Ik dacht dat de pré-9/11-mantra druk-druk-druk onderhand een ander liedje was geworden, in elk geval een andere tekst had gekregen. Toch ontlenen talloze mensen nog altijd hun eigenwaarde aan de drukte die zij zichzelf met volgestampte agenda’s opleggen. Nou geloof ik niet zo in de echtheid van die druktemakerij, want zo druk als, zeg, die politieke lijsttrekkers van de afgelopen verkiezingen het hadden, lijkt mij niet bijster gezond. Ik ken mensen die geen baan hebben maar het zo ongelooflijk druk hebben met het vinden van werk, dat ze bijvoorbaat regelrecht op een burnout afstevenen. Ook zijn er die vinden dat ze het druk hebben omdat ze menen dat ze aan iets heel belangrijks bezig zijn. Laatst kreeg ik een terloops sms-je met de vraag naar mijn gezondheid. Het is lastig om daar een serieus antwoord op te geven in een sms. Ik stelde een e-mailwisseling voor. Ja maar, was het antwoord, dan zie ik al die andere mails en dan denk ik: o ik moet al die mensen nog mailen! Ik e-mailde de persoon dat ik dat terloopse smsje wel van een bijzonder disrespect vond getuigen. Waarop ze mij onmiddellijk betichtte van ruziemakerij. Ze wist ook nog snel te melden dat ons contact haar onderhand wel gestolen kan worden. Nou vind ik zelfs spam oneindig leuker dan zo’n raffelmail van iemand die ooit veel geld verdiende aan het vertalen van je boeken maar jou nu niet meer nodig heeft aangezien ze intussen bijkans bij de president op schoot zit.