Hopeloos
Ik ontving een kaart van een lezeres, een fysieke kaart in een envelop. Mijn webmistress was zo onnadenkend geweest haar mijn huisadres te geven. De kaart toont een in zijden bruidskledij gestoken dame die wat moedeloos naast de wastobbe is komen te zitten. Een boeket bloemen ligt treurig in haar schoot, haar handen zijn in huishoudhandschoenen gestoken en houden een mop, plumeau en zwabber omhoog. Haar zure blik verraadt dat ze weet wat haar lot is, haar taak, maar er spreekt zo veel weerstand uit dat je haar nauwelijks zou durven vragen of ze misschien een kopje thee voor je zou willen zetten. De afzender reageert als volgt op enkele afleveringen van mijn weblog: Vrouwen hopeloos joh! Of ’t nou schoonmaaksters zijn, getrouwd, loslopend. Gelukkig ben jij er geen! Dit is toch wel het afschuwelijkste wat je te lezen kunt krijgen, is het niet? Vooral die laatste zin is als azijn. Als man heb je immers wat te stellen met die waardeloze wijven die nog geen dweil kunnen uitwringen. Naar verluid zijn vrouwen zelf veel strenger voor hun thuishulpen; ze zitten ze aldoor op de huid, geven ze niets te drinken en halen bijna nog de zweep te voorschijn. Zo is de man niet, dus ook Meneer B. niet. De afzender meldt ten overvloede nog: Er zijn gewoon geen huishoudsters meer te vinden… Of dit bedoeld is als hint om onderhand over iets anders te seycken dan over die dweilen van huishoudwijven is mij niet duidelijk. Maar wel een idee.
