De film als kunstvorm bevalt me nauwelijks. Wil ik ervan genieten, dan moet aan verschillende voorwaarden worden voldaan. 1. Ik moet me mateloos vervelen. 2. De film mag geen geweld bevatten. 3. Seksscènes mogen niet voor de hand liggen. 4. Er moet minstens één acteur zijn in wiens rol ik me echt in kan leven. 5. Het script mag niet ingewikkeld zijn, zoals in een literair werk. Liefst een klein aantal personages. Een film van gisteren op de televisie was nog maar enkele jaren jong (oud dus voor de gemiddelde filmkijker) en gebaseerd op een bestseller, getiteld De passievrucht, van een vroegtijdig overleden schrijver-journalist. Een vader weet pas van zijn onvruchtbaarheid wanneer zijn zoon al 13 is, zijn vrouw al 9 jaar dood is en zijn vriendin een kind van hem wil. Van wie is zijn zoon dan in hemelsnaam? Verbeten gaat de vader achter de waarheid aan, om uit te vinden dat zijn zoon van zijn vader is… Nogal tragisch in onze cultuur, zeer lachwekkend in andere culturen. Ik leefde vooral mee met de vriendin, wier hoop op een kind voorgoed vervlogen was. Mijn log van gisteren heeft als titel een zin uit een nummer van Neil Young: A man needs a maid (1972). Het nummer kent een mooie interlude, waarin wordt gezongen: A while ago somewhere / I don’t know when / I was watching a movie with a friend / I fell in love with the actress / She was playing a part that I could understand.