Indisch boekhouden
‘Het ware krabben gaat boven aftrekken, naar mijn mening. Je kunt je aftrekken tot je vijftigste, en zelfs nog langer, maar op het laatst is het enkel een gewoonte…’ Aldus een van Samuel Becketts tragikomische antihelden uit het verhaal La Fin (1958). Hij vervolgt zijn gedachten over het ‘ware krabben’ met: ‘Mijn kont gaf me de meeste voldoening.’ (vertaling: Jeanne Holierhoek, 1976). Okay, tot zo ver de grote Samuel Beckett, onderhand een writer’s writer denk ik als ik zo eens om me heen kijk naar de bagger die door de zondagslezer van de tafels in de boekhandel wordt geplukt. Is niet erg natuurlijk, maar wie schrijversaspiraties koestert – en dat zijn er nogal wat – kan niet om Samuel Beckett heen en wie dat wel doet, zal nooit weten wat schrijven is, al liggen er hele vrachten van zo’n auteur in de winkel. Maar daar wou ik het niet over hebben, evenmin als Becketts held het over krabben wilde hebben, hij was er eenvoudig toe veroordeeld. Maar wij toch niet! Kijk je echter goed om je heen, dan zie je nogal wat mensen een gedrag vertonen dat redelijk in de buurt komt van Samuel Becketts vieze mannetje. Dat vindt zijn oorzaak in, betoogde ik al eerder, het gebruik van wc-papier zonder spoelfles of sproeier. Afgaand op de reacties die ik op mijn laatste columns ontving, blijkt er binnen onze betegelde, krappe kubieke meters toch een brede subcultuur te leven. Reacties van frisse mensen: de een komt met een noodkreet omdat de loodgieter weigert een sproeier in een nieuw toilet te monteren en de ander met, jawel: HEUREKA!
De afzender, met de initialen L. de L. (Mooi hè? Balans, wah? Yin & yang in evenwicht, hey!) adviseert mij op Google het woordje ‘Bidouche’ in te tikken. All right, gedaan. Zo kom ik op www.bidouche.nl en aanschouw een fraai apparaat voor wie niet zwervend door Samuel Becketts hel hoeft te gaan! Eenvoudig aansluitbaar, naar keuze direct op het watercloset of op de leiding van het fonteintje.
Nu even terug naar mijn eerder geopperde voorstel om een Spoelwet voor Indische mensen in te voeren. Denkelijk zijn er nogal wat bewindslieden met een Beckettiaanse stoelgang, dus zo kom je van lieverlede toch bij Stichting Het Gebaar. Die heeft 35 miljoen gulden ofwel 15,882,308 Euro te besteden. De billensproeier of gatspuit of bidet of sanisette of zitvlakdouche (hoe zou Samuel Beckett zo’n ding nou hebben genoemd?) is 125, 135 euro. Met verzendkosten, zeg, 150 euro. Er zijn 500.000 Indische mensen in Nederland. Reken je vijf personen per huishouden, dan kom je op 100.000 Indische huishoudens die in aanmerking komen voor de Spoelwet. Dat maakt 150 x 100.000 = 15.000.000 euro. Nou, van de resterende 882.308 euro kopen we onze visumplicht af bij de Indonesische ambassade. Kijk, dan zijn we zowel van de soesa rond Het Gebaar als Het Visum af.
Haagsche Courant, vrijdag 20 februari 2004
