Het verloren lied 4
Een naoorlogse laan met jonge bomen langs grauwe huizenblokken tegenover het Zuiderpark. Een kleine driekamerwoning boven een donker portiek. Het is niet ons eerste, niet ons laatste huis. De buren klagen over de saxofoon, de accordeon en de piano. Misschien vragen ze zich af wat mijn ouders doen voor de kost. Leunend met mijn ellebogen op de vensterbank in mijn kamer speel ik voor en na schooltijd op een oude mondharmonica van mijn grootvader terwijl ik omlaag kijk naar het verkeer. Plaveisel van klinkers. ‘s Morgens vroeg gaan de mensen massaal op de fiets of de bromfiets naar hun werk, tegen de avond keren ze terug, hun lege broodtrommeltje onder de snelbinders op de bagagedragers. Huisvrouwen dragen hoofddoeken. Er zijn weinig auto’s. Zij die er een bezitten worden met bewondering vanachter de vitrages nagekeken. Je herkent ze van ver, ze lijken op vogels, dieren of insecten: Opel Captain, Renault Dauphine, Volkswagen Kever. Ik kijk mijn favoriet, de zwarte Citroën met spatborden die golven naar de treden onder de portiers, na zolang ik kan en breng dan weer de mondharmonica naar mijn mond. Als ik maar lang genoeg in het wilde weg speelde, dan zou er vast eens een frase in me opkomen die me dichter bij het lied kon brengen. Of zou ik er juist steeds verder van afdwalen?
Meer lezen over de jaren zestig?
Lees het komende fragment.
Of bestel het boek bij: BolCom
