Italiaanse schoonheid (1)
Vandaag had ik mijn, onderhand jaarlijkse, en zinloze, lunch met de hoofdredacteur van een zieltogend tijdschrift dat met moeite 1.500 abonnees haalt. Plaats van ontmoeting: een terras vlak bij mijn huis om de hoek. Het was er bijzonder druk, misschien door de mediterraanse overkapping, die de hitte op dat middaguur enigszins draaglijk maakte. Een beroemd schrijfster zat er met haar schare te lunchen; ik negeerde haar, vanwege een akkefietje dat ze ooit met mij begon omdat ik, willens en wetens, had verzuimd iets van haar beroerde werk in een bloemlezing op te nemen. Naast ons tafeltje kwam een stel zitten van achter in de twintig, dat aanvankelijk Engels sprak, maar later Italiaans. De vrouw, lichtblond, zonnebril, droeg een stijlvol, perfect zittende gedecolleteerde jurk. De onbestemde kleur deed haar blanke huid zacht lijken, om te belikken, heel zachtjes in te bijten. Vol was haar boezem, haar enkels rank. Ik was overigens weer levendig en fris, de drift tot discussiëren was terug, helaas kwam mijn tafelgenoot niet verder dan wat obligaat gezwets. De jongeman naast ons vroeg me opeens in het Nederlands om een asbak. Vanaf het moment dat ik hem die aanreikte, merkte ik dat hij herhaaldelijk schielijk naar me omkeek. Ik had niet direct in de gaten dat zijn partners ogen, die vermoedelijk Italiaanse was, aldoor naar mij afdwaalde. Het leek lang geleden dat een mooie vrouw werkelijk belangstelling voor me toonde. En andersom. Deze vrouw bekoorde me zeer, was in staat mijn viriliteit op te jagen. Passie. Drug. Medicijn.
