Drie e-mails vandaag, nogal typisch voor de maandag. Mensen gaan ’s maandags namelijk weer aan het werk na weekend te hebben gevierd, zoals dat geloof ik heet. Ikzelf ken geen weekends, alle dagen zijn hetzelfde om zo te zeggen. Ik vind het een bijzonder afschuwelijk idee om op de vrijdag rond vijven te moeten borrelen met collega’s, op de zaterdag naar de schouwburg te moeten en op de zondag de liefde te moeten bedrijven, nadat de kerkklok zijn gebeier heeft gestaakt. Ik zie op de zondagavond de lichten vroeg uitgaan om mij heen, de mensen gaan dan vroeger naar bed om een tekort aan slaap in te halen. Afschuwelijk allemaal, die sleur. Maar goed, op de maandag gaat men weer aan het werk en men mailt Meneer B. Mijn literair agente liet me weten meer te voelen voor schrijfplan B., dat ik evenwel als schrijfplan A. beschouwde. Een probleem hier. De redactrice die ik gisteren de gecorrigeerde tekst terugstuurde, liet me weten het ‘wel eens’ te zijn met een commentaar van mijn kant op een opmerking van haar kant – kortom ik heb te maken met iemand die ‘de discussie niet schuwt’, wat ik werkelijk verafschuw. De derde e-mail kwam van een fan die niet nalaat mij te stalken. Ze stuurde me ooit een jeugdfoto. Prachtige nimf aan de kant van het water. Eigenaardige poging om iemand te verleiden. Toch ben ik blij dat ze dat niet 15 jaar eerder heeft gedaan. Haar onbewuste neiging tot zelfdestructie doet me bevriezen.