Het leven is afschuwelijk
‘De schoonste zege van de mens is niet het paard. Het is het dier dat, tot volle wasdom gekoesterd in de buidel der moederfabriek, niet hoeft te leren, onmiddellijk bereid staat tot alles in de wereld van het verkeer.’ – Zo opent Bordewijk zijn ultrakorte roman ‘Knorrende beesten’, dat verscheen in 1933, voorwaar geen gisteren. Ik houd niet van die schrijver, hij is slechts goed voor scholieren en beginnende schrijvers die willen zien wat strijden met stijl is. Toch moest ik aan hem als ziener denken toen ik afgelopen middag naar de stad fietste om er snel een broek te kopen. Ik koop eens per jaar een broek en wel omdat ik steeds een jaar nodig heb om ertoe over te gaan een broek te kopen. Broeken kopen is een bijzonder vervelende aangelegenheid, al heb ik een makkelijke maat en is er altijd wel iets te vinden in het jeans assortiment. Er is één winkel waar ik altijd slaag en onderweg op de fiets vielen mij voor een rood stoplicht die afschuwelijke knorrende beesten weer eens op, en nu vooral de inzittenden, die met geronk en gestink het milieu verzieken. Het is werkelijk afschuwelijk die vadsige mensen achter hun stuur gade te slaan, suffend in die moordwapens van ze. Afschuwelijker nog is het idee dat er mensen tussen zitten die jou wel zouden kunnen neermaaien als je toevallig een sigaret bij hen in de buurt opsteekt. ‘Het leven is vurrukkulluk’. Dat is toch wel de afschuwelijkste titel uit de Nederlandse letterkunde.
