Ik had een amusant log willen schrijven maar ben gaan slapen. Het leek me namelijk weer eens geweldig te ervaren om vóór de schemering in slaap te vallen. Ik kan helaas geen verslag uitbrengen van hoe die ervaring was, slapen lijkt misschien te veel op sterven. Ik heb liefst twee uur op de sofa liggen maffen, terwijl ik het idee had eigenlijk uit verveling te zijn gaan liggen. Het was koud, ik had vroeg gedineerd, had veel heen en weer gefietst in de stad voor allerlei boodschappen die ik zelden pleeg te doen, en nu grijnsde mijn laptop mij toe. Amusant stuk doen? Mwah. Morgen maar. Ik moet een artikel nog omwerken… Dát moet mij naar de sofa hebben gejaagd. Het is namelijk een nogal ingewikkeld stuk tekst geworden. De opdracht was iets over Indische schrijfsters te schrijven. Ik had geen zin om op Augusta de Wit te gaan schelden of om Carry van Bruggen met Marguerite Duras te gaan vergelijken en over Dé-lilah heb ik al eens een essay geschreven. Nou had ik wel een brief in handen van de vrouw van Busken Huet aan Sophie Potgieter, waarin ze roddelt over mijn overgrootmoeder, en dat leek de redactie wel interessant. Motto: er is geen hond die zich aan de opdracht houdt, dus waarom zou jij het doen? Amen. Ik verzon een triptiek in miniatuur (schrijfster, overgrootvader, overgrootmoeder), maar ze zagen het niet. Ze wilden het rond. ROND. A B C A. Wat iedereen doet, dát willen ze. Is mijn eigen schuld. Ten eerste opende ik het stuk over Dé-lilah. Dus willen ze er nu een real quote bij uit een van haar boeken (die in een kluis liggen bij het KITLV). Ten tweede ging het verhaal nu toch te veel over mijn overgrootvader. Ja joh, denk maar niet dat je dat manvolk uit de Kolonie weg kunt schrijven wanneer je over het andere geslacht spreekt. Ten derde had ik de deadline niet voor moeten willen zijn. Ik was veel en veel te vroeg. Deadlines zijn er om overschreden te worden. Dan hebben ze geen tijd meer voor verzoekjes. Die komen toch alleen maar voort uit de onvoldane drang eens zelf iets fatsoenlijks op papier te zetten.