Het verloren lied 13
De drie-eenheid.
Mijn moeder draagt een gebloemde jurk met een zwart glanzende ceintuur om haar middel. Ze zit rechtop aan de ronde eettafel, pronkend met haar boezem voor niemand in het bijzonder, ze draait wat nerveus op haar stoel, eigenlijk wil ze naar de keuken om er een sigaret te roken, zo’n beetje starend naar de gele tegels boven het granieten aanrecht.
Mijn vader draagt een wijde wollen broek, een streepjesoverhemd zonder das of strik, zijn duimen spelen met de bretels, hij laat ze tegen zijn borst schieten, zachtjes, zodat het grootmoeder niet hindert. Misschien zou hij wat willen neuriën, iets vaags ergens achter in zijn keel, een donker melodietje dat hem in gedachten voert naar de donkere achterstraatjes in de stad.
Mijn grootmoeder draagt iets wolligs, ze hult zich in donkere tinten, dat deed ze al eerder en ze zal dat altijd blijven doen. Ze heeft haar mondhoeken omlaag getrokken en deed ook dat al eerder. Ze staart over haar lege bord uit het raam, tussen de gezichten van haar zoon en schoondochter door, ze toont haar masker van onaanspreekbaarheid, ze wenst geen scènes in het bijzijn van haar kleinkind, dat ik ben, Michael Langenacht, acht jaar oud.
Meer lezen over de jaren zestig volgens Alfred Birney?
Lees het komende fragment.
Of bestel het boek bij: BolCom
