Gestreepte pantalons
Vandaag was mijn saaiste dag van het jaar. Beviel wel. Geen hond op de weg, windstil, een neutrale wereld, een neutraal leven, geen enkele surfer op zee. Soort nieuwjaarsdag van mist, slaap en niks. Twee vrouwen lieten mij hun achterste zien. Ik denk niet dat ze hard fietsten, eerder fietste ik nogal traag. De eerste droeg een fijn gestreepte pantalon, die ik wel vaker zie bij vrouwen die zo te zien net van hun werk komen. De tweede zat afschuwelijk op haar fiets, met een holle rug vreemd voorover hangend. Ze trapte een zware versnelling en schokte zwaar met de schouders, alsof ze zich oefende in Zen en de kunst van het Lelijk Fietsen. Zo lang ik nog voorbijgestoken word door personen die in het geheel niet geschapen zijn voor de fiets, gaat het niet goed met me, vind ik. Mijn lijf is namelijk geschapen voor de fiets. In het kader van mijn revalidering forceer ik mezelf niet, wat onderweg tot een bespiegeling leidde over vrouwen in gestreepte pantalons op fietsen. Dat vrouwen lekkerder in broeken fietsen dan in jurken, begrijp ik. Maar waarom dragen ze die gestreepte pantalons? Vallen ze alleen mij op of zijn ze in de mode? Ik droeg die pantalons vroeger wanneer ik naar de kerk moest. Wie heeft ooit die fijne krijtstreep bedacht? Een Italiaan? Een vrouwenkont in een gestreepte pantalon geeft een heel ander effect dan in een spijkerbroek. Alsof een zakelijk soort sex-appeal wordt geschapen voor in glas-en-staalkantoren waarin een neutrale temperatuur heerst.
