Facebook en de Suicide Machine
What a drag it is to be on smoelboek. (Op de wijs van Mother’s Little Helper van The Rolling Stones, indien u deze eerste zin wenst te zingen.) Dagelijks stromen de nieuwe smoelen bij je binnen. Wil je hem/haar toevoegen aan je vriendenlijst? Welja, waarom niet, wat kan mij het schelen. Even kijken maar. Hey, leuke smoel. Gut, ze gaan wel steeds schaarser gekleed, die dames. Waarom ben ik weer – voor de tweede keer – aan dat ge-facebook begonnen? O ja, om Indonesisch te leren! Maar ik ben lui, lees verticaal, als er al wat interessants te lezen valt. Veel mensen die schrijver willen worden. Wat is dat voor onzin? Fans verzamelen voor je ook maar één letter op papier hebt staan of zo? Op Facebook gaan om schrijver te worden makes no sense. Ook een laptop werkt niet, en al helemaal niet als je er meer dan een handvol programma’s op hebt staan. Gewoon papier en een pen kopen en gaan schrijven, jarenlang, dat moet je doen. Heb je talent, dan vind je je eigen stem wel na een jaar of tien. Heb je geen talent, dan wordt het nooit wat met je, zelfs niet als je in de boekentoptien staat.
Maar goed, ik zal niet al te streng of arrogant zijn: bloggen kan een manier zijn om te leren schrijven. Evenwel, schrijf je teksten dan eerst met een wordprocessor. Print ze uit, haal er de pen doorheen, leer flink schrappen en krassen. Schrijf tien versies en zet ze dan op je weblog. Fouten zijn dan nog altijd wel te vinden, maar die vind je ook in boeken, ja in elk boek. Streef vooral naar kwaliteit. Denk niet aan roem. Roem is niks, zelfs niet als je van dat flutboek van je een poosje lekker leven kan en televisiekijkend Nederland aan je voeten ligt. Televisiekijkers lezen namelijk helemaal niet. Nou ja, soms, op vakantie. Thaise zandkorrels kruipen tussen de naden van je slecht gelijmde paperback. Je boek valt uit elkaar. Geen probleem, de strandlezer leest immers uit verveling. Het zal je maar gebeuren!
Hey! Ben jij die schrijver van dat boek? Ja, ik heb je gelezen omdat ik me zo verveelde. Nu het toch zo gezellig is, zullen we dan maar uit verveling gaan neuken? Het lijkt me geweldig om uit verveling met een schrijver te neuken! Kan ik je naam op mijn muur boven mijn hoofdeinde schrijven!
Maar daar wou ik het helemaal niet over hebben. Die lui achter Facebook, Twitter, Tumblr and what have you, verzamelen alleen maar informatie, onverschillig wat, al staat je tekst bol van de anakoloeten, het maakt allemaal niet uit, er worden profielen verzameld en passende advertenties getoond en misschien speelt er ook nog een big brother conspiracy op de achtergrond, je weet maar nooit. LinkedIn krijgt het voordeel van mijn twijfel, al is het wel koddig om al die mensen te zien die niets anders doen dan werven bij contacten die ook niets anders doen dan werven. Dat schiet niet erg op zo. Nah, blame it on the crisis.
Niet dat bloggen zo veilig is: Yahoo en Google leverden beiden al een Chinese dissident uit in ruil voor big deals met de Chinese overheid. En ja, zelfs Google Street View hielp mee met het opsporen van twee Marokkanen in Groningen. Was dat, in beginsel, de bedoeling van Street View? Nederland zweeg. Het waren maar Marokkanen. Als het Nederlanders waren geweest, dan was ons land te klein geweest, niet?
Eh… waar begon ik deze posting ook weer over? Wat dwaal ik af, hè? En wat een waardeloze tekst, niet? Het lijkt wel of ik meega met de stroom. O ja, Facebook. Vreet tijd die je nodig hebt voor te bloggen. Dumpen maar? Ze hebben de Suide Machine al gebanned, de stakkers.
Zeg, niet om Beatrix na te praten, maar de beste contacten krijg je met mensen die je toevallig tegen het lijf loopt. En de slechtste…
