Ga ik dood, heren?
Aangezien ik een hekel heb aan gewauwel over gezondheidszaken, vind ik het ordinair te moeten melden dat ik in het ziekenhuis heb gelegen. Mijn hart had alarm geslagen. Zwaailichten, jengelende sirenes boven de ambulance, ziekenbroeders die met elektroden op mijn lijf in de weer zijn en me vragen stellen als: ‘Rookt u?’ Maar ik was ze al voor geweest met de vraag: ‘Ga ik dood, heren?’ Nee, ik zou niet doodgaan, nog niet althans. Ik zal verder niet ingaan op wat er in de operatiezaal gebeurde, al wil ik wel kwijt dat de assistente van de cardioloog aldoor sprak over een ex-vriendje uit een of andere familietak van me. Dat ze hem nooit was vergeten, enzovoort. Om drie uur in de nacht werd ik na de spoedhulp naar een ander ziekenhuis gereden, alwaar ik kwam te liggen op een tweepersoonskamer. Die deelde ik eerst met een volkse kastelein, die zijn dagelijkse gemopper op het zouteloze eten afwisselde met moppentappen. Na hem kwam wegens plaatsgebrek een kankerpatiënt naast me te liggen, verbonden aan een batterij chemische preparaten, dwangmatig lezend in afwisselend detectives en stripverhalen. Toen hij weg was verhuisde ik naar het raam en maakte ik een oude man mee die niet meer wilde leven. Een vierde kamergenoot zag ik nauwelijks meer, ik hing rond in de televisiezaal met mensen wier gewoonten zo alledaags waren dat ze me verbaasden. Mijn favoriete verpleegster was blank, slank en sprak met een mooi Twents accent. Ze was jong. Ik voelde me zo oud opeens.
