Indisch graf (2)
Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport staat niet alleen in haar besluit het Indisch Herinneringscentrum van lieverlede naar Bronbeek te Arnhem te delegeren. Haar brief aan de Tweede Kamer is mede ondertekend door de staatssecretaris van Defensie. Kijk eens aan. Over Bronbeek kunnen we kort zijn: dat biedt al anderhalve eeuw onderdak aan ex-militairen. Misschien is het wel aardig om er dan toch maar wat langer over te zijn.
Museum Bronbeek in Arnhem is één van de oudste musea van Nederland en gelieerd aan een tehuis voor oud-militairen op het landgoed Bronbeek, dat door koning Willem III in 1859 aan de staat werd geschonken. Het landgoed was indertijd in landschappelijke stijl rond het toenmalige buitenhuis aangelegd. Dat buitenhuis doet sinds de opening van het tehuis in 1863 dienst als woning van de commandant. Het museum toont het koloniale verleden van Nederland, in het bijzonder met betrekking tot het voormalige Nederlands-Indië.
De kern van de collectie van Museum Bronbeek bestaat uit schenkingen van particulieren, Het Koninklijk Huis en het Ministerie van Koloniën. De rest is afkomstig van de eerste bewoners van het tehuis, die hun voorwerpen uit Nederlands-Indië nalieten aan het museum. De collectie is veelzijdig, maar militair-historische voorwerpen domineren. Zo is de wapenverzameling van Museum Bronbeek van internationaal niveau. Het is hierom dat Museum Bronbeek zo snel geassocieerd wordt met een oorlogsmuseum. Ikzelf ben er nooit geweest en had het geluk me in Indonesië te bevinden toen ik er eens voor een lezing werd verwacht, georganiseerd door een stel neokoloniale zotten van Indische Letteren. Ik ben trouwens beducht, nee: allergisch voor oud-KNIL-militairen in uniform. Kom in een Japanse auto aanrijden en ze denken dat er een nieuwe inval van ‘de Jap’ heeft plaatsgevonden en scharen zich rillend en bibberend rond een vastgeroest kanon dat Atjeh nog heeft overleefd.
Al met al valt Museum Bronbeek onder Defensie (= oorlog), dus we hebben hier te maken met een wegmoffelpraktijk waarover hoogstwaarschijnlijk niet eens in de Tweede Kamer gedebatteerd zal worden. Het gaat immers om een miljoen aan éénmalige subsidie plus een jaarlijkse toelage. Daar wordt uiteraard niet moeilijk over gedaan, en zo is men dan van de ‘Indische kneuzen’ (term van het een of andere voormalig kamerlid) verlost en kan men verder met het geseyck met beter georganiseerde minderheidsgroeperingen, die in elk geval een religie, een land dan wel een multinational achter zich hebben.
Toegegeven, de staat heeft wat soesa gehad met Indische clubs die met elkaar ruzieden over dat Indisch Herinneringscentrum. Maar een regering die haar ambtenaren aldoor ‘vooraanstaande’ Indische figuren onder ex-militairen laat zoeken, toont feitelijk dat haar referentiekader van ‘het Indische’ (= een cultuur) weinig verder reikt dan die vervloekte oorlog.
Wie gelooft er nou dat als alternatief voor het Indisch Huis in opdracht van het ministerie van VWS vier mogelijke locaties zijn onderzocht? Den Haag? Daar wilde men onderhand wel vandaan. Amsterdam? Daar weet hooguit 5 procent wat een Indo is. Utrecht? Het kan niet centraler, dus daar is niet werkelijk serieus gekeken. Dat Landgoed Bronbeek hadden ze stellig al lang op het oog. En dan nog niet eens vanwege de historie, maar gewoon omdat het lekker goedkoop is. Ik schreef al eerder dat de ‘Indische Gemeenschap’ niet bestaat, dus voor een nieuwe slag om Arnhem zal de regering niet bang hoeven zijn.
