Huis van afzondering
Lolita’s plein is niet rond maar ovaal. Op mijn vorige adres woonde ik bij een plein uit de rechthoekige architectenmode. Afschuwelijk. Een plein moet rond zijn. Er moeten vier straten op uitkomen. Geen acht, zoals hier, tenzij de straten onderling een hoek van 45 graden met elkaar maken. In de noordnoordwestelijke hoek van het asymmetrisch misbaksel ligt een café, dat denk ik gefrequenteerd wordt door mijn buurvrouw van één hoog achter, over wie later meer. In de zuidzuidoostelijke hoek ligt de eetzaal van een opvanghuis voor ex-psychiatrische patiënten. De onbedekte ramen geven geen triest beeld te zien, zoals in Nighthawks van Edward Hopper uit 1942. Het in zichzelf gekeerde stel aan de toog, de eenzame man schuin tegenover hen en een barman aan wie niet valt af te lezen of hij ooit andere mensen bediende – dat schilderij is oneindig triester dan de 20 mensen die in zuidzuidoost hun avondpotje zaten te eten toen ik rond zessen langsliep. De regen viel mee. Eerlijk gezegd lag de verregende straat in het licht van zuinige straatlantaarns er fraai bij. Misschien haat ik ook wel niet de regen, maar de wind. Je moet de wind niet tegen hebben wanneer je een paar blikjes coca cola bij de avondwinkel gaat kopen. In mijn bureaulade koester ik een doosje diazepam voor speciale ogenblikken. Een pilletje van 5 milligram, in twee fasen ingenomen met een blikje cola geeft een bijzondere balans aan mijn gemoed. Het maakt licht onverschillig maar niet depressief in mijn huis van afzondering.
