Garrincha volgens Zielinski
Ik ben het type schrijver dat is onderworpen aan grillen, nukken en buien. Als blogger blijk ik al net zo. Soms haal ik zelfs mijn site uit de lucht. Of ik ga op ontdekkingstocht in mijn boekenkast. De roman De engelenbron (2004) van de late debutant Erich Zielinski zag er ongelezen uit! Even proberen. Literaire cocaïneroman, tamelijk uniek. Ik ben een trage lezer en aangezien mijn conditie de afgelopen dagen te vergelijken was met die van een sufgeslagen zeehond, dansen de woorden me soms voor de ogen en moet ik bladzijden terugslaan om te kijken of de beelden die mij zo bekoorlijk voorkomen wel zijn toe te schrijven aan Erich Zielinski en niet aan mijn eigen fantasie, want die heeft zo zijn eigen conditie, waar ik moeilijk de vinger achter kan krijgen, wat ik ook niet moet doen, immers een poging daartoe zou al net zo ijdel blijken als trachten het begrip creativiteit te verklaren. Excuses voor deze lange zin. Blogonvriendelijk, niet? De engelenbron boeit mij, al maakt de Antilliaanse schrijver er soms een potje van. Een bejaarde ex-matroos was ooit in Zweden afgemonsterd om het Braziliaanse voetbalelftal te zien spelen. Hij had een foto meegebracht van de grote Garrincha met diens handtekening erop. Aldus Erich Zielinski. Nou dacht ik dat Garrincha als een beest kon spelen, zuipen en neuken, maar niet zijn naam kon schrijven. Gelukkig voor Zielinkski dat de gemiddelde boekbespreker van schrik met de handen gaat wapperen zodra er een voetbal op hem af komt rollen.
