 en had onze vriend een uitgangsvermogen van – hier gaat u van opzien – 2 Watt! De volumeknop hadden we nooit helemaal openstaan, anders was het gekras niet om aan te horen, en toch kwam regelmatig een leider of leidster woedend het knutselhok instuiven en om stilte verzoeken. De koffergrammofoon deed dienst toen ik in Huize Nieuw-Voordorp arriveerde, in 1964. De grote jongens, rond de 18, draaiden Elvis Presley, P.J. Proby, Gene Pitney, René and his Alligators, Cliff Richard, The Shadows, Ricky Nelson en die langspeelplaat van The West Side Story. Toen ik vertrok en de versleten koffergrammofoon vaarwel zei, in 1968, keek ik terug op The Beatles, The Walker Brothers, The Rolling Stones, Them, The Scorpions, The Kinks, The Golden Earrings, The Motions, The Shoes, Cuby & The Blizzards, The Outsiders, The Beach Boys, The Searchers en natuurlijk Jeff Beck, een figurant, maar uiteindelijk een stevig anker. Ik heb maar wat namen uit mijn toetsenbord geramd. Het waren er veel meer die in luttele jaren langskwamen. Ik weet niet hoeveel het er tegenwoordig zijn, het aantal moet zich enorm hebben vermenigvuldigd. Ik weet alleen dat toentertijd je steeds handmatig die naald op de plaat moest zetten. Je nam meer tijd voor minder. Er zaten stiltes tussen de nummers. Muziek kon toen nog slapen.
