Haringhysterie op handen
Er is niets onsmakelijkers dan een foto van een haringvretend heerschap op de voorpagina van een krant. Ik heb niets tegen haring, integendeel, maar zo’n vrolijke haringeter hoort niet op een voorpagina thuis. Wat dan wel, zou ik zo gauw niet precies weten, in elk geval géén lijken, van mens noch dier. Nog erger is het als er boven zo’n foto staat: Hij is héérlijk. Dat voor je beurt praten vind ik werkelijk smakeloos en feestbedervend. De haring mag nog niet worden verkocht – dat mag pas aanstaande zaterdag op Vlaggetjesdag*** – maar wél geproefd. Dat ie heerlijk is, wil ik wel geloven, het kan eenvoudigweg niet slechter dan die partij van verleden jaar na die extreem koude lente. Het was uitgerekend een jaar waarin ik om gezondheidsredenen haring ben gaan eten. Ik ben nogal voortvarend aan die vis gegaan, ondanks de smakeloosheid, maar als ik er nu één per week eet, dan is het veel. De haring schijnt dit jaar vetter en groter. Dat is niet verbazingwekkend, het zeewater was lekkerder na die veel te warme lente. De calculerende Hollander vreest nu al dat de maat van de haring de prijs zal opschroeven. Een zelfgeproclameerde kenner op de radio vond hem wat vet maar verder in orde. Het was een Amsterdammer, die de rest van Nederland meende te moeten dicteren dat men haring in stukjes moet eten met zo’n tuttig prikkertje erbij. Voor mij lijkt zo’n haring zonder staart te veel op paling: cholesterolbom numero 1 onder de vissoorten.
*** Dat blijkt niet waar. Kom ik later op terug.
