Jeff Beck weet van uitrusten
Met het oog op artiesten die ons ontvallen kun je treurig worden van de vergankelijkheid. Andersom kunnen artiesten die na jaren opeens weer opduiken je monter stemmen. Jeff Beck draait al 40 jaar mee. In de jaren zestig had hij drie hits. Zijn instrumentale versie in 1966 van Love is blue was mijn favoriet. Hij was geen groot zanger, maar als gitarist had hij iets eigens. Hij kon zowel lyrisch als ruig spelen. Jeff Beck was geen grote ster. Ik herinner me een interviewtje over één kolom in een of ander muziektijdschrift. Snapshot aan het aanrecht in zijn flat erbij. Hij zet koffie, neemt elke dag de tijd om rustig wakker te worden, hij komt pas om half 11 zijn bed uit. Dat maakt diepe indruk op me. Zo wil ik ook leven! Half 11 op, niet eerder! Vrijheid! Ik vergat zijn muziek, maar nooit dat hij pas om half 11 zijn bed uitkwam. Tien jaar later verraste hij de gitaristenscene met zijn versie van Charles Mingus’ Goodbye Pork Pie Hat op zijn elpee Wired (1976). Het leek toen al een eeuwigheid terug dat ik hem gehoord had. En dan kom je hem 30 jaar later weer tegen, zomaar op een surftocht door cyberspace. Jeff Beck is te gast bij een groot bluesorkest. Hij oogt vitaal, tourt nog altijd, zonder sterallures, wordt veel gevraagd door collega’s, nog geen spoor van verval. Zijn carrière kent jarenlange pauzes. Deze man weet van uitslapen, van wanneer het tijd is om uit te rusten.
