Het verloren lied 20
We verhuisden midden in de zomervakantie, ik was negen geworden, we vertrokken geloof ik met huurschuld, misschien omdat grootvaders toelage weg was gevallen, er werd geheimzinnig over gedaan.
Ons nieuwe huis lag in een blok naoorlogse portiekwoningen aan een asfaltweg met uitzicht op weilanden. In de verte de rotte onderkaak van Loosduinen onder een wispelturige hemel. Op de weilanden graasden paarden, geen koeien. Tussen de asfaltweg en het grasland liep een brede, modderige strook waar een reusachtige onzichtbare hand een lawine van enorme keien had doen neerkomen, ooit. Ze strekten zich uit zo ver mijn oog links en rechts reikte vanachter mijn slaapkamerraam. De jongens uit de straat noemden ze `de rotsen’, ik hoorde hun stemmen door mijn open raam komen terwijl ik speelde op mijn mondharmonica.
Meer lezen over de jaren zestig volgens Alfred Birney? Het boek telt 248 fragmenten over 320 bladzijden. Bestel het bij: BolCom
Related posts:
- Het verloren lied 4
- Het verloren lied 1
- Het verloren lied 6
- Het verloren lied 15
- Het verloren lied 12